Σχετικά με τη βράβευση στον Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του επικεφαλής της ΟΠΓ
Η υποδοχή του Πετρόφσκι και του Αρατιουνιάν στο Φανάρι. Φωτογραφία: γραφείο τύπου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος (Καρδαμάκης) απένειμε στον χορηγό της ΠЦУ Αλεξάντερ Πετρόφσκι την ανώτατη διάκριση της μητρόπολης – τον «Χρυσό Σταυρό». Επιπλέον, έφερε τον Πετρόφσκι και τον επιχειρηματικό του συνεργάτη Αρουτιουνιάν σε ακρόαση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, όπου συζήτησαν νέα έργα για την υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Αρσένιο, αυτή η τιμή αποδόθηκε στον Πετρόφσκι «για όλες τις δωρεές του μέχρι σήμερα, καθώς και για την ίδια την ετοιμότητά του να μας βοηθήσει και να μας υποστηρίξει στο μέλλον». Επίσης, ο ιεράρχης αποκάλεσε τον επιχειρηματία «αρχοντά μας».
Και εδώ προκύπτει απορία. Ο τίτλος του άρχοντα δεν απονέμεται σε όλους, αλλά μόνο στους πιο σεβαστούς και ευσεβείς λαϊκούς ως ένδειξη των εξαιρετικών τους επιτευγμάτων προς την Εκκλησία. Ο Αλεξάντερ Πετρόφσκι με τον Εμίλ Αρουτιουνιάν, με όλο τον σεβασμό προς αυτούς, δύσκολα μπορούν να ανταποκριθούν σε τέτοιους ορισμούς.
Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Λουτσένκο ισχυρίστηκε ότι ο Πετρόφσκι «είναι γνωστός σε ορισμένους κύκλους με το όνομα "Νάριξ"», και εμφανιζόταν στα αρχεία του Υπουργείου Εσωτερικών ως ηγέτης οργανωμένης εγκληματικής ομάδας». Το ίδιο ισχύει και για τον Αρουτιουνιάν, ο οποίος είναι γνωστός σε τέτοιες «επιχειρηματικές» δραστηριότητες με το όνομα «Εμίλ».
Πόσο κατάλληλο είναι να αποκαλούμε τέτοιους ανθρώπους άρχοντες και να τους προσεγγίζουμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη; Είναι άραγε αρκετό το γεγονός των τακτικών δωρεών;
Φυσικά, μπορεί να μας αντιτάξουν ότι ο Πετρόφσκι και ο Αρουτιουνιάν, όπως ο ληστής που μετανόησε, αναθεώρησαν τη ζωή τους και τώρα την αφιερώνουν πλήρως στην Εκκλησία. Αλλά ορισμένα πρόσφατα γεγονότα από ανοιχτές και κλειστές πηγές επιτρέπουν να αμφισβητηθεί αυτό. Πιο πιθανό είναι ότι χάρη στην ξαφνική ευσέβεια οι νέοι ευεργέτες αγοράζουν για τον εαυτό τους φήμη και θέση στην ανώτερη κοινωνία. Και δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε γι' αυτό, η επιχείρηση έχει τους δικούς της κανόνες.
Εδώ, μάλλον, τίθενται ερωτήματα προς τους ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τη στάση τους προς τη δική τους φήμη.
Το 2018 ονόμασαν αρχιερείς ανθρώπους χωρίς χειροτονία και τους δέχτηκαν σε ευχαριστιακή κοινωνία. Τώρα βραβεύουν, αποκαλούν «άρχοντες» και προσεγγίζουν ανθρώπους με πολύ αμφίβολο υπόβαθρο.
Στον αρχαίο Έλληνα δραματουργό Ευριπίδη αποδίδεται η φράση «Πες μου ποιος είναι ο φίλος σου – και θα σου πω ποιος είσαι».
Ακόμα πιο ακριβής στο μήνυμα προς τους Κορινθίους είπε ο απόστολος Παύλος: «Προσέχετε, να μην εξαπατηθείτε: Η κακή παρέα διαφθείρει τα καλά ήθη».
Ακριβώς σαν να ειπώθηκε για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Γιατί η ΠΕΥ εξακολουθεί να γιορτάζει το Πάσχα με τους Μοσκόβιτες;
Στα κοινωνικά δίκτυα οι «πατριώτες» απορούν μαζικά: γιατί ακόμη γιορτάζουμε το Πάσχα με τη Μόσχα; Μέχρι πότε;
Συλλυπήθηκε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος για τον θάνατο του Φιλαρέτου;
Στην Κωνσταντινούπολη δεν αναγνώρισαν ποτέ τον Φιλάρετο ως πατριάρχη: ούτε ως αγιότατο, ούτε ως επίτιμο, ούτε με οποιονδήποτε τρόπο. Γι' αυτό η φράση στην έκθεση της προεδρικής υπηρεσίας τύπου φαίνεται εντελώς απίστευτη.
Γιατί ο Ντουμένκο κάθισε στην καρέκλα του Μητροπολίτη Ονουφρίου;
Ο αρχηγός της ΠΕΥ έχει τη δική του κατοικία και την κατοικία του Φιλαρέτου. Αλλά χρειάζεται συγκεκριμένα τη Λαύρα, συγκεκριμένα το γραφείο του Μητροπολίτη Ονουφρίου.
«Δεν γιορτάζω το Πάσχα, είμαι εκτός πολιτικής»
Οι μη εκκλησιαζόμενοι άνθρωποι σήμερα είναι εντελώς αποπροσανατολισμένοι.
Γιατί δεν έχει απαγορευτεί ακόμη το Υπουργείο Πολιτισμού;
Στο Υπουργείο Πολιτισμού, στη Βουλή και στην SBU υπάρχουν πολλοί προδότες και συνεργάτες. Αλλά «μοσχοβίτικη» αποκαλούν για κάποιο λόγο μόνο την UPC.
Για τον αγώνα των μαθητών του Φιλαρέτου μετά τον θάνατό του
Μετά τον θάνατο του Φιλαρέτου η ΠΕΥ εντείνει τις προσπάθειές της για την καταστροφή του Πατριαρχείου Κιέβου του.