Καραντίνα και παραδόσεις: οι Ορθόδοξοι και η αποτέφρωση

Πρωτοσύγκελος της UOC Μητροπολίτης Μπορίσπιλ και Μπροβαρί κ. Αντώνιος (Πακάνιτς). Φωτογραφία: pravlife.org
Ενώ οι υπάλληλοι τροποποιούν τους κανόνες ταφής λόγω επιδημίας, ανησυχούμε για άλλο θέμα – πώς οι Ορθόδοξοι πρέπει να αντικρίζουν την αποτέφρωση; Είναι χριστιανικό να καίνε τα πτώματα των νεκρών; Ο Μητροπολίτης Αντώνιος (Πακάνιτς), Πρωτοσύγκελος της UOC, απάντησε σε αυτήν την ερώτηση στο «KP στην Ουκρανία».
– Στον σύγχρονο κόσμο η διαδικασία αποτέφρωσης των νεκρών γίνεται εναλλακτική λύση για την ταφή. Αυτό οφείλεται σε διάφορους παράγοντες: τις οικονομικές δυνατότητες της οικογένειας του αποθανόντος, την έλλειψη κοντινού νεκροταφείου, την ευκολία περαιτέρω φροντίδας για τον τάφο και άλλους λόγους.
Φαίνεται, δεν έχει σημασία πώς να θαφτεί ο άνθρωπος; Αλλά το θέμα είναι ότι οι Χριστιανοί έχουν μια ειδική σχέση με το ανθρώπινο σώμα. Σύμφωνα με το ορθόδοξο δόγμα, ο άνθρωπος αποτελείται από σώμα, ψυχή και πνεύμα, που συνθέτουν σύνολο της φύσης του.
Σώμα για έναν Χριστιανό δεν είναι εργαλείο, δεν είναι κάποιο είδος μηχανισμού που κουρδίζεται, δεν είναι κέλυφος, αλλά ο ναός του Θεού. Κατά τη διάρκεια της γήινης ζωής είναι αγιασμένο με τα Μυστήρια του Βαπτίσματος, του Ευχελαίου, της Ευχαριστίας. Επομένως, και μετά το θάνατο οι Χριστιανοί σέβονται το σώμα του αποθανόντος, δεν θάβεται απλά, αλλά περιμένει την ημέρα της Ανάστασης όλων των νεκρών.
Η παράδοση του σώματος στη γη είναι πιο σωστή από την άποψη της Ορθόδοξης διδασκαλίας, η ταφή είναι γεμάτη από βιβλικό συμβολισμό και αυτό παρηγορεί τους θλιμμένους συγγενείς. Η ταφή στο χώμα είναι ο πιο σωστός τρόπος διάθεσης του σώματος του κεκοιμημένου. Έτσι, επιβεβαιώνουμε συμβολικά την πίστη μας στην ανάσταση των νεκρών, που κήρυξε ο Χριστός.
Αλλά αν ξαφνικά οι περιστάσεις είναι τέτοιες που δεν υπάρχει δυνατότητα να θαφτεί στο νεκροταφείο, τότε μπορείτε να καταφύγετε σε αποτέφρωση. Ο Κύριος μπορεί να αποκαταστήσει τη σκόνη από τα μικρότερα μόρια. Αφού δημιούργησε τον κόσμο μας από το κενό. Η ίδια η αποτέφρωση δεν είναι αμαρτία, αλλά μπορεί να είναι αμαρτία εάν μια τέτοια επιλογή έγινε λόγω αντιφάσεων με τη θρησκεία.
Οι πιστοί, φυσικά, πρέπει να αναζητήσουν δυνατότητες για παραδοσιακή ταφή, αλλά εάν αυτό είναι αδύνατο, τότε κατά τη διάρκεια της ταφής είναι απαραίτητο να επιμείνουμε να προηγηθεί η τελετή κηδεία από τη ταφή και όχι το αντίστροφο. Διαφορετικά, το κείμενο των τελετών κηδείας χάνει το νόημά του. Επίσης, σύμφωνα με τις διδασκαλίες της Εκκλησίας μας, η στάχτη του αποθανόντος θα πρέπει να θαφτεί ούτως ή άλλως στο χώμα.
Διαβάστε επίσης
Γιατί μετέτρεπαν τις ιερές μονές σε κρατικές φυλακές;
Η ιστορία της χριστιανικής Ευρώπης διατηρεί τη μνήμη εποχών, κατά τις οποίες τα μοναστήρια γίνονταν τόπος κρατικού εξορισμού. Εκεί κρίνονταν οι τύχες μοναρχών και δικαίων.
Ο βοσκός με το γράμμα του Χριστού προς τον βασιλιά της Γαλλίας
Το καλοκαίρι του 1212 χιλιάδες προσκυνητές με ραβδιά περίμεναν ότι η θάλασσα θα ανοίξει μπροστά τους. Οι μεταγενέστεροι χρονογράφοι πρόσθεσαν στην ιστορία τους πλοία, δουλεμπόρους και τον αναστεναγμό του πάπα.
Μια πρόσοψη από οστά και μια πρόσοψη από φως
Ο Αντόνι Γκαουντί έχτισε επί σαράντα τρία χρόνια έναν ναό στη Βαρκελώνη, γνωρίζοντας ότι αυτό το οικοδομικό έργο θα διαρκέσει αιώνες.
Δίκη του νεκρού πάπα
Κάποτε στη Ρώμη κάθισαν στον θρόνο το σώμα του νεκρού πάπα και έστησαν δίκη εναντίον του. Η κατηγορία στηριζόταν σε έναν εκκλησιαστικό κανόνα, ο οποίος κάποτε είχε σώσει την καθέδρα του.
Μονή που χτίστηκε στα μούτρα του βασιλιά
Όταν στο Μινσκ έμεινε στους ορθοδόξους μόνο ένας ναός, οι κάτοικοι της πόλης αποφάσισαν να χτίσουν ακόμη έναν – και δεν δίστασαν ούτε μπροστά στο βασιλικό διάταγμα.
Η νεαρή Μητέρα και ο κοιμώμενος Χριστός
Ο Μιχαήλ Άγγελος σμίλεψε το άγαλμα της Παρθένου, η οποία φαίνεται νεότερη από τον Υιό της, και για μία και μόνη φορά στη ζωή του άφησε την υπογραφή του πάνω στο μάρμαρο. Καμία από αυτές τις «παραδοξότητες» δεν είναι τυχαία.