Ιεράρχης UOC: Χώρες και καθεστώτα αλλάζουν, η εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα μένει

Αρχιεπίσκοπος Χμελνίτσκι Βίκτωρ. Φωτογραφία: Κανάλι YouTube της επισκοπής Χμελνίτσκι

Την ημέρα της μνήμης του οσίου Νέστορα του Χρονικογράφου, ο Αρχιεπίσκοπος Χμελνίτσκι Βίκτωρ υπενθύμισε ότι ο άγιος ονομάζεται πατέρας ολόκληρης της ιστορίας μας. Στο κανάλι YouTube της επισκοπής Χμελνίτσκι, ο ιεράρχης μίλησε για τη σημασία της εκκλησιαστικής σλαβικής γλώσσας.

«Η εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα μας εκφράζει αλήθειες που αποκάλυψε ο Θεός εδώ και χίλια χρόνια, και ως εκ τούτου είναι ιερή για εμάς», είπε ο αρχιεπίσκοπος.

Τόνισε ότι όλο αυτό το διάστημα τα κρατικά σύνορα, οι ιδεολογίες και τα δημόσια αισθήματα έχουν αλλάξει πολλές φορές. Αλλά η εκκλησιαστική σλαβική γλώσσα συνεχίζει να ζει στις εκκλησιαστικές λειτουργίες.

«Έχει ένα συγκεκριμένο μυστήριο σε συνδυασμό με επισημότητα. Λες και όλη η ιστορία του λαού μας είναι συνυφασμένη μέσα της. Περιέχει επίσης τη μνήμη των Κοζάκων μας, που υπερασπίστηκαν την Εκκλησία από τον καθολικισμό, τον Πολωνισμό, από την επιρροή της Ένωσης (Ουνίας) και των Λατίνων. Αυτή είναι η γλώσσα της καρδιάς μας», είπε ο Αρχιεπίσκοπος.

Επισήμανε ότι η εκκλησιαστική σλαβική συχνά συγχέεται με την παλαιοεκκλησιαστική σλαβική, αλλά είναι διαφορετικές γλώσσες. Η παλιά εκκλησιαστική σλαβική ήταν η καθημερινή γλώσσα επικοινωνίας στη Ρωσία και η εκκλησιαστική σλαβική χρησιμοποιήθηκε μόνο στις θείες λειτουργίες.

Σύμφωνα με τον ιεράρχη, αυτή η γλώσσα «δεν είναι ούτε ρωσική ούτε ουκρανική, είναι η κοινή γλώσσα όλων των Σλάβων», την οποία χρησιμοποιούν οι Εκκλησίες στη Βουλγαρία, τη Μακεδονία, το Μαυροβούνιο, τη Σερβία, την Πολωνία, τη Βοσνία και Ερζεγοβίνη, την Τσεχία και τη Σλοβακία, τη Σλοβενία, την Κροατία και Ηνωμένες Πολιτείες.

Ο Αρχιεπίσκοπος Βίκτωρ υπενθύμισε ότι στη δεκαετία του '90, η UOC ενέκρινε τη χρήση της ουκρανικής γλώσσας σε λειτουργίες όπου τα 2/3 της κοινότητας αποδέχονταν μια τέτοια απόφαση.

Ταυτόχρονα, σύμφωνα με τον επίσκοπο, η λειτουργική γλώσσα δεν πρέπει να αποτελεί λόγο για να χωριστεί η κοινότητα σε «δική μας» και «όχι δική μας» ή να χρησιμεύσει στη χειραγώγηση της κοινής σκέψης σχετικά με το καθεστώς της ενορίας.