Μπορούμε να καταδικάζουμε όσους πέρασαν στην ΟΕΥ από το στρατολογικό γραφείο;
Στην Υπερκαρπαθία, ο κληρικός της Μονής Ποκρόφσκι του Ρακόσινο, αρχιμανδρίτης Σεραφείμ (Ραστβόρωφ), αποφάσισε να μεταβεί στην ΟΕΥ και απευθύνθηκε με αίτηση στον τοπικό «επίσκοπο» Βίκτορ Μπέντ. Εκείνος δέχτηκε την αίτηση. Σε απάντηση, ο Μητροπολίτης Μουκάτσεβο Θεόδωρος απαγόρευσε στον π. Σεραφείμ να ιερουργεί.
Φαινομενικά, η κατάσταση δεν είναι μοναδική: οι εθελοντικές μεταβάσεις στην ΟΕΥ, αν και σπάνιες, συμβαίνουν. Ωστόσο υπάρχει μια λεπτομέρεια. Την προηγούμενη ημέρα ο αρχιμανδρίτης Σεραφείμ είχε επιστρατευτεί, και στο ΚΣΣ του πρότειναν έναν απλό τρόπο να αποφύγει το μέτωπο: ή μέτωπο, ή ΟΕΥ. Ο ιερέας επέλεξε την ΟΕΥ.
Τον Ιούλιο του 2026 σημειώθηκε ακόμη μία μετάβαση – υπό παρόμοιες συνθήκες. Στη δομή του Ντουμένκο προσχώρησε ο ηγούμενος του ναού Ποκρόφσκι της ΟΕΥ στο χωριό Χμέλνα της περιοχής Τσερκάσι, αρχιμανδρίτης Επιφάνιος (Ρουντένκο). Την απόφαση την έλαβε ενώ βρισκόταν στο στρατολογικό γραφείο. Δηλαδή πέρασε στον Ντουμένκο απλώς για να βγει ελεύθερος.
Είναι γνωστές αρκετές περιπτώσεις όπου σε ιερείς και διακόνους της ΟΕΥ, που συνελήφθησαν από υπαλλήλους των ΚΣΣ, προτάθηκε ένας εύκολος δρόμος για την απελευθέρωσή τους – να μεταβούν στην ΟΕΥ. Οι περισσότεροι αρνήθηκαν. Αλλά τίθεται το ερώτημα: μπορούμε να καταδικάζουμε όσους δεν μπόρεσαν να αρνηθούν;
Η επιλογή μπροστά στην οποία τίθενται σήμερα οι κληρικοί της ΟΕΥ είναι τρομακτική: να αρνηθούν την Εκκλησία τους ή να παραμείνουν πιστοί σε αυτήν και να χάσουν την υγεία τους, ίσως και τη ζωή τους. Παράλληλα, σχεδόν ο καθένας έχει οικογένεια, παιδιά που μπορεί να μείνουν χωρίς πατέρα.
Ένα πράγμα μπορεί να ειπωθεί με βεβαιότητα: σε ένα κράτος όπου οι κληρικοί τίθενται μπροστά σε μια τέτοια επιλογή, δεν μπορεί να γίνεται λόγος για καμία ελευθερία θρησκείας.
