Φάκελος για τον Θεό: πώς οι προφήτες είδαν τη Γέννηση του Χριστού 700 χρόνια πριν από το γεγονός

Έχουμε συνηθίσει να αντιλαμβανόμαστε τη Βίβλο ως δύο διαφορετικά βιβλία κάτω από ένα εξώφυλλο. Η Παλαιά Διαθήκη μας φαίνεται κάτι αυστηρό, μακρινό και περίπλοκο, ενώ η Καινή – οικεία και κατανοητή. Αλλά στην πραγματικότητα η Βίβλος – είναι ένας ενιαίος οργανισμός. Η Παλαιά Διαθήκη έθεσε τα θεμέλια, και η Καινή έχτισε πάνω σε αυτά το σπίτι. Η πρώτη προετοίμασε την ανθρωπότητα για τη Συνάντηση, και η δεύτερη την κατέγραψε.

Τώρα, όταν βρισκόμαστε στο κατώφλι των Χριστουγέννων, είναι η κατάλληλη στιγμή να ξεσκονίσουμε τους αρχαίους κυλίνδρους. Αυτό δεν είναι απλώς ένα αρχείο. Είναι «φάκελος για τον Μεσσία», που συντάχθηκε εκατοντάδες χρόνια πριν από τη γέννησή Του. Αν διαβάσουμε προσεκτικά τις προφητείες, μπορούμε να βιώσουμε πραγματικό σοκ: πόσο ακριβώς, μέχρι τις λεπτομέρειες, ο Θεός περιέγραψε την έλευσή Του στον κόσμο.

Ας ανοίξουμε αυτά τα αρχαία κείμενα και ας δούμε τα Χριστούγεννα μέσα από την οπτική των προφητών.

Το αίνιγμα του Ησαΐα: το αδύνατο είναι δυνατό

Περισσότερο από όλους για την έλευση του Χριστού γνώριζε ο προφήτης Ησαΐας. Τον αποκαλούν ακόμη και «ευαγγελιστή της Παλαιάς Διαθήκης». Έζησε τον 8ο αιώνα π.Χ., αλλά έγραφε σαν να στεκόταν στη φάτνη στη Βηθλεέμ.

Όποιος έχει παρακολουθήσει έστω και μία φορά τη χριστουγεννιάτικη λειτουργία, έχει ακούσει αυτά τα λόγια: «Ιδού, η Παρθένος θα συλλάβει και θα γεννήσει Υιό, και θα τον ονομάσουν: Εμμανουήλ» (Ησ. 7:14). Σε αυτή τη φράση κρύβονται δύο τεράστια αινίγματα, που προβλημάτισαν τους σοφούς της αρχαιότητας.

Σκεφτείτε το: αυτό είναι το ευαγγέλιο της Παλαιάς Διαθήκης!

Αυτό είναι το μανιφέστο του Θεού, που δεν ήθελε να παραμείνει κάπου εκεί, στα σύννεφα. Κινούμενος από αγάπη, έγινε «μαζί μας». Έγινε όπως εμείς, για να μας βγάλει από το σκοτάδι.

Η επαγγελματική κάρτα του Μεσσία

Ο ίδιος Ησαΐας μας δίνει μια εκτενή περιγραφή Αυτού, που θα γεννηθεί. Αυτό μοιάζει με κατάλογο τίτλων, αλλά καθένας από αυτούς μας αποκαλύπτει μια πτυχή της προσωπικότητας του Χριστού.

«Διότι παιδίον εγεννήθη εις ημάς – Υιός εδόθη εις ημάς· η εξουσία είναι επί των ώμων αυτού, και θα τον ονομάσουν: Θαυμαστός, Σύμβουλος, Θεός ισχυρός, Πατήρ αιώνιος, Άρχων ειρήνης» (Ησ. 9:6).

Ας αποκωδικοποιήσουμε αυτά τα ονόματα, για να καταλάβουμε ποιον περιμένουμε:

Βασιλιάς με ποιμαντική ράβδο

Αν ο Ησαΐας ζωγράφιζε το πορτρέτο του Μεσσία, τότε ο συγγραφέας των Ψαλμών αποκάλυπτε τις σχέσεις Του με τον Ουρανό.

Στον 44ο ψαλμό (στη μετάφραση των Εβδομήκοντα – 45ος) διαβάζουμε: «Ο θρόνος Σου, Θεέ, είναι αιώνιος· η ράβδος της δικαιοσύνης – η ράβδος της Βασιλείας Σου» (Ψαλμ. 44:7).

Εδώ ακούγεται ξανά η επιβεβαίωση της Θεότητας: Ο Μεσσίας αποκαλείται Θεός, και η Βασιλεία Του – αιώνια.

Αλλά προσέξτε το σύμβολο – «ράβδος». Στην βιβλική παράδοση αυτό δεν είναι μόνο το σκήπτρο του βασιλιά, με το οποίο τιμωρούν ή διατάζουν. Είναι επίσης και η ράβδος του ποιμένα, με την οποία καθοδηγούν τα πρόβατα και απομακρύνουν τους λύκους. Η προφητεία μας ζωγραφίζει μια εκπληκτική εικόνα: Ο τρομερός Κυβερνήτης του κόσμου είναι ταυτόχρονα και ο φροντιστικός Ποιμένας για καθέναν από εμάς.

<p

Γιατί διαβάζουν τον Μέγα Κανόνα όταν δεν υπάρχουν πια δυνάμεις

Την πέμπτη εβδομάδα της νηστείας η Εκκλησία φέρνει το σώμα μας στα όρια των δυνατοτήτων του, ώστε να μην υπάρχει πού να κρυφτεί η υπερηφάνεια.

Το δάκρυ του παιδιού: πού βρίσκεται ο Θεός όταν υποφέρουν οι αθώοι;

​Το πιο οδυνηρό ερώτημα της πίστης — το πάθημα των παιδιών. Αν ο Θεός είναι παντοδύναμος, γιατί δεν το σταματά; 

Θάλαμος οίκου φιλοξενίας και αναζωογόνηση της ψυχής: γιατί η εθιμοτυπία δεν σώζει από τον θάνατο

Έχουμε συνηθίσει να μετράμε την ανθρωπιά με τη σιωπή στην είσοδο και την απουσία ποινικού μητρώου. Αλλά η σιωπή δεν είναι ακόμη ζωή. Ο Χριστός δεν ήρθε για να διορθώσει τους τρόπους μας.

«Η Κλίμαξ» ως νευροβιολογία του πνεύματος

​Μετά από χίλια πεντακόσια χρόνια το βιβλίο του ηγουμένου του Σινά παραμένει το πιο ακριβές εγχειρίδιο για το «χάκινγκ» της ανθρώπινης συνείδησης. 

Γιατί η ανικανότητα να κλαίει είναι διάγνωση και όχι αρετή

Ονομάζουμε τα στεγνά μάτια ωριμότητα. Η Εκκλησία το ονομάζει πετρώδη αναισθησία – κατάσταση κατά την οποία ο ασθενής είναι βέβαιος ότι είναι υγιής, επειδή δεν αισθάνεται πόνο.

Πνευματική διαθήκη Γεωργιανού ποιμένα: η παρελθούσα εποχή της σιωπής και του ελέους

​Χθες η ήσυχη φωνή του Πατριάρχη Ηλία Β' σιώπησε, και ο κόσμος γύρω ξαφνικά άδειασε. Για έναν άνθρωπο που μισό αιώνα μας δίδασκε να ακούμε τη Θεία μουσική εκεί όπου βροντούσαν οι πυροβολισμοί.