Η πανούκλα του εικοστού αιώνα

Το αλκοόλ καταστρέφει οικογένειες. Φωτογραφία: ανοιχτές πηγές

```html

«Μην πλανάσθε: … ούτε πόρνοι, ούτε μέθυσοι… Βασιλείαν Θεού δεν κληρονομήσουσιν». (1 Κορ. 6,9)

Σε έναν δρόμο του Κιέβου βρίσκεται ένα μπαρ με ρομαντική επιγραφή «Πάλουμπα». Και πράγματι, μοιάζει με πάλουμπα – υψωμένο πάνω από το έδαφος περίπου δύο μέτρα, με σκαλοπάτια-σκάλα, ορθογώνιο, με τραπεζάκια, με εικόνες στους τοίχους του γαλάζιου ωκεανού με λευκά γιοτ και πετώντας γλάρους. Εκεί συγκεντρώνεται το τοπικό κοινό. Μπορείτε, εκτός από αλκοόλ, να πιείτε καφέ ή τσάι, να παίξετε σκάκι και ντάμα, να λύσετε σταυρόλεξα, να μιλήσετε για διάφορα θέματα. Και εγώ, αμαρτωλός, περιστασιακά έριχνα μια ματιά εδώ από ανία, ακούσια γνωρίστηκα με κάποιους ντόπιους της πόλης μας. Ήταν ενδιαφέρον να μάθω τι ενώνει αυτούς τους ανθρώπους και γιατί τόσο επίμονα και αμετάβλητα συγκεντρώνονται εδώ, γιατί, αφήνοντας τις οικογένειές τους, περνούν εδώ τον χρόνο τους.

Πρέπει να πω ότι οι επισκέπτες είναι έξυπνοι και διαφορετικοί. Απλοί και περίπλοκοι, χαρούμενοι και σκυθρωποί, με ανώτερη εκπαίδευση και χωρίς αυτήν. Και, φυσικά, καταλάβαινα ότι οι περισσότεροι από αυτούς ενώνονται από το αλκοόλ. Εδώ αισθάνονται ελεύθεροι και απελευθερωμένοι, ανεξάρτητοι από τις συνθήκες ζωής και τα προσωπικά προβλήματα. Καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον χωρίς λόγια. Συνήθως μιλούν για ποδόσφαιρο και πολιτική, διαφωνούν, και μερικές φορές φτάνουν και σε καυγά, όταν κάποιος δεν μπορεί να σταθεί στα πόδια του. Ένας, που είχε ξεφύγει, σκόρπιζε χρήματα και ενοχλούσε την μπαργούμαν Λιούμπα, μέχρι που εκείνη κάλεσε την αστυνομία… Θλιβερή εικόνα.

Κάποια στιγμή η γυναίκα μου έκανε παρατήρηση. Ότι, είσαι υπηρέτης της Εκκλησίας, και επιτρέπεις στον εαυτό σου να πίνεις καφέ, όπως λες, σε αυτό το καταγώγιο; Δικαιολογούμουν, εξηγώντας ότι, ως δημοσιογράφος, μου είναι ενδιαφέρον να παρατηρώ χαρακτήρες. Και, επιπλέον, σε πολλές ενορίες της Εκκλησίας γίνεται σοβαρή δουλειά με ανθρώπους που έχουν εξάρτηση από το αλκοόλ. Πού αλλού θα δεις διαμετρικά αντίθετα; Εκείνη αντέτεινε: «Θα σε δουν οι ενορίτες σας, και τι θα σκεφτούν;» Και συμφώνησα, σταμάτησα να πηγαίνω στην «Πάλουμπα». Αλλά μερικοί γνωστοί έμειναν. Τους συναντούσα στο δρόμο, και στα πάρκα, όπου περνούσαν τον χρόνο τους με ένα μπουκάλι.

Ήταν ένας νεαρός με το παρατσούκλι Μαρτσέλο. Τον έλεγαν Βίτια με το επώνυμο Μαρτσένκο, και από το επώνυμο και το παρατσούκλι. Ήταν πραγματικά όμορφος νεαρός, και εξωτερικά έμοιαζε με Ιταλό αστέρα του κινηματογράφου – Μαρτσέλο Μαστρογιάνι. Έτσι λοιπόν, κέρδιζε καλά, κερνούσε όποιον έβρισκε με κονιάκ και βότκα, κάπνιζε ακριβά τσιγάρα. Δούλευε στο ταξί πολλά χρόνια. Και ήξερε να κερδίζει καλά. Ώρες ολόκληρες περίμενε στο «Πεζό» του στον τοπικό σιδηροδρομικό σταθμό, και κατάφερνε κάθε φορά να βρει έναν κερδοφόρο επιβάτη, που δεν λυπόταν τα χρήματα. Εξυπηρετούσε επίσης τον τσιγγάνο βαρόνο Μιχαήλ, που ζούσε στο Κόκκινο Χουτόρ. Ο βαρόνος ήταν πάντα σε επαφή με τον Μαρτσέλο, και οποιαδήποτε στιγμή μπορούσε να τον καλέσει στο εστιατόριο στην άλλη άκρη της πόλης, ή να του ζητήσει να τον πάρει από το καζίνο, όπου ο βαρόνος κατάφερνε πάντα να κερδίσει.

Έτσι λοιπόν, μια όμορφη μέρα ο Μαρτσέλο «έκοψε». Δηλαδή, πραγματικά. Και το κάπνισμα το έκοψε. Χαιρετώντας με στον ναό, όπου ήρθε με τη γυναίκα του, με κάλεσε να πιούμε καφέ. Ήθελε η γυναίκα του Λίντα να μιλήσει μαζί μου, και να μάθει κάποια πράγματα από την εκκλησιαστική πρακτική. Η καφετέρια ήταν κοντά στον καθεδρικό μας, και ζήτησα να περιμένουν στο καφέ, μέχρι να αλλάξω μετά τη λειτουργία, να καλύψω το θυσιαστήριο και να κρύψω στο χρηματοκιβώτιο τα λειτουργικά σκεύη – το ποτήριο, τα καλύμματα και άλλα.

Πίναμε καφέ με γλυκά, συζητούσαμε. Η Λίντα ενδιαφερόταν, σε ποιον από τους ιερείς μας είναι καλύτερο να εξομολογηθεί, και πώς να νηστέψει πριν από τη θεία κοινωνία, και αν χρειάζεται να εξομολογηθεί λεπτομερώς τις αμαρτίες της. Εξήγησα ότι οι λεπτομέρειες δεν είναι απαραίτητες, το κύριο είναι να αναγνωρίσει την αμαρτία και να μετανοήσει γι' αυτήν, και να προσπαθήσει να μην την επαναλάβει.

Μετά ο Μαρτσέλο με άφησε άφωνο με την ιστορία του.

– Άκουσες, ο Λέχα πέθανε;

– Ποιος Λέχα;

– Ο Αλαβέρντοφ.

– Μα τι λες! Δεν είχε καν σαράντα χρόνια!..

– Ναι. Χρυσά χέρια. Μου έκανε ανακαίνιση στο διαμέρισμα, απλά παραμύθι. Οι πελάτες τον κυνηγούσαν. Μπορούσε με μια δουλειά σε πλούσιους ανθρώπους να κερδίσει μέχρι 100 χιλιάδες γρίβνες το μήνα. Αλλά, έπινε πολύ, όταν ξέφευγε…

– Ναι, θυμάμαι, – απάντησα λυπημένα. Γιατί ο Λέσα έκανε και σε μένα μια μικρή ανακαίνιση. Πίστευε στον Θεό, αν και δεν πήγαινε στην εκκλησία. Και συχνά έλεγε: «Ο Θεός αντιστέκεται στους υπερήφανους, αλλά δίνει χάρη στους ταπεινούς» (Ιακ. 4,6). Δεν ήταν υπερήφανος. Αλλά υπέφερε από αλκοολισμό. Όταν έπινε, μπορούσε να κοιμηθεί σε ένα παγκάκι. Αφού ξόδευε τα χρήματα, πήγαινε τα εργαλεία του, το κινητό του στο ενεχυροδανειστήριο. Με λίγα λόγια, έπεφτε, όπως έλεγε ο ίδιος – «μέχρι το πλίνθο». Μετά συνέρχονταν, η μητέρα του τον πήγαινε για ενδοφλέβιες θεραπείες για να καθαρίσει το δηλητηριασμένο από το α