Γιατί το ВСЦРΟ πρέπει να μετονομαστεί σε «Κρατική Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων»
Εδώ και αρκετά χρόνια, το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών φέρει ένα μη επίκαιρο όνομα.
Τα μέλη του Πανουκρανικού Συμβουλίου Εκκλησιών – με επικεφαλής τους ηγέτες της ΟΕΥ Επιφάνιο Ντουμένκο και Ευστράτιο Ζόρια – πραγματοποιούν επίσκεψη στις Βρυξέλλες. Εκεί μιλούν για τα Μαϊντάν του 2004 και του 2013, καταδικάζουν την επιθετικότητα της Ρωσίας, διαβεβαιώνουν ότι η εξουσία δεν καταδιώκει την ΟΕΥ, και – το κυριότερο – πείθουν τους Ευρωπαίους αξιωματούχους να δεχτούν την Ουκρανία στην ΕΕ.
Και φαινομενικά οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούν για το καλό της χώρας. Αλλά αναπόφευκτα τίθεται το ερώτημα: αν τα ίδια έλεγαν Ουκρανοί υπουργοί ή απλοί υπάλληλοι – θα άλλαζε κάτι; Μήπως δεν υπάρχει κανείς να εγκωμιάσει τα Μαϊντάν και να πείσει τον Ευρωπαίο Επίτροπο να δεχτεί την Ουκρανία στην Ευρωπαϊκή Ένωση; Μήπως σε αυτό συνίσταται η αποστολή των επισκόπων της Εκκλησίας του Χριστού;
Σήμερα τιμάται η μνήμη των αποστόλων Βαρθολομαίου και Βαρνάβα. Όπως και οι άλλοι απόστολοι, πήγαν σε μακρινές χώρες, ενσαρκώνοντας τον λόγο του Χριστού: «Πορευθέντες εις τον κόσμον άπαντα κηρύξατε το Ευαγγέλιον πάση τη κτίσει». Τα σημερινά μέλη του ΠΣΕκΘΟ – ιδίως ο Ντουμένκο και ο Ζόρια – παρουσιάζουν τον εαυτό τους ως διαδόχους τους.
Ας φανταστούμε όμως για μια στιγμή ότι δύο χιλιάδες χρόνια πριν οι απόστολοι ενεργούσαν όπως οι «απόγονοί» τους. Θα πήγαιναν στην Ινδία, την Αρμενία και την Κύπρο – για να παραπονεθούν για τις καταπιέσεις από τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, να καυχηθούν για την εξέγερση του Ιούδα του Γαλιλαίου και να διαπραγματευτούν συμφέρουσες συμμαχίες με τους τοπικούς βασιλείς. Ακούγεται παράλογο, διότι οι απόστολοι έφεραν στους άλλους λαούς την Ευαγγελική Αγγελία κοσμικής εμβέλειας, δίπλα στην οποία κάθε πολιτική φασαρία φαίνεται ασήμαντη. Διότι η Βασιλεία του Θεού δεν είναι εκ του κόσμου τούτου.
Βεβαίως, μπορεί κανείς να αντιτάξει ότι το ΠΣΕκΘΟ βρίσκεται σε εντελώς διαφορετική θέση, επειδή το Ευαγγέλιο έχει εδώ και καιρό φτάσει στην Ευρώπη και αποτελεί τη βάση του ευρωπαϊκού πολιτισμού. Αλλά μήπως όλα πάνε τόσο καλά σε αυτήν ακριβώς την Ευρώπη;
Στο Κίεβο, εν μέσω απαγόρευσης των λιτανειών, πραγματοποιήθηκε γκέι παρέλαση με τη συμμετοχή υπαλλήλων πρεσβειών της ΕΕ. Ο Πρόεδρος και το υπουργείο οικογένειας κάνουν τακτικά δηλώσεις υπέρ της ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, ο πρόεδρος της Βουλής συντονίζει με γκέι ακτιβιστές τις διατάξεις του νέου Αστικού Κώδικα. Και ο επικεφαλής της ΓΥΕΠΣΕ δήλωσε ρητά ότι η αποδοχή της ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντας είναι «υποχρεωτική» για την Ουκρανία κατά την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Μπορούσαν τα μέλη του ΠΣΕκΘΟ στις συναντήσεις των Βρυξελλών να πουν ευθέως ότι οι ομοφυλοφιλικές σχέσεις είναι αμαρτία και ότι οι Ουκρανοί δεν θα το αποδεχτούν ποτέ αυτό; Όχι μόνο μπορούσαν – ήταν υποχρεωμένοι, ως κληρικοί. Αλλά σιώπησαν. Όπως σιώπησαν και μετά τη γκέι παρέλαση. Η εξήγηση είναι απλή: δεν υπήρξε τέτοια εντολή από την εξουσία. Και δεν υπάρχει καμία αμφιβολία – όταν έρθει η εντολή να προωθήσουν την ΛΟΑΤΚΙ+ ατζέντα, θα την προωθήσουν. Σε αυτό υπαινίχθηκε αρκετά διαφανώς ο Ελένσκι, δηλώνοντας ότι σε αυτό το ζήτημα το ΠΣΕκΘΟ είναι «ικανό για συμβιβασμούς».
Εδώ και αρκετά χρόνια το Πανουκρανικό Συμβούλιο Εκκλησιών φέρει ένα μη επίκαιρο όνομα. Αυτή η οργάνωση θα έπρεπε τώρα να ονομάζεται: «Κρατική Υπηρεσία Θρησκευτικών Υποθέσεων». Έτσι θα ήταν πιο ειλικρινές.
