Για τους μοναχούς του Αγίου Όρους στη «λειτουργία» του Ντουμένκο στη Λαύρα

Στις 9 και 10 Ιουλίου, στον καθεδρικό ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου πραγματοποιήθηκε μια παρωδία εορτασμού της 975ης επετείου της Λαύρας των Σπηλαίων του Κιέβου. Στην εκδήλωση συμμετείχε ο Σεργκέι Ντουμένκο με τους κληρικούς του, μερικοί μοναχοί από το Άγιο Όρος και ελληνική χορωδία.
Γιατί μιλάμε για παρωδία; Διότι όλοι οι παρευρισκόμενοι δεν έχουν καμία σχέση με τη Λαύρα.

Πολιτικοί και η φρουρά τους με υπηρεσιακά όπλα (και μάλιστα μέσα σε ναό!), «ενορίτες» που μεταφέρθηκαν εκεί, καθώς και ο ίδιος ο Ντουμένκο με τους συνεργάτες του – όλοι αυτοί είναι άνθρωποι που σε «κανονικές» μέρες δεν εμφανίζονται στο μοναστήρι. Δηλαδή, γίναμε μάρτυρες μιας διαφημιστικής εκστρατείας στα μέσα ενημέρωσης, η οποία έπρεπε να δημιουργήσει την εντύπωση ότι η ΟΕΥ είναι οι νόμιμοι κύριοι του μοναστηριού. Δυστυχώς, τον κεντρικό ρόλο σε αυτή την παράσταση έπαιξαν μερικοί μοναχοί από το Άγιο Όρος με επικεφαλής τον ηγούμενο της μονής Νέος Εσφιγμένος, αρχιμανδρίτη Βαρθολομαίο.

Μερικά χρόνια πριν, είχε έρθει στο Κίεβο για να συναντηθεί με τον Μητροπολίτη Ονούφριο και να λειτουργήσει μαζί με τον κλήρο της ΟΕΥ. Σήμερα, μαζί με τη βυζαντινή χορωδία, διαδραμάτισε τον ρόλο των κεντρικών πρωταγωνιστών, οι οποίοι καλούνταν να υπογραμμίσουν τη νομιμότητα όλων όσων συνέβαιναν: δεν είναι λίγο – οι ίδιοι οι αγιορείτες μοναχοί συμμετείχαν στη λειτουργία! Επίσης, οι χορηγοί χρηματοδότησαν την επίσκεψη μιας υπέροχης βυζαντινής χορωδίας με επικεφαλής τον άρχοντα-πρωτοψάλτη του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Οι σεναριογράφοι δεν προσκάλεσαν τυχαία αυτούς τους επισκέπτες – ο όσιος Αντώνιος των Σπηλαίων τον 11ο αιώνα ασκήτευσε στο Άγιο Όρος ακριβώς στη μονή Εσφιγμένου. Και αν και οι μοναχοί που ήρθαν εκπροσωπούν όχι τον «αληθινό» Εσφιγμένο, αλλά μόνο τον ολιγάριθμο «κλώνο» του (ο «παλαιός» Εσφιγμένος αρνήθηκε να υποταχθεί στον Πατριάρχη Βαρθολομαίο), διαμορφώθηκε μια γραμμή «διαδοχής», όπου οι αγιορείτες παρουσιάζονταν ως «αδελφοί» του οσίου Αντωνίου.

Ο αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος εκφώνησε μακρά ομιλία, στην οποία ο Ντουμένκο και η ΟΕΥ παρουσιάζονταν με πομπώδη τρόπο ως νόμιμοι κάτοχοι της Λαύρας και διάδοχοι των Οσίων των Σπηλαίων.

«Η δημιουργία της ανεξάρτητης Εκκλησίας της Ουκρανίας δεν είναι πολιτική πράξη. Δεν είναι απλώς μια διοικητική αλλαγή. Είναι ένα βαθύ πνευματικό κίνημα, επιστροφή στην αλήθεια, επανένωση με την ίδια της την ψυχή. Η Εκκλησία που αναζητά τον εαυτό της στρέφεται εκεί από όπου όλα ξεκίνησαν: στο Κίεβο, όπου άναψε το φως της πίστης, στον άγιο Αντώνιο», δήλωσε ο αρχιμανδρίτης. Επίσης κάλεσε τον λαό της Ουκρανίας να «συσπειρωθεί γύρω από τη Λαύρα, να στηρίξει τους πατέρες και την ίδια την Εκκλησία».

Και αν κάποιος δεν γνωρίζει τι πραγματικά συμβαίνει με την Εκκλησία και τη Λαύρα, αυτά τα λόγια φαίνονται βαθιά και αληθινά. Αλλά το ζήτημα είναι ακριβώς αυτό: ο αρχιμανδρίτης Βαρθολομαίος γνωρίζει πολύ καλά ότι η πραγματική κοινότητα εκδιώχθηκε από τη Λαύρα, ότι οι ναοί έκλεισαν, ότι ο λαός δεν αφήνεται να εισέλθει στο ιερό προσκύνημα. Ότι η δημιουργία της ΟΕΥ, η οποία μόνο λεηλατεί και αφαιρεί, είναι ακριβώς αυτή η «πολιτική πράξη». Γι' αυτό τα λόγια του αγιορείτη ηγουμένου αποτελούν κλασική κυνική υποκρισία, για την οποία ντρέπεται κανείς εκ μέρους του αρχιμανδρίτη.

Υπήρξε επίσης ομιλία του Ντουμένκο, την οποία διάβασε συνηθισμένα από χαρτί. Προφανώς γράφτηκε από τον штатный ομιλιογράφο του, διότι περιείχε τις ίδιες φθαρμένες εκφράσεις που επαναλαμβάνει σε κάθε ομιλία του: για την «ψευδοδιδασκαλία του ρωσικού κόσμου», η οποία υποτίθεται ότι κυριαρχούσε στη Λαύρα επί ΟΕΥ, για το πώς ο Ντουμένκο «απελευθερώνει» ηρωικά τη Λαύρα και πώς την «επιστρέφει» στην αληθινή λατρεία του Θεού.

Στέφει τα πάντα η δήλωση ότι επί ΟΕΥ οι πιστοί στη Λαύρα χάνονταν πνευματικά, και ήρθε ο μέγας ασκητής Επιφάνιος – και οδήγησε τους ανθρώπους «προς τη σωτηρία».

Μόνο που ήδη την επόμενη μέρα το ιερό προσκύνημα θα αδειάσει και πάλι: οι «ενορίτες» θα μεταφερθούν στα σπίτια τους, οι αγιορείτες θα επιστρέψουν στο Άγιο Όρος, η βυζαντινή χορωδία – στην Κωνσταντινούπολη. Και στη Λαύρα ο Ντουμένκο δεν θα έχει και πάλι κανέναν να «οδηγεί προς τη σωτηρία».