Οι άρχοντες εξήγησαν γιατί ο Οικουμενικός Πατριάρχης δεν πρέπει να μετακομίσει από την Τουρκία

Το Οικουμενικό Πατριαρχείο βρέθηκε και πάλι στο επίκεντρο της συζήτησης για πιθανή μετεγκατάσταση της έδρας του από την Κωνσταντινούπολη. Αυτό αναφέρει ο ιστότοπος των αρχόντων της Κωνσταντινούπολης Public Orthodoxy.

Στις 14 Μαΐου 2026, ο δρ Χάρι Δημόπουλος, Άρχων του Οικουμενικού Πατριαρχείου (τιμητικός τίτλος λαϊκών που συνδέονται με το Κωνσταντινουπολίτικο Πατριαρχείο), δημοσίευσε στην πύλη εκτενές άρθρο, στο οποίο παρουσιάζει αλληλένδετα επιχειρήματα υπέρ της διατήρησης της πατριαρχικής έδρας στη μουσουλμανική Τουρκία. Το πρώτο – κανονική ταυτότητα: η εξουσία του Πατριάρχη είναι αδιαχώριστη από την Κωνσταντινούπολη, καθώς καθιερώθηκε με αποφάσεις των αρχαίων Συνόδων, και η μετεγκατάσταση θα υπονομεύσει τη νομιμότητά της και θα ανοίξει το δρόμο για αμφισβήτηση του πρωτείου. Το δεύτερο – ιστορική συνέχεια: επί 1700 χρόνια η Εκκλησία παραμένει στην Κωνσταντινούπολη, συνδέοντας τον ορθόδοξο κόσμο με τους τόπους όλων των επτά Οικουμενικών Συνόδων.

Ο Δημόπουλος αναφέρει επίσης το γεωπολιτικό επιχείρημα: η θέση της Κωνσταντινούπολης μεταξύ Ανατολής και Δύσης παρέχει στο Πατριαρχείο μοναδική πλατφόρμα για χριστιανο-μουσουλμανικό διάλογο. Κατά τη γνώμη του, η μετεγκατάσταση στην Αθήνα, τη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη θα συνδέσει το Πατριαρχείο με συγκεκριμένη εθνική ή δυτική ταυτότητα. Η αποχώρηση από την Κωνσταντινούπολη, επιμένει ο συγγραφέας, αποσταθεροποιεί επίσης την πανορθόδοξη ενότητα. Επιπλέον, ο Δημόπουλος επισημαίνει την ποιμαντική ευθύνη προς την ολιγάριθμη τοπική κοινότητα και τους απογόνους της ελληνικής διασποράς. Το τελευταίο επιχείρημα – θεολογικό: η ευπάθεια ενισχύει την πνευματική εξουσία, και τα λόγια του Πατριάρχη Βαρθολομαίου ότι αισθάνεται «σταυρωμένος» στην Τουρκία, αντικατοπτρίζουν την πραγματικότητα της λυτρωτικής διακονίας.

Όπως ανέφερε ο ΣΠΖ, Άρχων του Κωνσταντινουπολίτικου Πατριαρχείου πρότεινε τη σύγκληση Συνόδου Προκαθημένων. Η συζήτηση για τη μετεγκατάσταση της έδρας του Οικουμενικού Πατριαρχείου διεξάγεται εδώ και δεκαετίες και περιοδικά οξύνεται στο πλαίσιο των περιορισμών που έχει επιβάλει η Τουρκία: ειδικότερα, η Θεολογική Σχολή της Χάλκης είναι κλειστή από το 1971, και ο αριθμός των ορθοδόξων στην Κωνσταντινούπολη μειώθηκε από περισσότερους από 100.000 ανθρώπους στα μέσα του 20ού αιώνα σε μερικές χιλιάδες σήμερα.