Καραντίνα και παραδόσεις: οι Ορθόδοξοι και η αποτέφρωση

Πρωτοσύγκελος της UOC Μητροπολίτης Μπορίσπιλ και Μπροβαρί κ. Αντώνιος (Πακάνιτς). Φωτογραφία: pravlife.org

Ενώ οι υπάλληλοι τροποποιούν τους κανόνες ταφής λόγω επιδημίας, ανησυχούμε για άλλο θέμα – πώς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντικρίζουν την αποτέφρωση; Είναι χριστιανικό να καίνε τα πτώματα των νεκρών; Ο Μητροπολίτης Αντώνιος (Πακάνιτς), Πρωτοσύγκελος της UOC, απάντησε σε αυτήν την ερώτηση στο «KP στην Ουκρανία».

– Στον σύγχρονο κόσμο η διαδικασία αποτέφρωσης των νεκρών γίνεται εναλλακτική λύση για την ταφή. Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες: τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειας του αποθανόντος, την έλλειψη κοντινού νεκροταφείου, την ευκολία περαιτέρω φροντίδας για τον τάφο και άλλους λόγους.

Φαίνεται, δεν έχει σημασία πώς να θαφτεί ο άνθρωπος; Αλλά το θέμα είναι ότι οι Χριστιανοί έχουν μια ειδική σχέση με το ανθρώπινο σώμα. Σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα, ψυχή και πνεύμα, που συνθέτουν σύνολο της φύσης του.

Σώμα για έναν Χριστιανό δεν είναι εργαλείο, δεν είναι κάποιο είδος μηχανισμού που κουρδίζεται, δεν είναι κέλυφος, αλλά ο ναός του Θεού. Κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής είναι αγιασμένο με τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, του Ευχελαίου, της Ευχαριστίας. Επομένως, και μετά το θάνατο οι Χριστιανοί σέβονται το σώμα του αποθανόντος, δεν θάβεται απλά, αλλά περιμένει την ημέρα της Ανάστασης όλων των νεκρών.

Η παράδοση του σώματος στη γη είναι πιο σωστή από την άποψη της Ορθόδοξης διδασκαλίας, η ταφή είναι γεμάτη από βιβλικό συμβολισμό και αυτό παρηγορεί τους θλιμμένους συγγενείς. Η ταφή στο χώμα είναι ο πιο σωστός τρόπος διάθεσης του σώματος του κεκοιμημένου. Έτσι, επιβεβαιώνουμε συμβολικά την πίστη μας στην ανάσταση των νεκρών, που κήρυξε ο Χριστός.

Αλλά αν ξαφνικά οι περιστάσεις είναι τέτοιες που δεν υπάρχει δυνατότητα να θαφτεί στο νεκροταφείο, τότε μπορείτε να καταφύγετε σε αποτέφρωση. Ο Κύριος μπορεί να αποκαταστήσει τη σκόνη από τα μικρότερα μόρια. Αφού δημιούργησε τον κόσμο μας από το κενό. Η ίδια η αποτέφρωση δεν είναι αμαρτία, αλλά μπορεί να είναι αμαρτία εάν μια τέτοια επιλογή έγινε λόγω αντιφάσεων με τη θρησκεία.

Οι πιστοί, φυσικά, πρέπει να αναζητήσουν δυνατότητες για παραδοσιακή ταφή, αλλά εάν αυτό είναι αδύνατο, τότε κατά τη διάρκεια της ταφής είναι απαραίτητο να επιμείνουμε να προηγηθεί η τελετή κηδεία από τη ταφή και όχι το αντίστροφο. Διαφορετικά, το κείμενο των τελετών κηδείας χάνει το νόημά του. Επίσης, σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Εκκλησίας μας, η στάχτη του αποθανόντος θα πρέπει να θαφτεί ούτως ή άλλως στο χώμα.

Ήρωες κάτω από χαμηλό ταβάνι: για τη λογοτεχνία που ξέμαθε να βλέπει το αιώνιο

Η σύγχρονη πεζογραφία όλο και πιο συχνά θυμίζει συναισθηματικό φαρμακείο, στερημένο από ελπίδα. Γιατί η αντικατάσταση της ηθικής επιλογής με το τραύμα μας στερεί τον ουρανό και κάνει τη λογοτεχνία στενόχωρη;

Χάρτινο φρούριο: το γρηγοριανό σχίσμα του 1925

Στη δεκαετία του 1920 οι καθεδρικοί ναοί του Εκατερινμπούργκ παρέμεναν άδειοι με την πλήρη υποστήριξη των αρχών. Πώς το σχέδιο της OGPU για τη δημιουργία μιας υπάκουης εκκλησίας συνετρίβη στην αντίσταση των πιστών.

Οστό της γης: γιατί είναι αδύνατον να καταστραφούν οι βραχώδεις μονές του Δνείστερ

Η Λιάντοβα και η Μπακότα – αυτή είναι η σιωπή μέσα στην πέτρα, που επέζησε από τις επιδρομές της ορδής, την έκρηξη και την πλημμύρα. Ιστορία για τόπους όπου η ζωή κατέβηκε υπόγεια για να διατηρηθεί.

Ο Λόγος του Θεού εναντίον της νευροσούπας: πώς να διατηρήσουμε την ανθρωπότητα

​Ο πληροφοριακός θόρυβος και οι παραγωγές τεχνητής νοημοσύνης οδηγούν τον άνθρωπο σε ζωώδη κατάσταση. Πώς η στοχαστική ανάγνωση της Γραφής βοηθά να διατηρηθούν τα νοήματα, ο λόγος και η εικόνα του Θεού στην εποχή του νευρο-σκουπιδιού.

Δονατισμός: πώς η δίψα για την τέλεια Εκκλησία μετέτρεψε την πίστη σε πεδίο μάχης

Μετά τους διωγμούς του Διοκλητιανού η Εκκλησία της Βόρειας Αφρικής διασπάστηκε. Οι ήρωες δεν συγχώρησαν τους αδύναμους, αρχίζοντας αγώνα για την «καθαρότητα», ο οποίος μετατράπηκε σε κοινωνική έκρηξη και βία.

Χάλκινη φωνή: πώς η πασχάλια καμπάνα επέστρεψε στις λαύρες

Όταν ήθελαν να κάνουν την Εκκλησία βουβή, έριχναν τις καμπάνες από τα καμπαναριά. Αλλά ο ήχος επέστρεψε – τώρα πετά πάνω από τα χωράφια και τα ποτάμια, υπενθυμίζοντας ότι δεν είμαστε πια μόνοι.