Με ποιο σκοπό οι αρχές αφαιρούν από την ΟΠΕ ναούς και μοναστήρια;

Στις 27 Ιανουαρίου οι αρχές αφαίρεσαν από την ΟΠΕ το μοναστήρι Κρουπίτσκι και τον ναό του Αγίου Μιχαήλ στο Κρασνοκούτσκ της περιοχής Χαρκόβου. Στην πρώτη περίπτωση οι δυνάμεις ασφαλείας πέταξαν τις μοναχές στο κρύο και σφράγισαν τον ναό μαζί με τα κελιά. Στη δεύτερη – προς το παρόν απλώς πήραν την εκκλησία στην ιδιοκτησία του κράτους.

Δεν θα εμβαθύνουμε λεπτομερώς στην ηθική πτυχή του πώς μπόρεσαν να διώξουν τις κατοίκους του μοναστηριού από την κοινοβιακή τους κατοικία, την οποία ανοικοδόμησαν με τα ίδια τους τα χέρια από τα σοβιετικά ερείπια στη δεκαετία του '90. Ας θέσουμε ένα απλό ερώτημα – γιατί το κράτος το κάνει αυτό γενικά; Γιατί χρειάζεται ορθόδοξους ναούς;

Το παράδειγμα με την Κιέβο-Πετσέρσκα Λάβρα μπορεί ακόμη κάπως να εξηγηθεί. Είναι ένας ιερός τόπος γνωστός σε όλο τον κόσμο στο κέντρο της πρωτεύουσας. Εδώ ο Ζελένσκι μπορεί να διοργανώσει ένα επιδεικτικό «στρατιωτικό πρωινό», το Υπουργείο Πολιτισμού – να πραγματοποιήσει παρουσίαση κοινωνιολογικής έρευνας, μαγειρικό σόου ή συναυλία λαϊκών χορών (προφανώς, δεν υπάρχει άλλος τόπος).

Αλλά γιατί χρειάζεται το κράτος το μοναστήρι Κρουπίτσκι στο Οσίτσε; Είναι ένα μικροσκοπικό χωριό με πληθυσμό 200 ανθρώπων, χαμένο στις εκτάσεις της Τσερνίγκοφσκι. Πώς θα χρησιμοποιήσετε τον ναό και τα κελιά, αφού διώξατε στο κρύο τις μοναχές; Δεν μπορείς να κάνεις συναυλία εκεί, δεν μπορείς να διοργανώσεις παρουσίαση. Θα εξοπλίσετε εκεί σιταποθήκη ή στάβλο, όπως οι προκάτοχοί σας πριν από 100 χρόνια;

Άλλο ερώτημα. Οι εισαγγελείς του Χαρκόβου, αφαιρώντας από τους πιστούς τον ναό του 19ου αιώνα στο Κρασνοκούτσκ, διαβεβαιώνουν ότι το κάνουν αυτό για την «προστασία της ιστορικής κληρονομιάς». Αλλά η πραγματικότητά μας είναι αντίθετη.

Πρακτικά κάθε ιστορικός ναός, που παραδόθηκε στην Εκκλησία μετά τη σοβιετική καταστροφή, οι άνθρωποι τον μετέτρεπαν σε «κούκλα»: τον ανοικοδομούσαν, τον αποκαθιστούσαν και τον έφερναν σε ευπρεπή μορφή. Ταυτόχρονα, τα αντικείμενα που έμειναν στη δικαιοδοσία του κράτους σχεδόν πάντα φαίνονται απογοητευτικά. Τον Ιανουάριο του 2026 ένας από τους μπλόγκερς περιηγήθηκε σε τέτοιους ναούς στη Λβίφσκι και έδειξε τρομακτικές εικόνες: καταρρεσμένες στέγες, ξεφλουδισμένους τοίχους, σκουπίδια και εγκατάλειψη. Ακόμη και στην Κιέβο-Πετσέρσκα Λάβρα, όταν ανεβαίνεις από το Κάτω «μοναστηριακό» μέρος στο Επάνω «μουσειακό», αμέσως πέφτει στο μάτι η αντίθεση: κυριολεκτικά «γλειμμένα» περιποιημένα κτίρια με ανακαίνιση αντικαθίστανται από ξεφλουδισμένους τοίχους με αποκολλημένο σοβά. Και για το ότι στην Επάνω Λάβρα από μόνοι τους πέφτουν σταυροί από τους ναούς, είναι περιττό να μιλήσουμε.

Επομένως, δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι και το μοναστήρι Κρουπίτσκι, και τον ναό του Αγίου Μιχαήλ, και όλους τους υπόλοιπους καθεδρικούς ναούς, εκκλησίες και μοναστήρια, που τώρα η εξουσία αφαιρεί από τους πιστούς, περιμένει καταστροφή και εγκατάλειψη. Και τα αφαιρούν καθόλου όχι επειδή θέλουν να «προστατεύσουν την ιστορική κληρονομιά», όχι, αυτό ακόμη και ακούγεται αστείο. Διώχνουν τους πιστούς, απλώς για να τους διώξουν.

Τώρα προσπαθούν να μας πείσουν ότι τους σοβιετικούς διωγμούς της Εκκλησίας τους διοργάνωσαν στην Ουκρανία οι «μοσχοβίτες κατακτητές». Δηλαδή, το Κρεμλίνο υπόδουλωσε τους Ουκρανούς, και συνειδητά τους προκαλούσε κάθε είδους βλάβη. Συμπεριλαμβανομένου, και υπό μορφή διωγμών της πίστης. Και αν δεν υπήρχαν οι κατακτητές, εδώ θα ήταν «πόλη-κήπος».

Λοιπόν, η εκδοχή είναι όμορφη. Αλλά γιατί το ίδιο συμβαίνει σήμερα;