Ο Θεός με την ομάδα αίματός μας: Γιατί τα Χριστούγεννα δεν είναι απλώς μια ημέρα γέννησης

Αν νομίζουμε ότι η 7η Ιανουαρίου — είναι απλώς η «ημέρα γέννησης ενός καλού Ανθρώπου» ή αφορμή να γίνουμε καλύτεροι, τότε δεν έχουμε καταλάβει τίποτα. Ο Χριστιανισμός — δεν είναι μάθημα ηθικής ούτε εκπαίδευση προσωπικής ανάπτυξης. Αυτό που συνέβη στη Βηθλεέμ μοιάζει περισσότερο με μια πολύπλοκη βιολογική επέμβαση παρά με μια παιδική γιορτή.

Γιορτάζουμε την ημέρα που ο Δημιουργός των Γαλαξιών, το Απόλυτο Πνεύμα, που δεν έχει ούτε μορφή ούτε μέγεθος, έγινε βιολογικό είδος Homo sapiens. Σκεφτείτε αυτό το ιατρικό γεγονός. Ο Θεός απέκτησε ανατομία. Απέκτησε ήπαρ, νεφρά, πνεύμονες που αναπνέουν τον αέρα μας. Απέκτησε νευρικό σύστημα ικανό να αισθάνεται πόνο. Και το πιο σημαντικό — απέκτησε αίμα. Τη δική Του ομάδα, τον δικό Του ρέζους παράγοντα, το δικό Του σύνολο λευκοκυττάρων.

Αυτό δεν είναι μεταφορά. Είναι ριζική μετάλλαξη της ίδιας της δομής της ύπαρξης. Το αθάνατο ενώθηκε με το θνητό. Γιατί Του αυτή η ταπείνωση; Γιατί ο Αρχιτέκτονας να γίνει τούβλο στον τοίχο;

Διάγνωση: Γενετική δυσλειτουργία

Για να κατανοήσουμε το νόημα των Χριστουγέννων, πρέπει να κοιτάξουμε ειλικρινά τον ιατρικό μας φάκελο. Η ανθρωπότητα είναι θανάσιμα άρρωστη. Δεν είναι κρυολόγημα που μπορεί να θεραπευτεί διαβάζοντας το σωστό βιβλίο ή ακούγοντας μια διάλεξη για την ηθική.

Η διάγνωσή μας — φθορά. Μετά την πτώση, στη φύση μας, στη «πνευματική μας γενετική» εισήλθε ο ιός του θανάτου.

Γεννιόμαστε για να πεθάνουμε. Τα κύτταρά μας γερνούν, η θέλησή μας παραλύεται από την αμαρτία, ο νους μας είναι θολωμένος. Είμαστε — κατεστραμμένο αρχείο.

Ο Θεός δεν μπορούσε να μας θεραπεύσει εξ αποστάσεως. Δεν μπορούσε απλώς να φωνάξει από τον Ουρανό: «Σταματήστε να αρρωσταίνετε!». Δεν μπορούσε να μας στείλει άλλη μια πλάκα με κανόνες. Οι κανόνες δεν θεραπεύουν τον καρκίνο. Η οδηγία δεν μπορεί να αναστήσει τον νεκρό.

Χρειαζόταν Δότης. Χρειαζόταν να εισαχθεί στην ανθρωπότητα υγιής, αιώνια ζωή. Και δεν υπήρχε πουθενά να την πάρει — όλοι ήταν μολυσμένοι.

Και τότε ο Ιατρός αποφασίζει να ξαπλώσει ο ίδιος στο χειρουργικό τραπέζι. Ο Θεός εισέρχεται στη ζώνη καραντίνας της Γης. Παίρνει πάνω Του τη μολυσμένη μας φύση — δέχεται ανθρώπινο σώμα και ψυχή — για να τα θεραπεύσει εκ των έσω με τη Θεότητά Του.

Δότης Αίματος

Τον τέταρτο αιώνα ο άγιος Αθανάσιος ο Μέγας διατύπωσε μια φόρμουλα που εξακολουθεί να εκρήγνυται το μυαλό κάθε φιλοσόφου: «Ο Θεός έγινε άνθρωπος, για να γίνει ο άνθρωπος θεός».

Όχι «για να γίνει ο άνθρωπος καλός». Όχι «για να σταματήσει ο άνθρωπος να βρίζει». Αλλά για να γίνει ο άνθρωπος θεός (κατά χάρη). Αυτό ονομάζεται θέωση ή θεοποίηση.

Τα Χριστούγεννα — είναι η αρχή της μεγάλης μετάγγισης αίματος.

Ο Χριστός δεν μας διδάσκει απλώς να ζούμε. Μας εμφυτεύει τη δική Του ζωή. Όπως σε μια άγρια, ετοιμοθάνατη μηλιά εμφυτεύουν ένα κλαδί ευγενούς ποικιλίας, ώστε να ρέουν νέοι χυμοί στον κορμό.

Στη φάτνη της Βηθλεέμ δεν βρίσκεται απλώς ένα Βρέφος. Εκεί βρίσκεται ο Δότης, που έφερε στο Σύμπαν νέο DNA — DNA, στο οποίο δεν υπάρχει θάνατος. Συνένωσε στον Εαυτό Του δύο φύσεις: τη Θεία και την ανθρώπινη. Τώρα είναι αδιάσπαστες. Μέσω του Χριστού η Θεότητα είναι για πάντα «ραμμένη» στην ανθρωπότητα.
Αυτό σημαίνει ότι ο δρόμος προς τον Ουρανό για εμάς είναι ανοιχτός όχι νομικά (απλώς μας συγχώρεσαν τα χρέη), αλλά οντολογικά (η φύση μας άλλαξε).

Τώρα είμαστε συγγενείς

Σε έναν κόσμο όπου η ανθρώπινη ζωή έχει υποτιμηθεί σε αναφορές απωλειών, όπου το αίμα ρέει καθημερινά, η σκέψη για το «Αίμα του Θεού» ακούγεται διαπεραστικά. Έχουμε συνηθίσει να αποκαλούμε τους εαυτούς μας «δούλους του Θεού». Αλλά τα Χριστούγεννα αλλάζουν αυτό το καθεστώς.

Δεν είμαστε πλέον απλώς πλάσματα, φτιαγμένα από πηλό. Είμαστε — συγγενείς. Ο Θεός έχει τώρα ανθρώπινη συγγένεια — είμαστε εμείς. Και εμείς έχουμε Πατέρα — όχι μεταφορικά, αλλά με την πιο άμεση, «γενετική» έννοια.

Όταν πλησιάζουμε στο Ποτήριο της Θείας Κοινωνίας, λαμβάνουμε μέσα μας το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Κυριολεκτικά γινόμαστε με Αυτόν ένα αίμα. Στις φλέβες μας αρχίζει να ρέει η Αιωνιότητά Του.

Αυτό είναι ένα τεράστιο πλήγμα στην κατάθλιψή μας και στο σύμπλεγμα κατωτερότητας. Δεν μπορείς να αισθάνεσαι «βιολογικό απόβλητο», δεν μπορείς να θεωρείς τον εαυτό σου «τυχαίο», αν ο ίδιος ο Θεός έχει συγγενευτεί μαζί σου. Το σώμα σου — δεν είναι απλώς ένα κέλυφος που θα σαπίσει στον τάφο. Είναι ιερό σκεύος, στο οποίο μπορεί να ζήσει ο Θεός.

Ιδιότητες της νέας φύσης

Αλλά η γενετική — δεν είναι μόνο καθεστώς. Είναι επίσης εκδήλωση ιδιοτήτων. Αν ισχυρίζομαι ότι μέσα μου ρέει η ζωή του Χριστού, τότε και τα «συμπτώματα» μου πρέπει να είναι αντίστοιχα.

Η θέωση — δεν είναι όταν λάμπεις στο σκοτάδι ή αιωρείσαι πάνω από τον καναπέ. Η μυστικιστική δεν έχει καμία σχέση εδώ.

Η θέωση — είναι όταν οι αντιδράσεις σου στον κόσμο αρχίζουν να συμπίπτουν