Ο Νικόδημος Αγιορείτης διαψεύδει την παγκόσμια εξουσία του Φαναρίου

Επίσκοπος Μπελογκορόντσκι Σιλβέστρος (Στόιτσεφ). Φωτογραφία: kdais.kiev.ua

Ο μοναχός Νικόδημος Αγιορείτης στο βιβλίο του «Πηδάλιο», που μπορεί να θεωρηθεί η επίσημη κανονική συλλογή της ελληνικής εκκλησίας, έδωσε τη σωστή ερμηνεία του 9ου κανόνα της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία διαψεύδει τη γνώμη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως και ορισμένων ιεραρχών της Ελληνικής Εκκλησίας σχετικά με το δικαίωμα του επικεφαλής του Φαναρίου να λαμβάνει καταγγελίες από επισκόπους και κληρικούς που δεν υπάγονται στη δικαιοδοσία του. Αυτό αναφέρεται στην έκθεση του πρύτανη της Θεολογικής Ακαδημίας και της Σχολής του Κιέβου (KDAiS), Επίσκοπου Μπελογκορόντσκι Σιλβέστρου (Στόιτσεφ) «Όσιος Νικόδημος Αγιορείτης και οι σκέψεις του σχετικά με τις δικαστικές αρμοδιότητες του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως», αναφέρει ο ιστότοπος της KDAiS.

Η έκθεση του Επισκόπου αναφέρει ότι σήμερα η επίσημη άποψη του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως οφείλεται στο γεγονός ότι ο Οικουμενικός Πατριάρχης (και μόνο αυτός) έχει το δικαίωμα να λαμβάνει προσφυγές από καταδικασμένους κληρικούς όλων των Τοπικών Ορθόδοξων Εκκλησιών, για την αναθεώρηση δικαστικών ποινών που εκδόθηκαν από άλλες Τοπικές Εκκλησίες και να εκδίδει οριστικές αποφάσεις σε αυτές τις περιπτώσεις. Στηριζόμενος σε αυτήν την κατανόηση των δικαιωμάτων του, ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος δέχτηκε την έκκληση του πρώην Μητροπολίτη Κιέβου Φιλαρέτου (Ντενισένκο), καθαιρεμένου από την Ιεραρχία της ιεράς Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας το 1997, και η Ιερά Σύνοδος του αφαίρεσε ανάθεμα και τον αποκατέστησε στην επισκοπική του κατάταξη. Τότε το Φανάρι δέχτηκε στην επικοινωνία όλα τα μέλη της UOC-KP και της UAOC (Ουνίτες).

Σε επιβεβαίωση της λανθασμένης θέσης του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο όσιος Νικόδημος υπενθυμίζει ότι η γενική αρχή του κανονικού δικαίου είναι η απαγόρευση για τους επισκόπους, μητροπολίτες και πατριάρχες να ενεργούν εκτός των εκκλησιαστικών τους περιοχών. Εάν υποθέσουμε την πιθανότητα προσφυγής στην Κωνσταντινούπολη κατά των αποφάσεων άλλων πατριαρχών, τότε αυτό έρχεται σε φανερή αντίθεση με αυτήν την αρχή.

Επιπλέον, ο όσιος Νικόδημος αναφέρεται στη νομοθεσία των βυζαντινών αυτοκρατόρων, στην οποία μπορεί κανείς να δει κάποια ερμηνεία των κανόνων της εκκλησίας. Συγκεκριμένα, αναφέρεται στην 123η νουβέλα του αυτοκράτορα Ιουστινιανού. Το 22ο κεφάλαιο αυτής της νουβέλας μιλά για τις εκκλησιαστικές δικαστικές διαδικασίες και μπορεί να χρησιμεύσει ως ερμηνεία στον 9ο κανόνα της Δ´ Οικουμενικής Συνόδου. Αυτό το κεφάλαιο λέει ότι σε περίπτωση διαφωνίας μεταξύ των επισκόπων, η υπόθεσή τους πρέπει να εξεταστεί από τον μητροπολίτη που στέκεται πάνω τους με δύο επισκόπους από την ίδια περιοχή. Εάν τα μέρη δεν συμφωνούν με την απόφαση τέτοιου δικαστηρίου, τότε μπορούν να στραφούν στον πατριάρχη «αυτής της επισκοπής». Αφού ο πατριάρχης εκδώσει την ετυμηγορία του, «κανένα από τα μέρη δεν έχει πλέον το δικαίωμα να ασκήσει έφεση κατά της απόφασής του».

Έτσι, σύμφωνα με το βυζαντινό νόμο, κάθε πατριάρχης λαμβάνει αποφάσεις κατά των οποίων δεν μπορεί να ασκηθεί έφεση. Επομένως, κι ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως δεν μπορούσε να δέχεται προσφυγές κατά των αποφάσεων άλλων πατριαρχών.

Όπως ανέφερε η ΕΟΔ, η αίρεση του παπισμού του επικεφαλής του Φαναρίου θα πρέπει να καταδικαστεί συνοδικώς, πιστεύει ο Αθανάσιος Ζωϊτάκης, ειδικός στην ιστορία της Εκκλησίας και στην ιστορία της Ελλάδας.