Γιατί δεν έχει απαγορευτεί ακόμη το Υπουργείο Πολιτισμού;

Στην SBU συνέλαβαν τον διευθυντή ενός από τα τμήματα. Φωτογραφία: SBU

Στα τέλη Μαρτίου η ΥΑΥ συνέλαβε τη διευθύντρια ενός από τα τμήματα του Υπουργείου Πολιτισμού για δικαιολόγηση της επίθεσης της ΡΦ και εξύμνηση του Πούτιν. Το υπουργείο αμέσως δημοσίευσε δήλωση ότι «οι πληροφορίες που δημοσιοποίησε η ΥΑΥ αφορούν συγκεκριμένο αξιωματούχο και δεν αντικατοπτρίζουν τη θέση του υπουργείου». Το γενικό μήνυμα είναι κατανοητό – δεν μπορεί να θεωρηθεί όλο το Υπουργείο Πολιτισμού «εχθρικό» λόγω του εγκλήματος ενός από τους διευθυντές, η αρχή της συλλογικής ευθύνης εδώ δεν είναι αποδεκτή.

Και τώρα ας θυμηθούμε άλλα παραδείγματα. Από το 2022 αρκετοί βουλευτές έγιναν προδότες και πέρασαν στην πλευρά της ΡΦ. Ξεχωριστή δήλωση της Βουλής για αυτό το θέμα δεν υπάρχει, αλλά κανείς στην εξουσία, την κοινωνία και τα ΜΜΕ δεν δηλώνει ότι το κοινοβούλιο είναι συνεργατική δομή που πρέπει να διαλυθεί.

Άλλο παράδειγμα. Μετά την προσάρτηση της Κριμαίας, η απόλυτη πλειοψηφία των υπαλλήλων της ΥΑΥ στη χερσόνησο αποδείχθηκαν προδότες. Στην πλευρά του εχθρού πέρασαν 1391 (!) άνθρωποι, συμπεριλαμβανομένου ενός υποστρατήγου και 47 συνταγματαρχών. Ο Σάιμον Σούστερ στο βιβλίο του «Σόουμαν» παραθέτει τον πρώην γραμματέα του ΣΕΑΕ Ντανίλοφ, ότι στην αρχή της εισβολής οι περισσότεροι λιποτάκτες μεταξύ των αστυνομικών ήταν στην ΥΑΥ.

Και πάλι, δεν ακούμε στην κοινωνία κατηγορίες ότι όλη η ΥΑΥ είναι εχθρική δομή.

Και αυτό είναι δίκαιο. Ούτε το Υπουργείο Πολιτισμού, ούτε η Βουλή, ούτε η ΥΑΥ μπορεί να ευθύνεται για τις πράξεις μεμονωμένων ατόμων.

Αλλά σε σχέση με την ΟΠΕ αυτή η λογική δεν λειτουργεί καθόλου. Τον κλήρο της και ακόμη και τους πιστούς σήμερα τους αποκαλούν μόνο μοσχοβίτες και πνευματικούς κατακτητές. Τις κοινότητες τις διώχνουν από τους ναούς, τους μοναχούς από τα μοναστήρια, και όλη την Εκκλησία επιμένουν να την καταστρέψουν.

Πότε θα αρχίσει να λειτουργεί η λογική;