Ο μυστηριώδης «γαμπρός του αίματος» στο βιβλίο της Εξόδου

​Ένα σκονισμένο καραβάνι κινείται μέσα από την καυτή έρημο προς τα δυτικά, αφήνοντας πίσω τα βοσκοτόπια του Ιοθόρ. Ο Μωυσής επιστρέφει στην Αίγυπτο κατ' εντολή του Υψίστου, κρατώντας στο χέρι ένα ξύλινο ραβδί. Πίσω του μένουν τα μακρά χρόνια της εξορίας, μπροστά του περιμένει η μεγάλη έξοδος του λαού από τη δουλεία. Ο βραδινός ήλιος βυθίζεται γρήγορα πίσω από τον ορίζοντα, πλημμυρίζοντας τον δρόμο με πυκνό σκοτάδι. Το καραβάνι σταματά για διανυκτέρευση, στήνοντας προσωρινό στρατόπεδο κάτω από τον ανοιχτό ουρανό.

​Τίποτα δεν προμηνύει συμφορά. Η σύζυγος Σεπφώρα ξαπλώνει τα κουρασμένα παιδιά για ύπνο, τα ζώα μασούν αγκαθωτό χορτάρι. Όμως μόλις το στρατόπεδο βυθίζεται σε βαθύ ύπνο, γύρω από τον προφήτη πυκνώνει ένα παράξενο σκοτάδι. Στη Βίβλο αυτή η στιγμή περιγράφεται ως εξής: «Καθ' οδόν δε εν τω καταλύματι συνήντησεν αυτώ (τω Μωυσή - Σύνταξη) άγγελος Κυρίου και εζήτει αυτόν αποκτείναι» (Εξ. 4:24).

​Το κείμενο της Εξόδου διακόπτει την αφήγηση στο πιο τρομακτικό σημείο, χωρίς να εξηγεί τους λόγους αυτής της αιφνίδιας θείας οργής. Ο προφήτης, που μόλις είχε μιλήσει με τον Θεό στη φλεγόμενη βάτο, πέφτει ξαφνικά σε δυσμένεια του Δημιουργού.

​Διαμάχες στη σκηνή της Μαδιάμ

​Γιατί η οργή του Κυρίου πέφτει πάνω στον πατριάρχη ακριβώς κατά τη διάρκεια της πορείας; Η απάντηση κρύβεται στις λεπτομέρειες της οικογενειακής του ζωής.

​Ο Όσιος Εφραίμ ο Σύρος επισημαίνει μια παλιά εσωτερική σύγκρουση. Ο Μωυσής, παντρευόμενος την κόρη του ιερέα της Μαδιάμ, βρέθηκε ανάμεσα σε δύο διαφορετικούς κόσμους. Όταν γεννήθηκαν τα παιδιά τους, στη νεαρή οικογένεια ξέσπασε διαμάχη για την πίστη. Ο Μωυσής επέμενε στην εκπλήρωση της διαθήκης του Αβραάμ, απαιτώντας την περιτομή των γιων σύμφωνα με τον νόμο των προγόνων. Η Σεπφώρα αντιστεκόταν, υπερασπιζόμενη τα έθιμα της φυλής της.

​Τελικά οι σύζυγοι κατέληξαν σε έναν εύθραυστο συμβιβασμό. Το ένα αγόρι περιτμήθηκε, ενώ το άλλο αφέθηκε απερίτμητο, υποχωρώντας στις ικεσίες της μητέρας και των συγγενών της. .

​Η ιουδαϊκή παράδοση προσφέρει μια πιο καθημερινή εξήγηση για όλα αυτά. Στην πρώτη στάση στην έρημο ο Μωυσής αποφάσισε να κάνει την περιτομή του μεγαλύτερου γιου, αλλά πρώτα ασχολήθηκε με την εγκατάσταση του στρατοπέδου και ανέβαλε το σημαντικό αυτό έργο. Η καθυστέρηση προκάλεσε την ουράνια τιμωρία.

​Ενδιαφέρουσα είναι η απόκλιση στις αρχαίες μεταφράσεις αυτού του αποσπάσματος. Η ελληνική Μετάφραση των Εβδομήκοντα μαλακώνει τον τρόμο της σκηνής, λέγοντας ότι τον Μωυσή συνάντησε άγγελος Κυρίου. Το αρχαίο εβραϊκό κείμενο αναφέρεται στην ίδια τη Θεία παρουσία. Ακόμα και οι πρώτοι μεταφραστές αισθάνονταν ήδη όλη την πολυπλοκότητα αυτής της βιβλικής περικοπής.

​Η αιφνίδια λύτρωση

​Η νύχτα στο στρατόπεδο γίνεται σκηνή πνευματικής μάχης. Ο Μωυσής είναι παράλυτος από μια άγνωστη δύναμη, η ζωή εγκαταλείπει γρήγορα το σώμα του. Η Σεπφώρα αντιλαμβάνεται αμέσως την αληθινή αιτία της φρικτής αυτής κατάστασης.

Σταγόνες αίματος του βρέφους πέφτουν στο ξερό χώμα. Η Σεπφώρα πλησιάζει τον ετοιμοθάνατο σύζυγό της και ρίχνει το αποκομμένο κομμάτι ακροποσθίας στα πόδια του με παράξενα λόγια: «Νυμφίος αίματος σύ μοι εί» (Εξ. 4:25).

​Ο Άγιος Γρηγόριος Νύσσης βλέπει σε αυτή την πράξη βαθύ συμβολικό νόημα. Η Μαδιανίτισσα Σεπφώρα συμβολίζει την εξωτερική ανθρώπινη σοφία, η οποία πρέπει να καθαριστεί από τη μολυσμή των πλανών μέσω της κοινωνίας με τη θεία διαθήκη. Η σωτηρία του ιουδαίου ηγέτη συντελείται από τα χέρια μιας ξένης που αντιλήφθηκε το μεγαλείο του νόμου του.

​Ο μυστηριώδης «νυμφίος του αίματος»

​Αμέσως μετά η απειλή υποχωρεί, αλλά η κλειδική φράση «Νυμφίος αίματος – διά την περιτομήν» (Εξ. 4:26) επαναλαμβάνεται. Τι σήμαιναν αυτά τα λόγια στη γλώσσα των αρχαίων νομάδων;

​Οι ερμηνευτές προτείνουν δύο εντελώς διαφορετικές απαντήσεις. Η πρώτη εκδοχή βλέπει εδώ τη γλώσσα της λύτρωσης. Η Σεπφώρα αποκαλεί έτσι τον σύζυγό της επειδή το αίμα που χύθηκε από το παιδί εξαγόρασε τη ζωή του αρχηγού της οικογένειας από τον οργισμένο Δημιουργό. Η ζωή του ενός σώθηκε με το τίμημα του αίματος του άλλου.

​Η δεύτερη εκδοχή έχει ρίζες στα φυλετικά έθιμα των Μαδιανιτών. Η έκφραση μπορεί να παρέπεμπε σε ένα αρχαίο τελετουργικό αιματηρής συγγένειας και προστασίας. Εκτελώντας την περιτομή, η Σεπφώρα σαν να ξανασύνδεσε τον σύζυγό της με τη φυλή της, εντάσσοντάς τον στο σύστημα φυλετικής ασφάλειας μπροστά στον άγνωστο κίνδυνο.

Η πορεία του Μωυσή συνεχίζεται. Το πρωί το καραβάνι θα κινηθεί ξανά προς τα δυτικά, προς τις όχθες του Νείλου. Ο προφήτης θα προχωρήσει μπροστά, στηριζόμενος στο ραβδί του, έχοντας μάθει το μάθημα εκείνης της τρομακτικής νύχτας που άλλαξε τη ζωή του για πάντα.