Ποια είναι η διαφορά μεταξύ του Ντουμένκο και του «πατριάρχη» Νικοδήμου;

Ντουμένκο και Κομπζάρ. Κολάζ: ΣΠΖ

Ντουμένκο και Κομπζάρ. Κολάζ: ΣΠΖ

Στην ΠΕΟ «αφαίρεσαν τον βαθμό» από τον «πατριάρχη» της ΟΕΚ ΚΠ Νικόδημο Κοβζάρ, καθώς και από τους «μητρopolίτες» Νίκωνα Γκραμπλιούκ και Μιχαήλ Κοβαλιούκ. Αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με τους ισχυρισμούς της ΠΕΟ, μετά τον θάνατο του Φιλάρετου «αυθαίρετα ανακηρύσσουν τον εαυτό τους ως ΟΕΚ Κιέβου Πατριαρχείου», αλλά η δραστηριότητά τους «είναι μια αποτυχημένη προσπάθεια μιας περιθωριακής ομάδας να δημιουργήσει σχίσμα, πίσω από την οποία φαίνονται καθαρά ρωσικά συμφέροντα και επιρροές».

Επίσης στον Ντουμένκο δήλωσαν ότι τα εν λόγω πρόσωπα «δεν ήταν και δεν είναι επίσκοποι».

Και αυτές οι δηλώσεις δεν μπορούν παρά να προκαλέσουν απορία. Και το κύριο από αυτά – σε τι διαφέρουν οι ηγέτες της ΠΕΟ από εκείνους που «αφαίρεσαν τον βαθμό»;
Όλους τους, τόσο τον Ντουμένκο με τον Ζορέα, όσο και τον Νικόδημο με τους συναδέλφους του, «χειροτόνησε» το ίδιο πρόσωπο – ο Φιλάρετος Ντενισένκο. Επιπλέον, τον Νικόδημο τον «χειροτόνησε», όντας ήδη «νόμιμος αρχιερέας», αναγνωρισμένος από τις Κωνσταντινουπολίτικη, Ελλαδική, Αλεξανδρινή και Κυπριακή Εκκλησίες.

Κανείς από αυτούς δεν κήρυξε τον Φιλάρετο νέο σχισματικό, επομένως, από την άποψη των ελληνικών Εκκλησιών, το επισκοπικό αξίωμα του Νικοδήμου και άλλων «ιεραρχών» της ΟΕΚ ΚΠ είναι πολύ πιο προφανές από εκείνο του Σεργίου Ντουμένκο και των συναδέλφων του.
Και το ζήτημα δεν είναι καν σε αυτό. Η κατάσταση με τον «πατριάρχη» Νικόδημο θυμίζει πολύ την αρχή του Κιέβου Πατριαρχείου στη δεκαετία του '90. Τότε ο Φιλάρετος, όπως τώρα ο Νικόδημος, ακριβώς με τον ίδιο τρόπο επέμενε στην επιδίωξη της «πλήρους ανεξαρτησίας της ουκρανικής εκκλησίας». Ακριβώς με τον ίδιο τρόπο άρχισε να παράγει νέους «επισκόπους», μεταξύ των οποίων – και η σημερινή ηγεσία της ΠΕΟ, η οποία σήμερα φουσκώνει τα μάγουλά της και παριστάνει την κανονική Εκκλησία.

Αλλά πού είναι η εγγύηση ότι σε 20-30 χρόνια ο επόμενος Κωνσταντινουπολίτης πατριάρχης δεν θα ονομάσει την ομάδα του Νικοδήμου νέα «Αγιωτάτη ουκρανική εκκλησία» και δεν θα της παραδώσει έναν νέο τόμο;

Διότι η διαφορά μεταξύ Ντουμένκο και Κοβζάρ δεν είναι στην παρουσία ή απουσία αποστολικής διαδοχής, όχι στο βάθος των θεολογικών γνώσεων ή των πνευματικών χαρισμάτων. Είναι μόνο στα λόγια ενός πατριάρχη από τις όχθες του Βοσπόρου, ο οποίος για 25 χρόνια θεωρούσε τον Φιλάρετο και τους «επισκόπους» του λαϊκούς, και μετά άλλαξε γνώμη.
Πάντως, υπάρχει ακόμη μια διαφορά. Τον Φιλάρετο και την ΟΕΚ ΚΠ του από την αρχή υποστήριζε ενεργά η εξουσία. Ο Νικόδημος Κοβζάρ στερείται αυτής της υποστήριξης.

Αλλά θα φύγει ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος, θα αλλάξει η πολιτική της εξουσίας, και ο Επιφάνιος με τον Κοβζάρ θα γίνουν πάλι δίδυμα αδέλφια.

Ποιος κατέστρεψε και ποιος ανέστησε τη Λαύρα: το βίντεο του Υπουργείου Πολιτισμού αποκάλυψε κατά λάθος την αλήθεια

Η προπαγάνδα του Υπουργείου Πολιτισμού για τη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου είπε απροσδόκητα την αλήθεια.

Δημοσίευση από το Τερνόπιλ για τον Πρ Покров: αποτυχία της μεταρρύθμισης του ημερολογίου;

Το νέο ημερολόγιο, που εισήγαγαν η ΟΕΟ και η ΟΕΕ με την υποστήριξη των αρχών, δεν γίνεται δεκτό από σημαντικό μέρος των πιστών.

Επωμίδες ή ράσο: ποιος γράφει το σενάριο για τους «μαχητές» κατά της ΟΟΔΕ;

Όλα δείχνουν ότι τόσο ο Βελιάρ όσο και ο Πσενίτσνι είναι απλοί εκτελεστές ξένου σεναρίου. Το ερώτημα είναι ένα: ο σεναριογράφος φορά επωμίδες ή ράσο;

Να σκοτώσεις έναν άνθρωπο πριν από τη γέννηση επιτρέπεται, μετά τη γέννηση — όχι. Γιατί;

Τα παιδιά είναι το πιο προνομιούχο τμήμα της κοινωνίας. Και ταυτόχρονα, σε αυτήν ακριβώς την κοινωνία επιτρέπεται επίσημα να σκοτώνονται παιδιά — και μάλιστα μαζικά.

Βράβευση των απογόνων των μπολσεβίκων στη Λαύρα

Ακριβώς επί εποχής του καταστήματος-μουσείου στη Λαύρα εξευτελίζονταν τα λείψανα των οσίων, οργανώθηκε στους ναούς μουσείο αθεΐας, ενώ στα ιερά βήματα τοποθετήθηκαν τουαλέτες.

«Εκφυλισμένα» και «ηλίθια ζώα»: οι αντίπαλοι της UOC έφτασαν μέχρι τα παιδιά

Οι ιστορικοί, μελετώντας την εποχή μας, θα απορούν: πώς μπορούσαν τόσο μικροί, κακόβουλοι και ασήμαντοι άνθρωποι να καθορίζουν για τόσο καιρό την πληροφοριακή πολιτική μιας τεράστιας χώρας;