Γιατί όσοι θέτουν το έθνος πάνω από όλα δεν καλούν σε ειρήνη;

Στην ΟΕΟ και στην ΟΕΚΕ δεν αντιλαμβάνονται πώς η Ουκρανία ερημώνει. Φωτογραφία: ΕΟΔ

Δεν είναι μυστικό ότι οι πατριωτικές ουκρανικές δικαιοδοσίες – πρωτίστως η ΟΕΟ (ΠΟΥ) και η ΟΕΚ (ΟΓΚΕ) – δηλώνουν ως ένα από τα βασικά τους καθήκοντα τη φροντίδα και τη στήριξη του ουκρανικού έθνους. Μάλιστα, συχνά αυτό ακριβώς το έθνος τοποθετείται από τους ποιμένες αυτών των ομολογιών στην πρώτη θέση.

Τα παραδείγματα είναι πάρα πολλά. Τέτοια είναι τα συνθήματα «Η Ουκρανία πάνω απ' όλα» και «Δόξα στο έθνος – θάνατος στους εχθρούς», που φωνάζουν κληρικοί της ΟΕΟ και της ΟΕΚ, οι δηλώσεις του Σεργκέι Ντουμένκο ότι στην ΟΕΟ υπερηφανεύονται που είναι «μπαντερόβτσι», το ουκρανικό εθνόσημο στα τέμπλα, οι «εικόνες» του Χριστού με βυσιβάνκα, και πολλά-πολλά άλλα.

Σχεδόν σε κάθε κήρυγμα των προκαθημένων και των ιεραρχών αυτών των ομολογιών τονίζεται η σημασία του ουκρανικού έθνους, η ανάγκη στήριξης και ανάπτυξής του.

Ουσιαστικά, το ότι στις αναφερθείσες δικαιοδοσίες το έθνος κατέχει την κυρίαρχη θέση, κανείς δεν το κρύβει.

Το αν αυτό είναι καλό ή κακό, δεν θα το αναλύσουμε τώρα. Το ζήτημα είναι άλλο. Προτείνουμε να αναλύσουμε σε ποιον βαθμό η πραγματική ρητορική των προκαθημένων και των κληρικών της ΟΕΟ και της ΟΕΚ ανταποκρίνεται σε εκείνη ακριβώς τη φροντίδα για την Ουκρανία, η οποία είναι «πάνω απ' όλα».

Δημογραφικό: έχει ήδη επέλθει η καταστροφή;

52 εκατομμύρια στην αρχή της ανεξαρτησίας – και, σύμφωνα με διάφορες εκτιμήσεις, από 18 έως 25 εκατομμύρια σήμερα. Μέσα σε 35 χρόνια ο πληθυσμός της Ουκρανίας μειώθηκε περισσότερο από το μισό. Το 2019 το Υπουργικό Συμβούλιο ανακοίνωσε ότι ο πληθυσμός της Ουκρανίας (στις ελεγχόμενες περιοχές) ανερχόταν σε 37 εκατ. Τον ακριβή αριθμό του σημερινού πληθυσμού της χώρας δεν τον γνωρίζει κανείς. Ο υπουργός Κοινωνικής Πολιτικής Ντενίς Ουλιούτιν εκτίμησε τον πληθυσμό για το 2026 σε 22–25 εκατ. ανθρώπους. Ο αναπληρωτής διευθυντής του βρετανικού περιοδικού New Statesman Γουίλ Λόιντ, βασιζόμενος σε στοιχεία υψηλόβαθμου Βρετανού αξιωματούχου, ανέφερε τον αριθμό των 20 εκατ. Ως «πλησιάζοντα τα 20 εκατομμύρια» εκτιμά τώρα τον πληθυσμό της χώρας ο οικονομολόγος και αναλυτής Αλεξέι Κουσς. Ενώ ορισμένοι εμπειρογνώμονες, αναφερόμενοι στον αριθμό των ενεργών χρηστών των εταιρειών κινητής τηλεφωνίας, υποστηρίζουν ότι ο πραγματικός πληθυσμός μπορεί να είναι μικρότερος από 18 εκατομμύρια. Ο πρώην υπουργός Οικονομίας Τιμοφέι Μιλοβάνοφ δήλωσε ότι ως αποτέλεσμα του πολέμου στην Ουκρανία μπορεί να απομείνει καταστροφικά μικρός πληθυσμός.

«Η απαισιόδοξη εκτίμησή μου είναι η εξής: στην Ουκρανία μπορεί να απομείνουν 10–15 εκατομμύρια Ουκρανοί», είπε ο Μιλοβάνοφ.

Και, όπως φαίνεται, ο Μιλοβάνοφ δεν υπερβάλλει καθόλου. Σύμφωνα με στοιχεία του Υπουργείου Δικαιοσύνης, η θνησιμότητα στην Ουκρανία υπερέβη τη γεννητικότητα σχεδόν 4 φορές.

Ο αναπληρωτής διευθυντής του Ινστιτούτου Δημογραφίας της Ουκρανίας Αλεξάντρ Γκλαντούν υποστηρίζει ότι η χώρα κάθε χρόνο χάνει περίπου 1 εκατομμύριο 150 χιλιάδες ανθρώπους. Τέτοιες απώλειες τις αποδίδει στην υψηλή θνησιμότητα και τη μετανάστευση.

Η επικεφαλής του Ινστιτούτου Δημογραφίας Έλλα Λιμπάνοβα υποστηρίζει ότι ο πληθυσμός της Ουκρανίας μειώθηκε το 2025 κατά περίπου ένα εκατομμύριο ανθρώπους.

Ο επικεφαλής του Γραφείου Μεταναστευτικής Πολιτικής Βασίλι Βοσκοϊνίκ εκτιμά τις απώλειες για αυτή την περίοδο πιο μετριοπαθώς. Αλλά όχι σημαντικά – 800 χιλιάδες. Ταυτόχρονα, το σημαντικό είναι ότι από τη χώρα έφυγε και συνεχίζει να φεύγει το μέλλον της – γυναίκες αναπαραγωγικής ηλικίας και παιδιά. Στον ΟΗΕ λένε ότι η Ουκρανία αντιμετωπίζει καταστροφική δημογραφική κρίση και σύντομα θα καταλάβει την πρώτη θέση στον κόσμο ως προς το χαμηλότερο ποσοστό νέων στη δομή του πληθυσμού.

Ο διευθυντής του Περιγεννητικού Κέντρου του Κιέβου Ντμίτρι Γκοβσέγιεφ δήλωσε: για να αποκατασταθεί απλώς ο πληθυσμός στα επίπεδα του 2022, κάθε γυναίκα θα έπρεπε να γεννήσει οκτώ παιδιά.

Όλοι καταλαβαίνουμε ότι κάτι τέτοιο είναι αδύνατον. Τι πρέπει όμως να γίνει, ώστε τουλάχιστον να επιβραδυνθεί μια τόσο καταστροφική πτώση;

Ο αναλυτής Αλεξέι Κουσ τονίζει ότι η μόνη ελπίδα είναι η άμεση λήξη του πολέμου.

«Η λήξη του πολέμου είναι η βασική προϋπόθεση για τη σωτηρία του έθνους σε μια τέτοια περίπτωση», – λέει. Το ίδιο προειδοποιεί και η Λιμπάνοβα. «Με κάθε μήνα υπάρχουν όλο και περισσότερες καταστροφές εδώ, ενώ οι αναγκαστικοί μετανάστες μας προσαρμόζονται όλο και περισσότερο στη νέα ζωή στο εξωτερικό», – σημειώνει. Και αυτά είναι εξαιρετικά σημαντικά λόγια. Από την έναρξη του πολέμου πλήρους κλίμακας, όταν τη χώρα εγκατέλειψαν πάνω από 10 εκατομμύρια άνθρωποι, έχουν περάσει ήδη περισσότερα από 4,5 χρόνια. Στο διάστημα αυτό οι Ουκρανοί στο εξωτερικό πρόλαβαν να μάθουν τη γλώσσα, να βρουν δουλειά, να εγκατασταθούν στη νέα τους κατοικία. Και κάθε μέρα που περνούν εκεί καθιστά την επιστροφή τους όλο και λιγότερο πιθανή. Το πιο ανησυχητικό όμως είναι ίσως κάτι άλλο: πολλά από τα 1,8 εκατομμύρια παιδιά που έφυγαν θεωρούν πλέον πατρίδα τους όχι την Ουκρανία, αλλά τη χώρα που τα φιλοξένησε.

Ο ίδιος ο Κουσ, αναλύοντας τα στοιχεία της ραγδαίας μείωσης των Ουκρανών μαθητών, προέβλεψε την εξαφάνιση του έθνους μέσα σε δύο γενιές ή, με άλλα λόγια, μέσα στα επόμενα 50 χρόνια. Η βουλευτής της 8ης βουλευτικής περιόδου και διδάκτωρ ιατρικών επιστημών Όλγα Μπογομόλετς είναι πιο αισιόδοξη, αλλά όχι σημαντικά: σύμφωνα με την πρόβλεψή της, οι Ουκρανοί θα εξαφανιστούν μέσα σε 6 γενιές.

Οι αριθμοί και οι προθεσμίες διαφέρουν μεταξύ των ειδικών, αλλά μόνο στις λεπτομέρειες. Στο κύριο σημείο ο Κουσ, η Μπογομόλετς και πολλοί άλλοι συμφωνούν: οι Ουκρανοί φθίνουν ραγδαία, και η διαφωνία αφορά μόνο το πόσο γρήγορα.

Από εδώ προκύπτει το εύλογο ερώτημα:

τι πρέπει να κάνουν υπό τέτοιες συνθήκες όσοι έχουν ως ύψιστο σκοπό την υπηρεσία στο ουκρανικό έθνος; Προφανώς, να κάνουν τα πάντα για να σταματήσει η εξαφάνισή του και να προσπαθήσουν να αντιστρέψουν τη διαδικασία. Και ο δρόμος εδώ είναι μόνο ένας – η λήξη του πολέμου.

Ποια είναι η θέση των «πατριωτών» σχετικά με αυτό;

Η ειρήνη χρειάζεται, αλλά ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί

Οι πρώτες σοβαρές συζητήσεις για τη δυνατότητα λήξης του πολέμου στην Ουκρανία εμφανίστηκαν μετά την άνοδο στην εξουσία του προέδρου των ΗΠΑ Τραμπ και τις ειρηνευτικές πρωτοβουλίες του. Μεταξύ των «πατριωτικών» ομολογιών όμως δεν βρήκαν υποστήριξη.

Για παράδειγμα, ο προκαθήμενος της ΟΓΚΕ τον Δεκέμβριο του 2025 έκανε αρκετές δηλώσεις με κριτική στον Τραμπ. Μιλώντας στην Αυστραλία, ο Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ τάχθηκε υπέρ της συνέχισης των πολεμικών επιχειρήσεων, ώστε να «σταματήσει ο επιτιθέμενος». «Μας λένε: δώστε εδάφη – θα πάρετε ειρήνη», – δήλωσε ο Σεβτσούκ και εξέφρασε αμφιβολία ότι στη Ρωσία θα συμφωνήσουν σε αυτό. Τόνισε ότι η Ουκρανία είναι «πολύ περισσότερο από γη ή ορυκτούς πόρους, είναι ένας άγιος τόπος, όπου ο Θεός βρίσκεται με τον λαό Του».

Η λογική είναι σαφής: έναν «άγιο τόπο» δεν τον παραδίδεις, άρα ο πόλεμος πρέπει να συνεχιστεί.

Λίγες εβδομάδες αργότερα ο Σεβτσούκ έκανε ακόμη μία δήλωση για το ίδιο θέμα, χαρακτηρίζοντας το ειρηνευτικό σχέδιο του Τραμπ «το λεγόμενο». Για ποιο λόγο άσκησε κριτική στις διπλωματικές προσπάθειες των ΗΠΑ, ο προκαθήμενος της ΟΕΚΕ δεν διευκρίνισε. Ταυτόχρονα εξέφρασε την ευχή «οι ισχυροί αυτού του κόσμου να συνειδητοποιήσουν τον πόνο και τα δεινά των απλών Ουκρανών».

Και σύντομα ο πόνος και τα δεινά των απλών Ουκρανών έγιναν ανυπόφορα, όταν οι βομβαρδισμοί και οι καταστροφές επιδεινώθηκαν από τους σκληρούς παγετούς. Στην πρωτεύουσα δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι πέρασαν τον χειμώνα του 2025/2026 χωρίς θέρμανση, αποχέτευση και ηλεκτρικό ρεύμα. Ο Σεβτσούκ, εν τω μεταξύ, ζωγράφιζε στους Ευρωπαίους την εικόνα της καρτερικότητας των κατοίκων του Κιέβου, έτοιμων να υπομείνουν όσο χρειαστεί.

Μιλώντας στη Ρώμη, διηγήθηκε ότι οι Ουκρανοί, «όταν βρίσκονταν στα σημεία θέρμανσης, δεν έκλαιγαν από απελπισία, αλλά τραγουδούσαν και χόρευαν». «Αυτή η εικόνα ανθρώπων που παγώνουν, αλλά τραγουδούν και χορεύουν υπό τους ήχους μουσικής, έγινε ήδη ιστορική και ξάφνιασε ολόκληρο τον κόσμο», διαβεβαίωνε τους Ευρωπαίους ο Σεβτσούκ.

Ενώ βρισκόταν σε επίσκεψη στη Βραζιλία, είπε ότι, παρά τις σκληρές δοκιμασίες, η πατρίδα του «ζει, στέκεται όρθια, αγωνίζεται και προσεύχεται», ενώ όσοι στον κόσμο δεν πιστεύουν στη νίκη της Ουκρανίας «πρέπει να μετανοήσουν».

Το μήνυμα του Σεβτσούκ προς τον κόσμο είναι απλοϊκό: οι Ουκρανοί είναι έτοιμοι να υποφέρουν και να πολεμούν όσο χρειαστεί, αρκεί να δίνονται χρήματα.

Και ήδη παραμονές του χειμώνα 2026/2027 λέει και πάλι ότι πρέπει «για πολλοστή φορά να βρούμε μέσα μας δυνάμεις» για την αντίσταση, και καλεί να μην πιστεύουν όσους προειδοποιούν για «αποκαλυπτικά σενάρια». Ταυτόχρονα ούτε ο ίδιος ο Σεβτσούκ ούτε οι συνεργάτες του στο Κίεβο στερούνται οτιδήποτε. Στον καθεδρικό ναό της ΟΕΚΕ υπάρχουν όλα τα απαραίτητα: ηλιακοί συλλέκτες, γεννήτριες, γεώτρηση με νερό και αποθέματα τροφίμων. Και σε περίπτωση μπλακ άουτ μπορεί πάντα να φύγει στο εξωτερικό, όπου βρίσκεται το μεγαλύτερο μέρος των δομών της ΟΕΚΕ.

Τους δικούς μας τους κρύβουμε από την επιστράτευση, κι οι ξένοι ας πολεμούν

Ένα από τα τεράστια προβλήματα στην Ουκρανία είναι η βίαιη επιστράτευση, την οποία ο λαός έχει από καιρό αποκαλέσει «μπουσοποίηση» λόγω της χρήσης μικρολεωφορείων από τους στρατολόγους, των λεγόμενων «μπουσίκι».

Δεν χρειάζεται να εξηγήσουμε πώς αντιμετωπίζουν οι Ουκρανοί τα ΤΣΚ (Κέντρα Στρατολόγησης): στο διαδίκτυο υπάρχουν ήδη εκατοντάδες σκανδαλώδη βίντεο, όπου άνθρωποι με στολή ουσιαστικά απάγουν άνδρες στους δρόμους, στα μέσα μεταφοράς ή στα καταστήματα. Η στάση της κοινωνίας απέναντι στους στρατολόγους είναι κατηγορηματικά αρνητική. Παρ' όλα αυτά, εκπρόσωποι της ΟΕΚ, της ΟΕΚΕ και ορισμένων προτεσταντών υποστηρίζουν θερμά τις ενέργειες των ΤΣΚ.

Ο «μητροπολίτης» της ΟΕΚ Μιχαήλ Ζινκεβίτς δηλώνει ότι στο μέτωπο πρέπει να βρίσκονται όλοι: «Στον στρατό σήμερα πρέπει να πάνε όλοι, χωρίς εξαίρεση», δήλωσε. «Και εκεί να ασχολείται ο καθένας με κάτι ανάλογα με την κατάσταση της υγείας του, την οικογενειακή του κατάσταση κ.λπ. Αλλά στρατιωτικοί πρέπει να είναι απολύτως όλοι. Ο πόλεμος δεν θα τελειώσει».

Τον ακολουθεί ο «μητροπολίτης» της ΟΕΚ με ρωσικό διαβατήριο Κλήμης Κους, ο οποίος επικρίνει σκληρά όσους αντιστέκονται στην επιστράτευση και δεν θέλουν να πάνε στο μέτωπο.

«Όσοι αντιτίθενται στην επιστράτευση, όσοι στήνουν αυτά τα σόου στα ΤΣΚ, κοιτάξτε: ο πόλεμος θα έρθει. Αν δεν θέλετε να υπερασπιστείτε, θα εξολοθρευτείτε», δήλωσε ο Κους.

Ακόμη πιο πέρα πήγε ο πιο δημοφιλής στην ΟΕΚ μπλόγκερ Αλεξέι Φιλιούκ, ο οποίος διαβεβαίωσε τους θεατές ότι δεν υπάρχει τίποτα κακό στις απαγωγές ανθρώπων από τους στρατολόγους. «Λοιπόν, ποιο είναι το αμάρτημα εδώ; Ο άνθρωπος εργάζεται, εκτελεί τα υπηρεσιακά του καθήκοντα», δήλωσε ο Φιλιούκ. Ταυτόχρονα ο κληρικός της ΟΕΚ καταδίκασε όσους αποφεύγουν τη στράτευση: «Η υπεράσπιση της Πατρίδας είναι υποχρέωσή σου. Το να κρύβεσαι δεν είναι φυσιολογικό».

Αλλά να τι είναι ενδιαφέρον. Το βίντεό του με την υποστήριξη των ΤΣΚ ο Φιλιούκ το διέγραψε μόλις λίγες ώρες μετά τη δημοσίευση. Ο λόγος είναι απλός: χιονοστιβάδα αγανακτισμένων και αρνητικών σχολίων.

Δεν μένει πίσω από την ΟΕΥ και η ΟΕΚΕ. Ένας από τους εκπροσώπους της, ο Γιουστίν Μπόικο, διαβεβαιώνει ότι το μίσος προς τα ΤΣΚ στα κοινωνικά δίκτυα φουσκώνει τεχνητά, ενώ η δολοφονία υπαλλήλου του στρατολογικού γραφείου δεν είναι απλώς αμαρτία, αλλά αμαρτία «ιδιαίτερα βαριά». Ο επικεφαλής των ουνιτών Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ εκφράζεται ακόμη πιο ευθέως: «Στηρίζουμε τις Ένοπλες Δυνάμεις της Ουκρανίας και εξηγούμε συνεχώς ότι η αποφυγή της επιστράτευσης είναι μη εκπλήρωση του πολιτικού καθήκοντος».

Σύμφωνα με τον Σεβτσούκ, στην ΟΕΚΕ θα ήθελαν να μην χρειάζεται τα ΤΣΚ να χρησιμοποιούν βία κατά των Ουκρανών, αλλά να πηγαίνουν οι ίδιοι στο μέτωπο.

«Θέλουμε τα παιδιά μας, αγόρια και κορίτσια, χωρίς πίεση, αλλά με το κάλεσμα της δικής τους συνείδησης, της αγάπης για την Πατρίδα και της υποχρέωσης να την υπερασπίζονται, να στέκονται στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων της Ουκρανίας», πρόσθεσε.

Ωστόσο, νωρίτερα ο ίδιος ο Σεβτσούκ, σε απευθείας μετάδοση, ομολόγησε κατά λάθος ότι κρύβει από την επιστράτευση Ουκρανούς, αλλά μόνο όσους του είναι χρήσιμοι. Παραπονέθηκε στον Αλεξάντρ Ντραμπίνκο για την έλλειψη τεχνιτών για την ολοκλήρωση του τέμπλου και είπε: «Μάλιστα τους κρύβουμε κάπως εδώ, σε μας. Και ζουν, και τρέφονται όλοι εδώ».

Πάντως, στην ΟΕΥ και στην ΟΕΚΕ χρειάζεται να κρύβουν μόνο τους εργάτες· οι κληρικοί τους προστατεύονται από την προστασία (απαλλαγή) λόγω εργασίας και απολαμβάνουν ήρεμα αναβολή από την επιστράτευση. Αντίθετα, στους ιερείς της ΟΟΕ η προστασία αυτή αρνείται. Γι' αυτό σχεδόν κάθε μέρα φτάνουν ειδήσεις για το πώς τα ΤΣΚ απάγουν κληρικούς της Εκκλησίας — στους δρόμους, έξω από ναούς και ακόμη και κατά τη διάρκεια λιτανειών. Η εικόνα που προκύπτει είναι εύγλωττη. Εκείνοι που φωνάζουν πιο δυνατά ότι «όλοι χωρίς εξαίρεση πρέπει να πάνε στο μέτωπο» και καταδικάζουν τους «φυγόστρατους», οι ίδιοι δεν πέφτουν θύματα. Οι «πατριώτες» είναι έτοιμοι να πολεμήσουν, αλλά με ξένα χέρια.

Μετανάστες αντί για Ουκρανούς;

Ακόμη και για τους πιο φανατικούς αισιόδοξους είναι πλέον προφανές: λόγω της καταστροφικής μείωσης του πληθυσμού, η Ουκρανία θα αναγκαστεί αναπόφευκτα να προσελκύσει μετανάστες. Και αυτό ακούγεται όλο και πιο δυνατά. Ο Συνήγορος των Επιχειρήσεων της Ουκρανίας Ρομάν Βασιούκ δήλωσε ότι κάθε Ουκρανός που πεθαίνει ή φεύγει από τη χώρα αφήνει χώρο για έναν μετανάστη. Ο ήδη αναφερθείς Τιμοφέι Μιλοβάνοφ, νυν πρόεδρος της Σχολής Οικονομικών του Κιέβου, δηλώνει ότι για τη λειτουργία της οικονομίας η χώρα θα χρειαστεί να προσελκύσει περίπου 10 εκατομμύρια εργάτες μετανάστες. Ο Βασίλι Βοσκομπόινικ αναφέρει κάπως μικρότερα νούμερα, αλλά όχι ουσιωδώς. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Ουκρανία χρειάζεται έως 8,7 εκατ. επιπλέον εργαζομένους τα επόμενα 10 χρόνια.

Ο επικεφαλής του Γραφείου του Προέδρου Κιρίλ Μπουντάνοφ ανακοίνωσε απλούστευση της εισόδου για εργάτες μετανάστες από την Αφρική.

Ο δε Βοσκομπόινικ προφητεύει ότι η εθνοτική σύνθεση του πληθυσμού της Ουκρανίας αναπόφευκτα θα αλλάξει ως συνέπεια της δημογραφικής κρίσης και της μαζικής προσέλκυσης εργατών μεταναστών. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι Ουκρανοί απλώς θα μετατραπούν σε μιγάδες.

Σε αυτό το φόντο ακούγεται ιδιαίτερα χαρακτηριστική η δήλωση του επικεφαλής της ΟΕΚΕ Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ για την υποστήριξη της εισαγωγής αλλοδαπών.

Σχολιάζοντας την προσέλκυση μεταναστών για την αντιμετώπιση της δημογραφικής καταστροφής, ο Σεβτσούκ τόνισε ότι η Ουκρανία οικοδομεί έναν νέο τύπο πολιτικού έθνους — όχι «μόνο για τους εθνικούς Ουκρανούς», αλλά ένα έθνος που δέχεται όλους, «όσους είναι έτοιμοι να οικοδομήσουν μαζί ένα ελεύθερο, συνοδικό και ανεξάρτητο ουκρανικό κράτος».

Όμως υπάρχει ένα πρόβλημα. Στην εμπόλεμη ή μεταπολεμική Ουκρανία δεν θα έρθουν Γερμανοί, Γάλλοι ή εκπρόσωποι άλλων ευρωπαϊκών χριστιανικών χωρών. Οι κοινωνιολόγοι και οι δημογράφοι αναμένουν μετανάστες από τα φτωχότερα και λιγότερο ανεπτυγμένα κράτη, κυρίως μουσουλμανικά. Για παράδειγμα, η Έλλα Λιμπάνοβα ελπίζει ότι το μεγαλύτερο μέρος των νεοφερμένων θα προέρχεται από το Μπαγκλαντές. «Δεν θέλω πραγματικά να είναι το Ιράν, το Ιράκ ή η Συρία», λέει η Λιμπάνοβα, αλλά δεν υπάρχει καμία βεβαιότητα ότι οι ελπίδες της θα πραγματοποιηθούν.

Η εμπειρία ορισμένων χωρών της ΕΕ αποδεικνύει ότι οι μουσουλμάνοι μετανάστες ενσωματώνονται πολύ απρόθυμα στη νέα κοινωνία και κουλτούρα. Στις περισσότερες περιπτώσεις συμβαίνει το αντίθετο: είναι αυτοί που απαιτούν από τη νέα πατρίδα σεβασμό προς τη νοοτροπία, τις παραδόσεις και τη θρησκεία τους. Και δύσκολα θα είναι διαφορετικά στην Ουκρανία.

Συμπεράσματα

1. Η Ουκρανία βρίσκεται εδώ και πολύ καιρό πέρα από το όριο της δημογραφικής καταστροφής. Συγκαταλεγόμαστε στις τρεις χώρες με τη χαμηλότερη γεννητικότητα στον κόσμο. Κάθε νέα μέρα του πολέμου φέρνει νέα θύματα, αυξάνει τον αριθμό των μεταναστών και ενισχύει την απροθυμία όσων έχουν ήδη φύγει να επιστρέψουν στην πατρίδα.
2. Το ουκρανικό έθνος, στην υπηρεσία του οποίου αρέσκονται να αναφέρονται οι πολιτικοί και οι θρησκευτικοί ηγέτες, βρίσκεται στην πραγματικότητα στα πρόθυρα του θανάτου. Ο πληθυσμός μειώνεται με τέτοιους ρυθμούς που οι ειδικοί διαφωνούν μόνο για το πότε θα εξαφανιστούν εντελώς οι Ουκρανοί. Και το μοναδικό «φάρμακο» που μας προτείνουν είναι η μαζική εισαγωγή μεταναστών, έως και 10 εκατομμύρια άτομα. Αν ο γηγενής πληθυσμός συνεχίσει να μειώνεται κατά 800 χιλιάδες έως ένα εκατομμύριο τον χρόνο, σύντομα οι Ουκρανοί και οι νεοφερμένοι θα μπορούσαν να είναι περίπου ισάριθμοι. Το αν θα μείνει τότε από το έθνος κάτι πέρα από το όνομα είναι μεγάλο ερώτημα.
3. Η στάση των ηγετών των «πατριωτικών» ομολογιών υπέρ του πολέμου και της επιστράτευσης δεν μπορεί παρά να καταπλήσσει. Και το ζήτημα δεν είναι καν η στάση του Χριστιανισμού απέναντι στον πόλεμο. Το πρόβλημα είναι ότι η ηγεσία της ΟΕΟ και της ΟΕΚΕ (Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία) αγνοεί επιδεικτικά τον θανάσιμο κίνδυνο για το ουκρανικό έθνος, στην υπηρεσία του οποίου αναφέρεται με τόσο πομπώδη τρόπο.

Ναι, στις μεγάλες πόλεις η ζωή εξακολουθεί να πάλλεται, αλλά με κάθε μήνα γίνεται όλο και λιγότερο έντονη. Οι άνθρωποι χάνονται, ενώ τα νεκροταφεία μεγαλώνουν. Ο εχθρός καταστρέφει τις υποδομές, τα σπίτια, τις μεταφορές και τις επιχειρήσεις. Ό,τι δημιουργήθηκε από τους πατέρες μας επί δεκαετίες καταστρέφεται συστηματικά.

Οι αστρονόμοι λένε ότι πολλά αστέρια, το φως των οποίων βλέπουμε στον νυχτερινό ουρανό, έχουν πεθάνει εδώ και πολύ καιρό. Σε μας φτάνει ακόμη μόνο το φως τους.

Το δικό μας ουκρανικό «αστέρι» είναι ακόμη ζωντανό. Αν όμως δεν καλέσουμε όλοι μαζί στην ειρήνη, από εμάς θα μείνει μόνο το φως.

Διαβάστε επίσης