Σχετικά με τους αριθμούς: πόσοι ορθόδοξοι, μουσουλμάνοι και εβραίοι έχουμε
Ο επικεφαλής του ΟΠ Μπουντάνοφ ανάβει τη μενορά. Φωτογραφία: JCC
Το αυλικό κοινωνιολογικό «Κέντρο Razumkov» δημοσίευσε στατιστικά στοιχεία για τις θρησκευτικές συμπάθειες των Ουκρανών για το 2025, καθώς και επισκόπηση 25 ετών ερευνών. Τον πρόλογο της έρευνας έγραψε ο επικεφαλής της ГЭСС Βίκτορ Yelensky.
Οι αριθμοί δεν προκάλεσαν έκπληξη. Το 42,1% του πληθυσμού ταυτίζεται με την ПЦУ, και μόνο το 5,4% με την УПЦ. Μεταξύ εκείνων που αποκαλούν τον εαυτό τους ορθόδοξο, αντίστοιχα 72,2% έναντι 9,3%. Παράλληλα, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία στην έρευνα ονομάζεται «Πατριαρχείο Μόσχας». Ακόμη και αν πιστέψουμε ότι οι αριθμοί της δημοσκόπησης είναι σωστοί, είναι δύσκολο να φανταστούμε έναν άνθρωπο που θα απαντούσε καταφατικά στους κοινωνιολόγους αν συνδέει τον εαυτό του με τη Μόσχα. Γι' αυτό η εμπιστοσύνη στις μεθόδους έρευνας του Κέντρου Razumkov στο θέμα της Ορθοδοξίας είναι ελάχιστη.
Παρόλα αυτά, ας κάνουμε μια σύντομη ανάλυση. Η δηλωμένη διαφορά μεταξύ του αριθμού των πιστών της ПЦУ και της УПЦ είναι 8 φορές. Αντίστοιχα, θα πρέπει να δούμε τη διαφορά στις λειτουργίες. Ή οι ναοί της ПЦУ θα πρέπει να είναι πολλαπλάσιοι από τους ναούς της УПЦ, ή οι εκκλησίες της ПЦУ θα πρέπει κυριολεκτικά να ξεχειλίζουν από ενοριτών. Όπως γνωρίζουμε, δεν συμβαίνει ούτε το ένα ούτε το άλλο. Μάλιστα, η κατάσταση είναι αντίστροφη. Στην УПЦ, παρά τις μαζικές καταλήψεις, υπάρχουν ακόμη περισσότεροι ναοί από τη δομή του Dumenko, και στις θείες λειτουργίες της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας υπάρχουν πολύ περισσότεροι ενορίτες.
Και όμως υπάρχουν στη στατιστική αριθμοί που φαίνονται αξιόπιστοι.
• Μετά τη δημιουργία της ПЦУ το 2018, ο αριθμός εκείνων που ταυτίζονται με τους ορθόδοξους μειώθηκε απότομα – από 67% σε 58%. Και αυτό παρά το γεγονός ότι όλα τα προηγούμενα χρόνια αυτός ο αριθμός ήταν σταθερός. Δηλαδή, η λήψη του Τόμου όχι μόνο δεν αύξησε το ενδιαφέρον για την Ορθοδοξία, αλλά έδωσε το αντίθετο αποτέλεσμα. Πιστεύουμε ότι αυτό σχετίζεται με την επιμελή προπαγάνδα της εξουσίας και τις καταλήψεις ναών.
• Ο αριθμός των ουνιτών σε 25 χρόνια ερευνών αυξήθηκε κατά το ήμισυ – από 7,6% σε 11,8%. Αν πιστέψουμε τους κοινωνιολόγους, είναι σήμερα διπλάσιοι από τους πιστούς της УПЦ(!)
• Ενδιαφέροντες είναι και οι αριθμοί των θρησκειών στις οποίες οι αρχές δείχνουν πρωτοφανή προσοχή: εβραίοι και μουσουλμάνοι. Σύμφωνα με τα δεδομένα του Κέντρου, ως εβραίους ταυτίζονται το 0,0% (το 2000 ήταν 0,3%), και ως μουσουλμάνους – 0,0% (το 2000 ήταν 0,7%).
Αντίθετα η κορυφή της εξουσίας ανάβει μενορές, συγχαίρει τον λαό για το Ραμαζάνι και επισκέπτεται ιφτάρια.
Πιθανώς συμπεράσματα δύσκολα. Ο καθένας μπορεί να τα βγάλει μόνος του.
Ζελένσκι και το χτύπημα στη Λαύρα: θλίψη για εξαγωγή;
Εάν η επίθεση των Ρώσων κατά της Κοιμήσεως είναι, σύμφωνα με τα λόγια του Ζελένσκι, «βαρβαρότητα», τότε πώς να ονομάσουμε την καταστροφή των ναών της ΟΠΕ από τις αρχές της Ουκρανίας; Αυτό δεν είναι βαρβαρότητα; Αυτό είναι «διαφορετικό»;
Πώς ο Επιφάνιος έγινε διάδοχος του «κατακτητή»
Στο σύστημα συντεταγμένων της ΠΕΟ ο Δεσπότης Ιωάννης ήταν η ζωντανή ενσάρκωση εκείνης ακριβώς της «πνευματικής κατοχής» της Ουκρανίας και της Κιέβο-Πετσέρσκα Λάβρα, με την οποία παλεύουν σήμερα τόσο ηρωικά.
Αυλικές ομολογίες της Ουκρανίας: συνείδηση ή ΛΟΑΤΚΙ+;
Οι «Μοσχοβίτες παπάδες» θα στιγματίζονται όχι μόνο για την άρνησή τους να μεταβούν στην ΠΕΥ, όχι μόνο για το ιουλιανό ημερολόγιο, αλλά και για την «ομοφοβία».
Ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος θεωρεί τους Ουκρανούς φορείς του «ρωσικού κόσμου»;
Ο Προκαθήμενος της Κωνσταντινουπολίτικης Εκκλησίας έφτασε στο Βίλνιους για να παρουσιάσει τον νεοδιορισθέντα έξαρχο της Λιθουανίας – τον επίσκοπο Ταμίσου Παναρέτο.
Μάθημα για τη σύγχρονη Εκκλησία από τα βάθη των αιώνων
Ο Λεόντιος στερούνταν παντελώς της επιθυμίας να είναι «δικός τους» για τις τοπικές αρχές και τους ετεροδόξους.
Για το πώς η Σύνοδος της ΟΠΕ στη Θεοφάνεια «μετατράπηκε σε ανάρμοστη συγκέντρωση»
Όλες οι προσβολές κατά της Συνόδου – ότι δήθεν ήταν «συγκέντρωση», «βρωμιά», «αφρός» και άλλα – δεν στηρίζονται σε κανόνες ούτε σε γεγονότα, αλλά μόνο στα συναισθήματα των συγγραφέων τους.