Διώξεις της ΟΕΚ και εκκαθάριση της ΟΥΓΚΕ το 1946: υπάρχουν ομοιότητες;
Μετά την ήττα των ναζί και την απελευθέρωση της Δυτικής Ουκρανίας, η ηγεσία της UGCC κίνησε διαπραγματεύσεις με τα σοβιετικά όργανα για το μέλλον της δομής της.
Στις 8-10 Μαρτίου 1946 πραγματοποιήθηκε η Εκκλησιαστική Σύνοδος του Λβιβ, στην οποία ανακοινώθηκε η κατάργηση της UGKC και η προσχώρηση των ιερέων και πιστών της στη ΡΠΕ. Τώρα οι αρχές και οι ουνίτες διοργανώνουν συνέδρια αφιερωμένα σε αυτό το γεγονός. Η κύρια θέση τους – η UGKC καταργήθηκε επειδή αρνήθηκε να γίνει υπηρέτης του εγκληματικού σταλινικού καθεστώτος.
Γι' αυτό, ειδικότερα, δήλωσε ο αναπληρωτής επικεφαλής της ГЭСС Войналович: «Μπροστά στην Εκκλησία στην πραγματικότητα υπήρχε μια επιλογή χωρίς συμβιβασμούς: είτε να γίνει εργαλείο του σοβιετικού καθεστώτος, είτε να παραμείνει ανυπότακτη με συνείδηση όλων των συνεπειών».
Οι ιστορικοί υποστηρίζουν ότι μετά τη συντριβή των ναζί και την απελευθέρωση της Δυτικής Ουκρανίας, η ηγεσία της UGKC ξεκίνησε διαπραγματεύσεις με τα σοβιετικά όργανα για το μέλλον της δομής της. Μία συνάντηση έγινε στη Μόσχα, άλλη μία στο Λβιβ. Η μόνη απαίτηση της εξουσίας προς τους ουνίτες ήταν η μεσολάβηση στις διαπραγματεύσεις με την OUN-UPA. Έπρεπε να απευθυνθούν σε αυτούς τους σχηματισμούς με έκκληση να καταθέσουν τα όπλα.
Αλλά στην UGKC αρνήθηκαν να το κάνουν. Ο ιερέας του «Nachtygal» Ιβάν Γκρίνιοχ αργότερα θα γράψει: «Μπροστά στην αντιπροσωπεία τέθηκαν απαιτήσεις να συμμετάσχει στον αγώνα κατά των ουκρανών ανταρτών. Δεν βοήθησαν οι εξηγήσεις ότι η Εκκλησία δεν μπορεί άμεσα και ενεργά να συμμετάσχει σε έναν εντελώς πολιτικοποιημένο εσωτερικό αγώνα».
Φυσικά, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί ότι σε περίπτωση συμφωνίας οι αρχές της ΕΣΣΔ θα άφηναν την UGKC ήσυχη, αλλά της παρείχαν επιλογή. Επιλογή που δεν υπήρχε για τους ορθοδόξους το 1596, όταν η ένωση εμφυτευόταν σε αυτές τις γαίες με απάτη και βία.
Οι παραλληλισμοί που σήμερα κάνουν οι αρχές με τα γεγονότα πριν από 80 χρόνια, αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή. Η επίσημη αφήγηση συνοψίζεται στη «συνέχεια» της σημερινής Ρωσίας, η οποία διώκει τους ελληνοκαθολικούς στα κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας. Αλλά, για κάποιο λόγο τα λόγια τους προκαλούν εντελώς διαφορετικές συνειρμούς.
Για παράδειγμα, ο Войналович δηλώνει τα εξής: «Τότε επίσης έλεγαν (στην εξουσία – Σημ. Συντ.) για "πράκτορες του Βατικανού", "απειλή για το κράτος". Σήμερα – οι ίδιες κατηγορίες. Στην πραγματικότητα – ο ένας στον άλλον. Σαν αντίγραφο».
Δεν σας θυμίζει τίποτα; Απλώς αντί για «Βατικανό» βάλτε «Μόσχα», και όλη αυτή η φράση φαίνεται καθαρά σαν τις σημερινές κατηγορίες των αρχών εναντίον της UPC. Επίσης στη ГЭСС δήλωσαν ότι μετά την απαγόρευση η UGKC «απέκτησε μοναδική εμπειρία»:
«Στην παρανομία, στις κατακόμβες, μέσω της μετάδοσης της παράδοσης, της διαμόρφωσης, των χειροτονιών και της συνέχειας της λειτουργίας, παρά την πίεση».
Σήμερα στη δυτική Ουκρανία οι κοινότητες ακριβώς με τον ίδιο τρόπο «απέκτησαν μοναδική εμπειρία» παρανομίας, κρυβόμενες από το κράτος και τους «ακτιβιστές», ενώ σε άλλα μέρη της Ουκρανίας εκατοντάδες ενορίες μετά την κατάληψη των ναών τους λειτουργούν σε υπόγεια, καλύβες, αποθήκες κ.λπ.
Γι' αυτό, στη σημερινή μας εξουσία πριν νεύει στις ενέργειες των κατακτητών, θα ήταν καλό να πάει σε οφθαλμίατρο για την εξαγωγή δοκαριών και κλαδιών. Στην πραγματικότητα η σημερινή τους πολιτική σε σχέση με την UPC δεν διαφέρει πολύ από τους σοβιετικούς προκατόχους πριν από 80 χρόνια.
