Γιατί το κράτος γιορτάζει την καταστροφή της Λαύρας από τους μπολσεβίκους;
Δεν υπάρχει καμία λογική στις ενέργειες της σημερινής μας εξουσίας. Υπάρχει μόνο προπαγάνδα: χαζή και κακόβουλη, η οποία κάτω από τη μάσκα του «πατριωτισμού» μπορεί μόνο να δηλητηριάζει και να εξάπτει το μίσος.
Γιατί το κράτος γιορτάζει την καταστροφή της Λαύρας από τους μπολσεβίκους;
Η Ουκρανία θα γιορτάσει την 100η επέτειο της καταστροφής της Κιέβο-Πετσέρσκαγια Λαύρας από τους μπολσεβίκους και της δημιουργίας της λεγόμενης «Μουσειακής Πολίχνης» – προκάτοχου του σημερινού καταφυγίου. Στις 29 Σεπτεμβρίου το κράτος θα γιορτάσει επίσημα την επέτειο του αντίστοιχου διατάγματος του Συμβουλίου των Λαϊκών Επιτρόπων.
Φαίνεται σαν ανόητη συκοφαντία της ρωσικής προπαγάνδας, αλλά είναι αλήθεια. Σε μια χώρα όπου ισχύουν ολόκληροι τέσσερις νόμοι αποκομμουνιστικοποίησης, όπου κατέστρεψαν όλα τα σοβιετικά μνημεία και μετονόμασαν τους δρόμους, η εξουσία θα γιορτάσει σε κρατικό επίπεδο το πιο αληθινό έγκλημα του σοβιετικού ολοκληρωτικού καθεστώτος. Και αυτό δεν είναι καθόλου υπερβολή.
Πριν από 100 χρόνια οι μπολσεβίκοι δεν απλώς κατέλαβαν τους ναούς και τα κελιά της λαύρας. Μέρος της αδελφότητας μεταφέρθηκε και εκτελέστηκε, οι υπόλοιποι φυλακίστηκαν ή εξορίστηκαν. Τις εκκλησίες λήστεψαν, από τα ιερά έκαναν τουαλέτες, τα λείψανα των οσίων τα εξέθεσαν για θέαση ως εκθέματα.
Πώς μπορεί όλα αυτά να γιορτάζονται σήμερα, και μάλιστα σε κρατικό επίπεδο; Πού είναι όλοι αυτοί οι διαφημισμένοι «αντιολοκληρωτικοί» νόμοι; Ή λειτουργούν μόνο για συνθέτες και συγγραφείς;
Υπάρχουν επίσης ερωτήματα για τις «εκκλησιαστικές» επετείους. Φέτος η Ουκρανία θα γιορτάσει τα 350 χρόνια από τη γέννηση του Μητροπολίτη Κιέβου Ραφαήλ Ζαμπορόφσκι, που έζησε τον 18ο αιώνα. Και αυτό είναι υπέροχο, αν δεν υπήρχε ένα «αλλά». Σήμερα και η εξουσία και η ΠΦΥ επιμένουν ότι η Εκκλησία στην Ουκρανία τα τελευταία 300 χρόνια ήταν υπό «μοσχοβίτικη κατοχή», στον Ντουμένκο μάλιστα υπολόγισαν σχολαστικά ποιοι από τους οσίους στις σπηλιές της λαύρας είναι «κωνσταντινουπολίτικοι» και ποιοι «μοσχοβίτικοι».
Λοιπόν, χρησιμοποιώντας τη λογική των «πατριωτών» μας, ο Ζαμπορόφσκι ήταν ο πιο αληθινός «συνεργάτης» και «κατακτητής». Χειροτονήθηκε στη Μόσχα, υπηρέτησε ως ανώτερος ιερομόναχος σε πολεμικό πλοίο του ρωσικού στόλου. Ήταν ασέσορας, στη συνέχεια σύμβουλος της Συνόδου της ΡΠΦ. Υπηρέτησε ως αρχιμανδρίτης σε μοναστήρι του Τβερ, μετά ως κυβερνών επίσκοπος στο Πσκοβ. Και μόνο μετά από αυτό το υπόβαθρο η ΡΠΦ τον έστειλε να υπηρετήσει στο Κίεβο.
Ήταν εξαιτίας αυτού ο μητροπολίτης προρωσικός; Όχι, ήταν χριστιανός και έφερε τεράστια ωφέλεια στην Εκκλησία στις ουκρανικές γαίες.
Αλλά μήπως ήταν «προρωσικοί» όλοι οι υπόλοιποι ουκρανοί αρχιερείς των τελευταίων 300 ετών; Γιατί αυτοί είναι «πνευματικοί κατακτητές» και ο Ραφαήλ Ζαμπορόφσκι όχι; Γιατί είναι «μοσχοβίτικος» ο σημερινός Μητροπολίτης Κιέβου Ονούφριος;
Επειδή δεν υπάρχει καμία λογική στα λόγια και τις πράξεις της σημερινής εξουσίας μας. Υπάρχει μόνο προπαγάνδα: ανόητη και κακόβουλη. Προπαγάνδα που υπό τη μάσκα του «πατριωτισμού» μπορεί μόνο να δηλητηριάζει και να εξάπτει μίσος προς εκείνους που δεν αρέσουν.
Ακριβώς όπως οι άνθρωποι που ήταν στην εξουσία εδώ πριν από 100 χρόνια.
Παρεμπιπτόντως, προσέξτε τις επιγραφές στην «Μουσειακή Πολίχνη» - είναι όλες στα ουκρανικά. Φαίνεται ότι την Ορθόδοξη Εκκλησία τότε δεν την κατέστρεψε εδώ η Μόσχα. Ήταν οι παππούδες και προπάππουδες των σημερινών εξουσιαστών. Γι' αυτό είναι απολύτως λογικό να γιορτάζουν τις ένδοξες πράξεις των προγόνων τους.
