Μαχαίρι στην πλάτη του Ζελένσκι από την Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία (ΟυΓΚΕ) και την Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας (ΟΕΟ).

Διαδηλώσεις στο Κίεβο. Φωτογραφία: Ουκρνέτ

Σε όλη τη χώρα ξαφνικά προέκυψαν πολυπληθείς διαδηλώσεις, ενώ στην ΕΕ αναπτύχθηκε πολύ ισχυρή κριτική προς αυτόν. Ο Πρόεδρος φαινομενικά «υποχώρησε», υποσχόμενος να αποδεχθεί νέο νομοσχέδιο για την επιστροφή των εξουσιών του НАБУ και САП, αλλά το «αντιζελένσκα» κύμα δεν υποχωρεί.

Παραδόξως, αλλά στις διαμαρτυρίες κατά της εξουσίας συμμετείχαν η ПЦУ και η УГКЦ.

Ένας από τους ομιλητές της δομής του Ντουμένκο, ο αμφιλεγόμενος καταπατητής Ρομάν Γκρίστσουκ, προσωπικά συμμετείχε στις διαμαρτυρίες και κάλεσε όλους τους υποστηρικτές του (και δεν είναι λίγοι) να ακολουθήσουν το παράδειγμά του.

Από την πλευρά της УГКЦ, μίλησε ο ίδιος ο Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ. Σύγκρινε τις διαμαρτυρίες κατά της εξουσίας με τις Μαϊντάν του 2004 και 2014 και δήλωσε ότι οι ενέργειες της εξουσίας «υπονόμευσαν την εμπιστοσύνη του λαού στην εξουσία και των διεθνών εταίρων στην Ουκρανία». Επίσης, ευχαρίστησε εκείνους που συμμετέχουν στις διαμαρτυρίες κατά του Ζελένσκι. Ο επικεφαλής της ПЦУ, Σεργκέι Ντουμένκο, προς το παρόν σιωπά, αλλά δεν υπάρχει αμφιβολία ότι και αυτός «είναι έτοιμος για δράση».

Και εδώ αξίζει να σημειωθούν μερικά σημαντικά σημεία.

1. Ο Ζελένσκι δικαιολογούσε την πραγματική κατάληψη του НАБУ και САП με την «ρωσική επιρροή» σε αυτές τις δομές. Και εδώ ενήργησε σύμφωνα με ένα παλιό δοκιμασμένο σχήμα, καθώς οι κατηγορίες για εργασία «πρακτόρων του Κρεμλίνου» πάντα λειτουργούσαν. Η καταδίωξη της УПЦ, της αντιπολίτευσης, των ανεπιθύμητων δημοσιογράφων πάντα συνοδευόταν από αυτές τις άγριες και εντελώς ψευδείς κατηγορίες. Και πάντα «περνούσε». Αλλά, για κάποιο λόγο, όχι αυτή τη φορά.

2. Και ο Σεβτσούκ και ο Γκρίστσουκ τώρα υποστηρίζουν το νέο «μαϊντάν» με την ανάγκη καταπολέμησης της διαφθοράς. Αλλά κατά τη διάρκεια της διακυβέρνησης του Ζελένσκι υπήρξαν πάρα πολλά σκάνδαλα διαφθοράς. Και όλοι σιωπούσαν. Αντέδρασαν μόνο μετά την «επίθεση» στο НАБУ και САП. Δηλαδή, το θέμα δεν είναι καθόλου η διαφθορά, αλλά τα υποβρύχια πολιτικά ρεύματα, στα οποία ο Ζελένσκι σταδιακά βρίσκεται εκτός παιχνιδιού.

3. Η τρέχουσα εξουσία ευνοεί με κάθε τρόπο και την ПЦУ και την УГКЦ. Αρκεί να θυμηθούμε την πρόσφατη προώθηση από τον Ζελένσκι ενώπιον του Πάπα της αγιοποίησης του Σεπτίτσκι, που συνεργάστηκε και με τον Χίτλερ και με τον Στάλιν. Για την ПЦУ δεν χρειάζεται να αναφερθούμε - έχει γίνει ουσιαστικά κρατική. Αλλά μόλις φυσήξει ένας ελαφρύς άνεμος αλλαγής, και αντί για ευγνωμοσύνη και υποστήριξη, οι ηγέτες των πατριωτικών ομολογιών, αισθανόμενοι την αδυναμία του Ζελένσκι, ουσιαστικά υπονοούν την ανατροπή του.

Οι προαναφερθείσες δομές ζουν ακολουθώντας το ζωώδες μοντέλο συμπεριφοράς - να κατασπαράξουν τον ηγέτη μόλις αισθανθούν την αδυναμία του. Αυτό που ο Κίπλινγκ περιέγραψε στο «Μόγλης» με μία φράση: «Ο Ακέλα αστόχησε». Και ο Ζελένσκι εδώ - δεν είναι ο πρώτος. Μπορούμε να θυμηθούμε την προδοσία του Επιφάνιου προς τον ευεργέτη του Ποροσένκο μετά την ήττα του στις προεδρικές εκλογές, την κριτική από την ПЦУ προς τον επικεφαλής του λαυρικού αποθέματος Οσταπένκο αμέσως μετά την απόλυσή του κ.λπ.

Ο Γάλλος πολιτικός του 18ου αιώνα Σαρλ ντε Ταλεϊράν-Περιγκόρ είπε κάποτε μια φράση που έγινε διάσημη: «Να προδώσεις εγκαίρως - δεν είναι προδοσία, αλλά πρόβλεψη».

Φαίνεται ότι στην ПЦУ και την УГКЦ αυτά τα λόγια έχουν γίνει εδώ και καιρό λατρευτικά.