Σχετικά με τη βράβευση στον Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του επικεφαλής της ΟΠΓ

Η υποδοχή του Πετρόφσκι και του Αρατιουνιάν στο Φανάρι. Φωτογραφία: γραφείο τύπου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως

Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος (Καρδαμάκης) απένειμε στον χορηγό της ΠЦУ Αλεξάντερ Πετρόφσκι την ανώτατη διάκριση της μητρόπολης – τον «Χρυσό Σταυρό». Επιπλέον, έφερε τον Πετρόφσκι και τον επιχειρηματικό του συνεργάτη Αρουτιουνιάν σε ακρόαση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, όπου συζήτησαν νέα έργα για την υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Αρσένιο, αυτή η τιμή αποδόθηκε στον Πετρόφσκι «για όλες τις δωρεές του μέχρι σήμερα, καθώς και για την ίδια την ετοιμότητά του να μας βοηθήσει και να μας υποστηρίξει στο μέλλον». Επίσης, ο ιεράρχης αποκάλεσε τον επιχειρηματία «αρχοντά μας».

Και εδώ προκύπτει απορία. Ο τίτλος του άρχοντα δεν απονέμεται σε όλους, αλλά μόνο στους πιο σεβαστούς και ευσεβείς λαϊκούς ως ένδειξη των εξαιρετικών τους επιτευγμάτων προς την Εκκλησία. Ο Αλεξάντερ Πετρόφσκι με τον Εμίλ Αρουτιουνιάν, με όλο τον σεβασμό προς αυτούς, δύσκολα μπορούν να ανταποκριθούν σε τέτοιους ορισμούς.

Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Λουτσένκο ισχυρίστηκε ότι ο Πετρόφσκι «είναι γνωστός σε ορισμένους κύκλους με το όνομα "Νάριξ"», και εμφανιζόταν στα αρχεία του Υπουργείου Εσωτερικών ως ηγέτης οργανωμένης εγκληματικής ομάδας». Το ίδιο ισχύει και για τον Αρουτιουνιάν, ο οποίος είναι γνωστός σε τέτοιες «επιχειρηματικές» δραστηριότητες με το όνομα «Εμίλ».

Πόσο κατάλληλο είναι να αποκαλούμε τέτοιους ανθρώπους άρχοντες και να τους προσεγγίζουμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη; Είναι άραγε αρκετό το γεγονός των τακτικών δωρεών;

Φυσικά, μπορεί να μας αντιτάξουν ότι ο Πετρόφσκι και ο Αρουτιουνιάν, όπως ο ληστής που μετανόησε, αναθεώρησαν τη ζωή τους και τώρα την αφιερώνουν πλήρως στην Εκκλησία. Αλλά ορισμένα πρόσφατα γεγονότα από ανοιχτές και κλειστές πηγές επιτρέπουν να αμφισβητηθεί αυτό. Πιο πιθανό είναι ότι χάρη στην ξαφνική ευσέβεια οι νέοι ευεργέτες αγοράζουν για τον εαυτό τους φήμη και θέση στην ανώτερη κοινωνία. Και δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε γι' αυτό, η επιχείρηση έχει τους δικούς της κανόνες.

Εδώ, μάλλον, τίθενται ερωτήματα προς τους ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τη στάση τους προς τη δική τους φήμη.
Το 2018 ονόμασαν αρχιερείς ανθρώπους χωρίς χειροτονία και τους δέχτηκαν σε ευχαριστιακή κοινωνία. Τώρα βραβεύουν, αποκαλούν «άρχοντες» και προσεγγίζουν ανθρώπους με πολύ αμφίβολο υπόβαθρο.

Στον αρχαίο Έλληνα δραματουργό Ευριπίδη αποδίδεται η φράση «Πες μου ποιος είναι ο φίλος σου – και θα σου πω ποιος είσαι».
Ακόμα πιο ακριβής στο μήνυμα προς τους Κορινθίους είπε ο απόστολος Παύλος: «Προσέχετε, να μην εξαπατηθείτε: Η κακή παρέα διαφθείρει τα καλά ήθη».

Ακριβώς σαν να ειπώθηκε για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.

Η δολοφονία στο Σβιατοχίρσκ για την οποία δεν επιτρέπεται να μιλάμε

Η λογική υπαγορεύει ότι ο Ζελένσκι ενημερώθηκε για τη δολοφονία του μοναχού την ίδια μέρα.

Τραγωδία στη Λαύρα του Σβιατογκόρσκ: ομολογία πίστεως ή όχι;

Οι δολοφόνοι ήρθαν στο μοναστήρι και, ακούγοντας ως απάντηση «Δόξα στον Κύριο και Θεό μας», άρχισαν να σκοτώνουν. Σημαντικό είναι ότι στα θύματα δινόταν επιλογή: μπορούσαν να απαντήσουν «σωστά» και να αποφύγουν την εκτέλεση.

Τα «τέμνικ» για τη δολοφονία στο Σβιατοχίρσκ έχουν ήδη ξεκινήσει;

Στο «Εσπρέσο» ο τηλεθεατής καταλαβαίνει ότι δεν συνέβη τίποτα τρομερό και ότι οι μοναχοί του ΜΠ δεν αξίζουν και πολλής συμπόνιας.

Γιατί ο ραββίνος και ο έξαρχος παρακαλούν για διεφθαρμένους;

Ο ραββίνος και ο έξαρχος είναι πολύ έξυπνοι άνθρωποι και δεν μπορούν να μην καταλαβαίνουν ότι με τις πράξεις τους πλήττουν σοβαρά τη φήμη τους. Παρ' όλα αυτά, ήρθαν στο δικαστήριο. Γιατί;

Λαύρα: ποιος είναι το αφεντικό στο σπίτι;

Ούτε στις αρχές, ούτε στην ΟΕΥ, οι ορθόδοξοι ναοί στην πραγματικότητα δεν χρειάζονται. Χρειάζονται να δείξουν ποιος είναι το αφεντικό σε αυτούς.

Λιτανεία στο Ποτσάεφ: πρώτα συμπεράσματα