Στις πηγές του ορθόδοξου Τύπου της Ουκρανίας: αναμνήσεις ενός δημοσιογράφου
Κύρια έντυπη έκδοση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (УПЦ). Φωτογραφία: συγγραφέας
```html
Πρώτη έκδοση: «Ουκρανικός Ορθόδοξος Αγγελιοφόρος»
Η πρώτη εφημερίδα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, «Ουκρανικός Ορθόδοξος Αγγελιοφόρος», δημιουργήθηκε το 1989 κατά τη διάρκεια της θητείας του τότε μητροπολίτη Φιλάρετου (Ντενισένκο), πριν από την αποχώρησή του στη σχισματική εκκλησία. Ο συγγραφέας αυτών των γραμμών, τότε νέος δημοσιογράφος, είχε την ευλογία του πνευματικού του Κιέβου, του μακαριστού πρωτοπρεσβύτερου Μιχαήλ Μπόικο, να είναι ο οργανωτής και ο αρχισυντάκτης της.
Η εφημερίδα εκδιδόταν σε δύο γλώσσες με τιράζ 20 χιλιάδων αντιτύπων και διανεμόταν στις επαρχίες, μέσω συνδρομής και στο δίκτυο περιπτέρων «Σογιουζπετσάτ» σε όλη την Ουκρανία.
Θα ήθελα να θυμηθώ τα ονόματα των συνεργατών της σύνταξης που εργάστηκαν για την έκδοση: γραμματέας Βίκτορ Ζινόβιεφ, ανταποκριτές Τατιάνα Κρασόβσκαγια, Στανισλάβ Ρετσίνσκι, Λαρίσα Κόζικ (νυν μακαριστή), λογοτεχνικοί συντάκτες Έλενα Μπομπρόβνικοβα (νυν αρχαιότερη συντάκτρια του εκδοτικού τμήματος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μοναχή Ευτροπία), Τατιάνα Σμιγκοβσκάγια, καλλιτέχνης-διακοσμήτρια Γκαλίνα Ζούεβα. Η εφημερίδα υπήρξε για τρία χρόνια, μέχρι το σχίσμα του 1992. Στην έκδοση βοήθησαν το κλήρος, ιδίως οι πρωτοπρεσβύτεροι Βασίλειος Ταράσοφ και Αλέξανδρος Κουμπέλιους (ο πρώτος πρύτανης της ΚΔΣ μετά το άνοιγμά της το 1990, νυν μακαριστός).
Με την άφιξη του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου (Σαμποδάνα)
Όταν τον Ιούνιο του 1992 έφτασε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου για να υπηρετήσει ο νεοεκλεγμένος Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βλαδίμηρος (Σαμποδάνας), το εκκλησιαστικό ταμείο ήταν άδειο. Όλα τα μέσα είχαν καταλάβει οι σχισματικοί του Φιλάρετου. Μετά από συνάντηση με τον Μακαριώτατο και συνέντευξη μαζί του, μου πρότεινε να γίνω ο γραμματέας τύπου του και συντάκτης της νέας εκκλησιαστικής εφημερίδας. Συμφώνησα.
Αν και καταγραφόμουν ως αρχισυντάκτης της «Εκκλησιαστικής Ορθόδοξης Εφημερίδας», στην πραγματικότητα αρχισυντάκτης ήταν ο ίδιος ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος.
Τα ήδη διαμορφωμένα φύλλα του επόμενου τεύχους τα πηγαίναμε στον Μακαριώτατο για έλεγχο, και εκείνος με μαύρη πένα και μικροσκοπική γραφή έκανε τις απαραίτητες διορθώσεις. Έδινε επίσης έγγραφα για εκτύπωση. Θυμάμαι μια φορά που έψαχνε για πολύ ώρα κάποιο έγγραφο στο γραφείο του. Διστακτικά ρώτησα: «Μπορούμε να το παραλείψουμε, Μακαριώτατε;» Χαμογέλασε συνεχίζοντας την αναζήτηση: «Όχι, πρέπει να ντροπιάσουμε τον διάβολο». Και το έγγραφο βρέθηκε.
Ο Μακαριώτατος υπαγόρευε την ενημερωτική ταινία για την υπηρεσία του, τις επίσημες συναντήσεις, τα ταξίδια στις επαρχίες και στο εξωτερικό. Μερικές φορές έπρεπε να καθόμαστε στο γραφείο του για ώρες και περισσότερο, προσπαθώντας να μην χάσουμε τίποτα (δεν υπήρχαν τότε μαγνητόφωνα, όπως και υπολογιστές). Δεν υπήρχε επίσης σύνταξη. Η σελιδοποίηση γινόταν με τη βοήθεια γνωστών δημοσιογράφων στο συγκρότημα «Πρέσα Ουκρανίας», όπου και εκτυπωνόταν το τεύχος.
Στη συνέχεια εμφανίστηκαν υπολογιστές, χώρος σύνταξης, μικρό προσωπικό. Ένας λαμπρός βοηθός ήταν ο φοιτητής της ΚΔΑ Ιωάννης Τρόνκο (νυν γνωστός πρωτοπρεσβύτερος), που σελιδοποιούσε την εφημερίδα στον υπολογιστή. Οι λογοτεχνικοί συντάκτες Σβετλάνα Παντσένκο και η σύζυγός μου, δημοσιογράφος Σβετλάνα Γκερούκ, έκαναν την επιμέλεια των φύλλων. Βοηθούσαν οι φοιτητές της ΚΔΑ: οι αδελφοί Βλαδίμηρος και ιερομόναχος Τύχων Σοφίτσουκ (νυν πρωτοπρεσβύτερος και μητροπολίτης), μακαριστός αρχιμανδρίτης Λόνγκιν (Τσερνούχα), πρύτανης της ΚΔΑ και Σ πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Ζαμπούγκα και άλλοι.
Το 1998 παρέδωσα την εφημερίδα στον νέο συντάκτη, ιερέα Βλαδίμηρο Σοφίτσουκ, και εγώ μεταπήδησα να εργαστώ στην κοσμική εφημερίδα «Περιφέρεια», όπου κάλυπτα τη ζωή της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ανάπτυξη των εκκλησιαστικών ΜΜΕ τη δεκαετία του 2000
Το 2000 δημιουργήθηκε το γραφείο τύπου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο ανέλαβε ο διακεκριμένος δημοσιογράφος της Ουκρανίας Βασίλειος Ανισίμοφ. Στη δημιουργία του συνέβαλε ο ίδιος ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος και ο γραμματέας του, πρωτοπρεσβύτερος Βιτάλι Κοσόβσκι. Τότε δημιουργήθηκε και ο επίσημος ιστότοπος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου με προσκάλεσαν ως αναπληρωτή του Ανισίμοφ. Άρχισαν να εκδίδονται περιοδικά της Εκκλησίας, δημιουργήθηκε τηλεοπτικό κανάλι.
Με τον καιρό, σχεδόν σε όλες τις επαρχίες της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στα μοναστήρια, στην ΚΔΑ και Σ, στα συνοδικά τμήματα άρχισαν να εμφανίζονται οι δικοί τους ιστότοποι. Λειτουργούσε ενεργά η πύλη «Ορθοδοξία στην Ουκρανία» (συντάκτης Γιούλια Κομίνκο), κέρδισε δημοτικότητα το νεανικό
Ανάθεμα εξ ονόματος νεκρού
Το 1054, ο χριστιανικός κόσμος διασπάστηκε εξαιτίας ενός εγγράφου χωρίς νομική ισχύ. Αυτή είναι η ιστορία για το πώς οι φιλοδοξίες και ένα τυχαίο σκάνδαλο αποδείχθηκαν πιο σημαντικά από την ενότητα.
55 εκατομμύρια πιστοί ή πώς η απογραφή του 1937 έθεσε την ΕΣΣΔ σε αδιέξοδο
Στο αποκορύφωμα του Μεγάλου Τρόμου περισσότερα από πενήντα εκατομμύρια άνθρωποι δήλωσαν ανοιχτά ότι είναι πιστοί. Αυτοί οι αριθμοί τρόμαξαν τόσο πολύ την εξουσία, που αμέσως τους χαρακτήρισαν απόρρητους για μισό αιώνα.
Η ασθένεια της εποχής μας στο παραμύθι του Άντερσεν
Η εκδοχή του παραμυθιού που θυμόμαστε από την παιδική μας ηλικία είναι περικομμένη. Στο πρωτότυπο η Γκέρντα νικά το κακό με την προσευχή «Πάτερ ημών», και από την αναπνοή της στον παγετό εμφανίζονται άγγελοι.
Ο σχεδιαστής που επινόησε το Γκράαλ
Μυστικοί φάκελοι στην Εθνική Βιβλιοθήκη της Γαλλίας, απόγονοι του Χριστού, κρυπτογραφήματα του Λεονάρντο. Η μυθολογία γεννήθηκε από ένα διαμέρισμα στην γαλλική επαρχία και τελείωσε με ομολογία υπό όρκον.
Άγιον Όρος σε λίγα λεπτά από το μποτιλιάρισμα στην Κεντρική Λεωφόρο
Στο Γκολοσέεβο υπάρχει ένα φαράγγι, όπου σιωπούν οι σειρήνες, σταματά να πιάνει το κινητό και πάνω από το κεφάλι κλείνει το δάσος. Και μέχρι εκεί – είκοσι λεπτά από το κέντρο του Κιέβου.
Μονοθελητισμός – η αίρεση που επιθυμούσε ειρήνη
Τον 7ο αιώνα το Βυζάντιο βρισκόταν στα πρόθυρα της κατάρρευσης. Μέρος της ιεραρχίας ήταν έτοιμο να δεχθεί έναν βολικό τύπο για χάρη της σωτηρίας των συνόρων. Ένας γέροντας αρνείται – και πληρώνει γι' αυτό με τη γλώσσα και το χέρι του.