Γιατί οι υποκινητές μίσους κατά της ΟΠΕ πρέπει να κάθονται στη φυλακή
Οι ναοί δεν χτίστηκαν για τις νίκες ενός κράτους έναντι άλλου, για την επιβεβαίωση του «ουκρανικού πνεύματος» ή του «πνεύματος» κάποιου άλλου έθνους.
Στις 31 Ιανουαρίου στον αφαιρεθέντα από τους πιστούς της ΟΠΕ Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως του Βλαδιμίρου πραγματοποιήθηκε μια καλά σκηνοθετημένη επίσημη εκδήλωση, στην οποία έφεραν περίπου 300 άτομα από όλους τους ναούς της ΠΕΟ της πόλης και άλλων οικισμών. Την «πρώτη λειτουργία στην ουκρανική γλώσσα» προήδρευσε ο Σεργκέι Ντουμένκο. Τον συνόδευε η ηγεσία της τοπικής εξουσίας, καθώς και ο λαϊκός βουλευτής Ίγκορ Γκουζ. Και ιδού τα λόγια του μας εντυπωσίασαν ιδιαίτερα. Στεκόμενος στον άμβωνα του καθεδρικού ναού δίπλα στον Ντουμένκο, ο Γκουζ εκφώνησε λόγο που μπορεί να θεωρηθεί υπόδειγμα υποκίνησης θρησκευτικού μίσους.
Κύρια σημεία:
• όταν στον Καθεδρικό Ναό της Κοιμήσεως προσεύχονταν οι πιστοί της ΟΠΕ, ήταν «υπό την εξουσία της Μόσχας»
• οι πιστοί της ΟΠΕ είναι «κατσάπι»
• η εκδίωξη της ΟΠΕ και η παράδοση του καθεδρικού ναού στην ΠΕΟ είναι σημαντικότατο βήμα προς τη στρατιωτική νίκη της Ουκρανίας επί της ΡΦ
• η τοιχογραφία στον καθεδρικό ναό με την απεικόνιση των βασιλικών παθοφόρων θα καταστραφεί, μετά από αυτό στον ναό θα επικρατήσει το «ουκρανικό πνεύμα»
• το παρεκκλήσιο του Βλαδιμίρου, που βρίσκεται δίπλα στον καθεδρικό ναό θα αφαιρεθεί από τους πιστούς της ΟΠΕ και θα παραδοθεί στην ΠΕΟ
• ο Γκουζ κάλεσε την ηγουμένη της μονής Ζιμνένσκι να μεταβεί εθελοντικά στην ΠΕΟ, σε αντίθετη περίπτωση υπαινίχθηκε βίαιη κατάληψη.
Μία από τις κύριες θέσεις του Γκουζ είναι ότι ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως για αιώνες υπέφερε υπό τον ζυγό των ρώσων τσάρων, και τώρα η ουκρανική εξουσία τον απελευθέρωσε. Λοιπόν, ο καθένας έχει δικαίωμα στη δική του άποψη. Αλλά θα παραθέσουμε γνωστά ιστορικά γεγονότα.
Ο αρχαίος Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως, μετά την ουνιατική περίοδο, στο τέλος του 19ου αιώνα ήταν πρακτικά κατεστραμμένος και αποτελούσε ερείπια με κατεστραμμένο τρούλο και πεσμένους τοίχους. Και ποιος τον αναγέννησε; Θα εκπλαγείτε, αλλά αυτός ήταν ο ρώσος τσάρος Νικόλαος Β', που απεικονίζεται στην τοιχογραφία του ναού. Διέθεσε για την αναγέννηση του καθεδρικού ναού περίπου 60.000 ρούβλια, και στη συνέχεια επιπλέον ανακοίνωσε συλλογή σε όλους τους ναούς της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Τελικά συλλέχθηκαν 127.550 ρούβλια και μέχρι το 1900 ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως ανοικοδομήθηκε από ρώσους αρχιτέκτονες στη σημερινή ευπρεπή μορφή.
Η ίδια «προδοσία» και σχετικά με το παρεκκλήσιο του Βλαδιμίρου, που ο Γκουζ απαιτεί να δοθεί στην ΠΕΟ. Το έχτισαν προς τιμήν δύο γεγονότων που σχετίζονται με την τσαρική οικογένεια: τη σωτηρία του τσάρου Αλεξάνδρου Γ' με την οικογένειά του μετά το σιδηροδρομικό δυστύχημα, και τη σωτηρία του Νικολάου Β' μετά την απόπειρα δολοφονίας στην Ιαπωνία. Δηλαδή, αν δεν υπήρχε ο «ζυγός της Μόσχας», δεν θα υπήρχε στο Βλαδίμιρο ούτε παρεκκλήσιο, ούτε, πιθανότατα, και ο Καθεδρικός Ναός της Κοιμήσεως. Δεν θα είχε πού ο Σεργκέι Ντουμένκο να «επιστρέψει την ουκρανική προσευχή»
Αλλά το κυριότερο δεν είναι καν αυτό. Αυτοί οι ναοί δεν χτίστηκαν για νίκες ενός κράτους επί άλλου, για επιβολή του «ουκρανικού πνεύματος», ή του «πνεύματος» κάποιου άλλου έθνους. Τους έχτισαν για προσευχή και για την ανάπτυξη της Χριστιανικής αγάπης στον λαό. Αυτό όμως που κάνει ο Γκουζ είναι ακριβώς το αντίθετο. Υποκινεί το μίσος των μεν Ουκρανών προς τους δε. Οργανώνει διωγμό των πιστών μόνο επειδή ανήκουν στη «λάθος» ομολογία.
Γι' αυτό ας ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους: αυτό που λέει και κάνει ο Γκουζ, σύμφωνα με τον νόμο, είναι έγκλημα. Η θέση του είναι στο εδώλιο του κατηγορουμένου. Και η ώρα του
