Σχετικά με τη βράβευση στον Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως του επικεφαλής της ΟΠΓ

Η υποδοχή του Πετρόφσκι και του Αρατιουνιάν στο Φανάρι. Φωτογραφία: γραφείο τύπου του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως
Μητροπολίτης Αυστρίας Αρσένιος (Καρδαμάκης) απένειμε στον χορηγό της ΠЦУ Αλεξάντερ Πετρόφσκι την ανώτατη διάκριση της μητρόπολης – τον «Χρυσό Σταυρό». Επιπλέον, έφερε τον Πετρόφσκι και τον επιχειρηματικό του συνεργάτη Αρουτιουνιάν σε ακρόαση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο, όπου συζήτησαν νέα έργα για την υποστήριξη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.
Σύμφωνα με τον μητροπολίτη Αρσένιο, αυτή η τιμή αποδόθηκε στον Πετρόφσκι «για όλες τις δωρεές του μέχρι σήμερα, καθώς και για την ίδια την ετοιμότητά του να μας βοηθήσει και να μας υποστηρίξει στο μέλλον». Επίσης, ο ιεράρχης αποκάλεσε τον επιχειρηματία «αρχοντά μας».
Και εδώ προκύπτει απορία. Ο τίτλος του άρχοντα δεν απονέμεται σε όλους, αλλά μόνο στους πιο σεβαστούς και ευσεβείς λαϊκούς ως ένδειξη των εξαιρετικών τους επιτευγμάτων προς την Εκκλησία. Ο Αλεξάντερ Πετρόφσκι με τον Εμίλ Αρουτιουνιάν, με όλο τον σεβασμό προς αυτούς, δύσκολα μπορούν να ανταποκριθούν σε τέτοιους ορισμούς.
Ο πρώην υπουργός Εσωτερικών Λουτσένκο ισχυρίστηκε ότι ο Πετρόφσκι «είναι γνωστός σε ορισμένους κύκλους με το όνομα "Νάριξ"», και εμφανιζόταν στα αρχεία του Υπουργείου Εσωτερικών ως ηγέτης οργανωμένης εγκληματικής ομάδας». Το ίδιο ισχύει και για τον Αρουτιουνιάν, ο οποίος είναι γνωστός σε τέτοιες «επιχειρηματικές» δραστηριότητες με το όνομα «Εμίλ».
Πόσο κατάλληλο είναι να αποκαλούμε τέτοιους ανθρώπους άρχοντες και να τους προσεγγίζουμε στον Οικουμενικό Πατριάρχη; Είναι άραγε αρκετό το γεγονός των τακτικών δωρεών;
Φυσικά, μπορεί να μας αντιτάξουν ότι ο Πετρόφσκι και ο Αρουτιουνιάν, όπως ο ληστής που μετανόησε, αναθεώρησαν τη ζωή τους και τώρα την αφιερώνουν πλήρως στην Εκκλησία. Αλλά ορισμένα πρόσφατα γεγονότα από ανοιχτές και κλειστές πηγές επιτρέπουν να αμφισβητηθεί αυτό. Πιο πιθανό είναι ότι χάρη στην ξαφνική ευσέβεια οι νέοι ευεργέτες αγοράζουν για τον εαυτό τους φήμη και θέση στην ανώτερη κοινωνία. Και δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε γι' αυτό, η επιχείρηση έχει τους δικούς της κανόνες.
Εδώ, μάλλον, τίθενται ερωτήματα προς τους ιεράρχες του Οικουμενικού Πατριαρχείου και τη στάση τους προς τη δική τους φήμη.
Το 2018 ονόμασαν αρχιερείς ανθρώπους χωρίς χειροτονία και τους δέχτηκαν σε ευχαριστιακή κοινωνία. Τώρα βραβεύουν, αποκαλούν «άρχοντες» και προσεγγίζουν ανθρώπους με πολύ αμφίβολο υπόβαθρο.
Στον αρχαίο Έλληνα δραματουργό Ευριπίδη αποδίδεται η φράση «Πες μου ποιος είναι ο φίλος σου – και θα σου πω ποιος είσαι».
Ακόμα πιο ακριβής στο μήνυμα προς τους Κορινθίους είπε ο απόστολος Παύλος: «Προσέχετε, να μην εξαπατηθείτε: Η κακή παρέα διαφθείρει τα καλά ήθη».
Ακριβώς σαν να ειπώθηκε για το Οικουμενικό Πατριαρχείο.
Διαβάστε επίσης
Δημοσίευση από το Τερνόπιλ για τον Πρ Покров: αποτυχία της μεταρρύθμισης του ημερολογίου;
Το νέο ημερολόγιο, που εισήγαγαν η ΟΕΟ και η ΟΕΕ με την υποστήριξη των αρχών, δεν γίνεται δεκτό από σημαντικό μέρος των πιστών.
Επωμίδες ή ράσο: ποιος γράφει το σενάριο για τους «μαχητές» κατά της ΟΟΔΕ;
Όλα δείχνουν ότι τόσο ο Βελιάρ όσο και ο Πσενίτσνι είναι απλοί εκτελεστές ξένου σεναρίου. Το ερώτημα είναι ένα: ο σεναριογράφος φορά επωμίδες ή ράσο;
Να σκοτώσεις έναν άνθρωπο πριν από τη γέννηση επιτρέπεται, μετά τη γέννηση — όχι. Γιατί;
Τα παιδιά είναι το πιο προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα, σε αυτήν ακριβώς την κοινωνία επιτρέπεται επίσημα να σκοτώνονται παιδιά — και μάλιστα μαζικά.
Βράβευση των απογόνων των μπολσεβίκων στη Λαύρα
Ακριβώς επί εποχής του καταστήματος-μουσείου στη Λαύρα εξευτελίζονταν τα λείψανα των οσίων, οργανώθηκε στους ναούς μουσείο αθεΐας, ενώ στα ιερά βήματα τοποθετήθηκαν τουαλέτες.
«Εκφυλισμένα» και «ηλίθια ζώα»: οι αντίπαλοι της UOC έφτασαν μέχρι τα παιδιά
Οι ιστορικοί, μελετώντας την εποχή μας, θα απορούν: πώς μπορούσαν τόσο μικροί, κακόβουλοι και ασήμαντοι άνθρωποι να καθορίζουν για τόσο καιρό την πληροφοριακή πολιτική μιας τεράστιας χώρας;
Η δολοφονία ιερέα στην Πολωνία – ο Ζελένσκι τη βλέπει, τον μοναχό στο Σβιατογκόρσκ – όχι
Γιατί ο Ζελένσκι αντιδρά τόσο συναισθηματικά και αστραπιαία στη δολοφονία ενός Καθολικού κληρικού και σιωπά παντελώς για τη δολοφονία ενός Ορθόδοξου μοναχού;