Στις πηγές του ορθόδοξου Τύπου της Ουκρανίας: αναμνήσεις ενός δημοσιογράφου
Κύρια έντυπη έκδοση της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (УПЦ). Φωτογραφία: συγγραφέας
```html
Πρώτη έκδοση: «Ουκρανικός Ορθόδοξος Αγγελιοφόρος»
Η πρώτη εφημερίδα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, «Ουκρανικός Ορθόδοξος Αγγελιοφόρος», δημιουργήθηκε το 1989 κατά τη διάρκεια της θητείας του τότε μητροπολίτη Φιλάρετου (Ντενισένκο), πριν από την αποχώρησή του στη σχισματική εκκλησία. Ο συγγραφέας αυτών των γραμμών, τότε νέος δημοσιογράφος, είχε την ευλογία του πνευματικού του Κιέβου, του μακαριστού πρωτοπρεσβύτερου Μιχαήλ Μπόικο, να είναι ο οργανωτής και ο αρχισυντάκτης της.
Η εφημερίδα εκδιδόταν σε δύο γλώσσες με τιράζ 20 χιλιάδων αντιτύπων και διανεμόταν στις επαρχίες, μέσω συνδρομής και στο δίκτυο περιπτέρων «Σογιουζπετσάτ» σε όλη την Ουκρανία.
Θα ήθελα να θυμηθώ τα ονόματα των συνεργατών της σύνταξης που εργάστηκαν για την έκδοση: γραμματέας Βίκτορ Ζινόβιεφ, ανταποκριτές Τατιάνα Κρασόβσκαγια, Στανισλάβ Ρετσίνσκι, Λαρίσα Κόζικ (νυν μακαριστή), λογοτεχνικοί συντάκτες Έλενα Μπομπρόβνικοβα (νυν αρχαιότερη συντάκτρια του εκδοτικού τμήματος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, μοναχή Ευτροπία), Τατιάνα Σμιγκοβσκάγια, καλλιτέχνης-διακοσμήτρια Γκαλίνα Ζούεβα. Η εφημερίδα υπήρξε για τρία χρόνια, μέχρι το σχίσμα του 1992. Στην έκδοση βοήθησαν το κλήρος, ιδίως οι πρωτοπρεσβύτεροι Βασίλειος Ταράσοφ και Αλέξανδρος Κουμπέλιους (ο πρώτος πρύτανης της ΚΔΣ μετά το άνοιγμά της το 1990, νυν μακαριστός).
Με την άφιξη του Μητροπολίτη Βλαδίμηρου (Σαμποδάνα)
Όταν τον Ιούνιο του 1992 έφτασε στη Λαύρα των Σπηλαίων του Κιέβου για να υπηρετήσει ο νεοεκλεγμένος Προκαθήμενος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, Μακαριώτατος Μητροπολίτης Βλαδίμηρος (Σαμποδάνας), το εκκλησιαστικό ταμείο ήταν άδειο. Όλα τα μέσα είχαν καταλάβει οι σχισματικοί του Φιλάρετου. Μετά από συνάντηση με τον Μακαριώτατο και συνέντευξη μαζί του, μου πρότεινε να γίνω ο γραμματέας τύπου του και συντάκτης της νέας εκκλησιαστικής εφημερίδας. Συμφώνησα.
Αν και καταγραφόμουν ως αρχισυντάκτης της «Εκκλησιαστικής Ορθόδοξης Εφημερίδας», στην πραγματικότητα αρχισυντάκτης ήταν ο ίδιος ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος.
Τα ήδη διαμορφωμένα φύλλα του επόμενου τεύχους τα πηγαίναμε στον Μακαριώτατο για έλεγχο, και εκείνος με μαύρη πένα και μικροσκοπική γραφή έκανε τις απαραίτητες διορθώσεις. Έδινε επίσης έγγραφα για εκτύπωση. Θυμάμαι μια φορά που έψαχνε για πολύ ώρα κάποιο έγγραφο στο γραφείο του. Διστακτικά ρώτησα: «Μπορούμε να το παραλείψουμε, Μακαριώτατε;» Χαμογέλασε συνεχίζοντας την αναζήτηση: «Όχι, πρέπει να ντροπιάσουμε τον διάβολο». Και το έγγραφο βρέθηκε.
Ο Μακαριώτατος υπαγόρευε την ενημερωτική ταινία για την υπηρεσία του, τις επίσημες συναντήσεις, τα ταξίδια στις επαρχίες και στο εξωτερικό. Μερικές φορές έπρεπε να καθόμαστε στο γραφείο του για ώρες και περισσότερο, προσπαθώντας να μην χάσουμε τίποτα (δεν υπήρχαν τότε μαγνητόφωνα, όπως και υπολογιστές). Δεν υπήρχε επίσης σύνταξη. Η σελιδοποίηση γινόταν με τη βοήθεια γνωστών δημοσιογράφων στο συγκρότημα «Πρέσα Ουκρανίας», όπου και εκτυπωνόταν το τεύχος.
Στη συνέχεια εμφανίστηκαν υπολογιστές, χώρος σύνταξης, μικρό προσωπικό. Ένας λαμπρός βοηθός ήταν ο φοιτητής της ΚΔΑ Ιωάννης Τρόνκο (νυν γνωστός πρωτοπρεσβύτερος), που σελιδοποιούσε την εφημερίδα στον υπολογιστή. Οι λογοτεχνικοί συντάκτες Σβετλάνα Παντσένκο και η σύζυγός μου, δημοσιογράφος Σβετλάνα Γκερούκ, έκαναν την επιμέλεια των φύλλων. Βοηθούσαν οι φοιτητές της ΚΔΑ: οι αδελφοί Βλαδίμηρος και ιερομόναχος Τύχων Σοφίτσουκ (νυν πρωτοπρεσβύτερος και μητροπολίτης), μακαριστός αρχιμανδρίτης Λόνγκιν (Τσερνούχα), πρύτανης της ΚΔΑ και Σ πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Ζαμπούγκα και άλλοι.
Το 1998 παρέδωσα την εφημερίδα στον νέο συντάκτη, ιερέα Βλαδίμηρο Σοφίτσουκ, και εγώ μεταπήδησα να εργαστώ στην κοσμική εφημερίδα «Περιφέρεια», όπου κάλυπτα τη ζωή της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Ανάπτυξη των εκκλησιαστικών ΜΜΕ τη δεκαετία του 2000
Το 2000 δημιουργήθηκε το γραφείο τύπου της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, το οποίο ανέλαβε ο διακεκριμένος δημοσιογράφος της Ουκρανίας Βασίλειος Ανισίμοφ. Στη δημιουργία του συνέβαλε ο ίδιος ο Μητροπολίτης Βλαδίμηρος και ο γραμματέας του, πρωτοπρεσβύτερος Βιτάλι Κοσόβσκι. Τότε δημιουργήθηκε και ο επίσημος ιστότοπος της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, όπου με προσκάλεσαν ως αναπληρωτή του Ανισίμοφ. Άρχισαν να εκδίδονται περιοδικά της Εκκλησίας, δημιουργήθηκε τηλεοπτικό κανάλι.
Με τον καιρό, σχεδόν σε όλες τις επαρχίες της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στα μοναστήρια, στην ΚΔΑ και Σ, στα συνοδικά τμήματα άρχισαν να εμφανίζονται οι δικοί τους ιστότοποι. Λειτουργούσε ενεργά η πύλη «Ορθοδοξία στην Ουκρανία» (συντάκτης Γιούλια Κομίνκο), κέρδισε δημοτικότητα το νεανικό
Όρος Καραντάλ: δοκιμασία με ησυχία
Η βραχώδης κορυφή στέκεται σαν τείχος ανάμεσα στον θόρυβο της Ιεριχούς και τη σιωπή της ερήμου. Εδώ η σιωπή είναι σαν καθρέφτης, που αποκαλύπτει αυτό από το οποίο είμαστε πραγματικά φτιαγμένοι.
Ήρωες κάτω από χαμηλό ταβάνι: για τη λογοτεχνία που ξέμαθε να βλέπει το αιώνιο
Η σύγχρονη πεζογραφία όλο και πιο συχνά θυμίζει συναισθηματικό φαρμακείο, στερημένο από ελπίδα. Γιατί η αντικατάσταση της ηθικής επιλογής με το τραύμα μας στερεί τον ουρανό και κάνει τη λογοτεχνία στενόχωρη;
Χάρτινο φρούριο: το γρηγοριανό σχίσμα του 1925
Στη δεκαετία του 1920 οι καθεδρικοί ναοί του Εκατερινμπούργκ παρέμεναν άδειοι με την πλήρη υποστήριξη των αρχών. Πώς το σχέδιο της OGPU για τη δημιουργία μιας υπάκουης εκκλησίας συνετρίβη στην αντίσταση των πιστών.
Οστό της γης: γιατί είναι αδύνατον να καταστραφούν οι βραχώδεις μονές του Δνείστερ
Η Λιάντοβα και η Μπακότα – αυτή είναι η σιωπή μέσα στην πέτρα, που επέζησε από τις επιδρομές της ορδής, την έκρηξη και την πλημμύρα. Ιστορία για τόπους όπου η ζωή κατέβηκε υπόγεια για να διατηρηθεί.
Ο Λόγος του Θεού εναντίον της νευροσούπας: πώς να διατηρήσουμε την ανθρωπότητα
Ο πληροφοριακός θόρυβος και οι παραγωγές τεχνητής νοημοσύνης οδηγούν τον άνθρωπο σε ζωώδη κατάσταση. Πώς η στοχαστική ανάγνωση της Γραφής βοηθά να διατηρηθούν τα νοήματα, ο λόγος και η εικόνα του Θεού στην εποχή του νευρο-σκουπιδιού.
Δονατισμός: πώς η δίψα για την τέλεια Εκκλησία μετέτρεψε την πίστη σε πεδίο μάχης
Μετά τους διωγμούς του Διοκλητιανού η Εκκλησία της Βόρειας Αφρικής διασπάστηκε. Οι ήρωες δεν συγχώρησαν τους αδύναμους, αρχίζοντας αγώνα για την «καθαρότητα», ο οποίος μετατράπηκε σε κοινωνική έκρηξη και βία.