Το αόρατο προσχέδιο του δασκάλου Ρογκίρ

Ο απόστολος Λουκάς - ζωγράφος. Φωτογραφία: ΕΟΔ

​Στο Μουσείο Καλών Τεχνών της Βοστώνης φυλάσσεται μια δρύινη σανίδα, ζωγραφισμένη με τέμπερα και λάδι πριν από σχεδόν έξι αιώνες. Στο κέντρο μιας φωτεινής αίθουσας ο άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς γονατίζει ενώπιον της Παναχράντου Παρθένου. Στα χέρια του δεν υπάρχει το συνηθισμένο εικονογραφικό πινέλο – μόνο μια ασημένια γραφίδα, μια μεταλλική ράβδος για σχέδιο. Ο άγιος χαράσσει πάνω στο προετοιμασμένο φύλλο μια λεπτότατη γκρίζα γραμμή, αποτυπώνοντας προσεκτικά τα χαρακτηριστικά της Παναχράντου από το φυσικό πρότυπο.

​Ο πίνακας δημιουργήθηκε μεταξύ 1435 και 1440, όταν ο Ρογκίρ βαν ντερ Βέιντεν έλαβε το επίσημο αξίωμα του πόλεως ζωγράφου των Βρυξελλών. Την γνωστή παράδοση, σύμφωνα με την οποία ο άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς πρώτος απεικόνισε την Υπεραγία Θεοτόκο, ο καλλιτέχνης των Βρυξελλών τη μετέφερε στο άνετο οικιακό εσωτερικό ενός δωματίου του 15ου αιώνα στις Κάτω Χώρες. Η Θεοτόκος κάθεται στο κάτω σκαλί μπροστά από θρόνο κάτω από πλούσιο baldachin (θόλο), θηλάζοντας με στοργή το Βρέφος, ενώ ο άγιος ζωγράφος αντιγράφει με επιμέλεια την εικόνα Της.

​Στη συλλογή του μουσείου της Βοστώνης η σανίδα βρέθηκε το 1893. Οι έρευνες επιβεβαίωσαν την αυθεντικότητά της. Η ανάλυση του ξύλου έδειξε ότι η δρυς για τη σανίδα κόπηκε γύρω στο 1410. Το ξύλο πέρασε μακρά περίοδο ωρίμανσης, προτού φτάσει στον πάγκο του ζωγράφου.

​Ποιου το πρόσωπο κρύβει ο αρχαίος ευαγγελιστής;

​Οι ιστορικοί τέχνης έχουν προ πολλού επισημάνει την επεξεργασία του προσώπου του αγίου. Οι ειδικοί δέχονται ότι ο καλλιτέχνης ζωγράφισε με τη μορφή του αποστόλου τον ίδιο του τον εαυτό. Ο Ρογκίρ βαν ντερ Βέιντεν, που δεν άφησε καμία υπογραφή σε ολοκληρωμένα έργα, αποφάσισε ένα τόσο απροσδόκητο βήμα. 

​Αρχικά ο ζωγράφος ενδιαφερόταν για μια εντελώς διαφορετική σύνθεση. Στο προπαρασκευαστικό σχέδιο το κεφάλι του ευαγγελιστή βρισκόταν στο ίδιο επίπεδο με το πρόσωπο της Θεοτόκου, αλλά αργότερα ο δημιουργός το ανύψωσε ελαφρώς. Πάνω από την Παναχράντου Παρθένο σχεδιαζόταν ένας αιωρούμενος άγγελος, ωστόσο στην τελική μορφή ο καλλιτέχνης αφαίρεσε εντελώς τον ουράνιο αγγελιαφόρο. Κανένα από τα μεταγενέστερα αντίγραφα αυτού του πίνακα, που φυλάσσονται σε μουσεία του Μονάχου και της Μπριζ, δεν φέρει παρόμοιες διορθώσεις. 

​Ένα μυστικό δωμάτιο και μορφές δίπλα στον ποταμό

​Η ζωγραφική των Κάτω Χωρών απαιτεί πάντοτε από τον θεατή αργή ανάγνωση. Πίσω από την πλάτη του αγίου Λουκά διακρίνεται ένα μικροσκοπικό δωμάτιο. Στο ξύλινο δάπεδο έχει σταθεί ένας βόδι – σύμβολο του ευαγγελιστή, και δίπλα του βρίσκεται ένα ανοιχτό βιβλίο. Στο στόμα του βοδιού διακρίνεται ένα λεπτό ειλητάριο.

​Λίγο πιο πέρα, πίσω από ένα χαμηλό πέτρινο στηθαίο, στέκονται δύο μικρές μορφές. Ένας άνδρας και μια γυναίκα, γυρισμένοι με την πλάτη προς τον θεατή, κοιτούν ακίνητοι τις στροφές του ποταμού και την μακρινή πόλη. Ποιοι είναι δεν είναι γνωστό. Στην πρώτη μορφή του σχεδίου η κουκούλα της δεξιάς μορφής ήταν κατακόκκινη, αλλά ο δημιουργός την κάλυψε με μαύρο χρώμα.

​Αυτό το τμήμα με τον ποταμό, το πέτρινο φράγμα και τις μορφές που φαίνονται από πίσω είναι μια σεβαστική παραπομπή. Ο Ρογκίρ ξεπλήρωσε το δημιουργικό του χρέος προς τη «Μαντόνα του καγκελαρίου Ρολέν», που φιλοτέχνησε ο ιδιοφυής Γιαν βαν Άικ. Όμως, ενώ ο Γιαν ζωγράφισε τον πίνακά του για έναν ευγενή αξιωματούχο, ο Ρογκίρ δημιούργησε το έργο του για το δικό του σωματείο. Το 1520 στις Βρυξέλλες τον πίνακα αυτόν, καθώς φαίνεται, αντίκρισε ο διάσημος Γερμανός δάσκαλος Άλμπρεχτ Ντύρερ, ο οποίος άφησε σύντομες σημειώσεις για το ταξίδι του.

​Ανατολικό πινέλο και δυτικό μολύβι

​Το θέμα του ευαγγελιστή αναπτύχθηκε στη χριστιανική τέχνη με δύο διαφορετικούς δρόμους. Στην Ανατολή την αρχαία παράδοση αναφέρει ο ιστορικός Θεόδωρος ο Αναγνώστης ήδη τον 6ο αιώνα, υποστηρίζοντας ότι την εικόνα της Θεοτόκου ιστόρησε ο ίδιος ο άγιος απόστολος και ευαγγελιστής Λουκάς. Στη βυζαντινή και ορθόδοξη παράδοση απεικονίζεται πάντοτε ως αυστηρός αγιογράφος. Μπροστά του στέκεται ψηλό καβαλέτο, και στο χέρι ο άγιος κρατά πινέλο, αποδίδοντας τα χαρακτηριστικά του προσώπου με αυγοτέμπερα και χρυσό. Παρόμοια σύνθεση μπορεί να δει κανείς σε κρητική εικόνα του 16ου αιώνα ή σε πρώιμο έργο του νεαρού Ελ Γκρέκο.

​Στη Δύση ο Ρογκίρ βαν ντερ Βέιντεν πραγματοποίησε μια καλλιτεχνική επανάσταση. Δεν αντιγράφει τα αρχαία πρότυπα, αλλά γίνεται καλλιτέχνης της νέας εποχής, που ξεκινά το έργο του από την ζωντανή παρατήρηση και το σκίτσο από το φυσικό μοντέλο.

​Ο δυτικός ζωγράφος αφαιρεί το χρυσό φόντο, τοποθετώντας την αγία οικογένεια κάτω από την οροφή ενός συνηθισμένου δωματίου. Ωστόσο, αυτό δεν μειώνει την αγιότητα.

​Ο πίνακας δεν απέκτησε ποτέ την υπογραφή του δημιουργού του. Για τους πρώιμους Κάτω Χώρες δασκάλους η ταπεινότητα παρέμενε σημαντικό μέρος του χαρακτήρα. Αντίθετα, ο δάσκαλος άφησε στον πίνακα ένα καλλιτεχνικό χειρόγραφο, συνδυάζοντας σε αυτό την τέχνη του ζωγράφου, τη μνήμη του ευαγγελιστή και μια ιδιαίτερη παράσταση ενώπιον του μεγαλείου του κόσμου του Θεού.

Διαβάστε επίσης