Εμείς σας κλέβουμε, κι εσείς στο μεταξύ λεηλατείτε τους ναούς
Όταν από μια χώρα κλέβουν χρήματα για καταφύγια και αλεξίσφαιρα γιλέκα, χρειάζεται επειγόντως έναν «ένοχο». Στον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου ορίστηκε η UOC.
Υπάρχουν αριθμοί που δεν χρειάζονται σχόλιο – αρκεί να τους βάλεις τον έναν δίπλα στον άλλον. 3725 γρίβνες και 390 000 γρίβνες.
Ο πρώτος αριθμός είναι η ελάχιστη σύνταξη ενός Ουκρανού που δούλεψε σαράντα χρόνια σε εργοστάσιο, σε σχολείο ή σε νοσοκομείο.
Ο δεύτερος είναι η μεγαλύτερη σύνταξη ενός συνταξιοδοτημένου δικαστή. Δεν είναι βραβείο για κάποιο κατόρθωμα, ούτε επιβράβευση για μια εφεύρεση, ούτε καν ευχαριστία για σωσμένες ζωές. Απλώς σύνταξη. Όπως και του γιατρού, του δασκάλου ή του εργάτη. Ή μάλλον όχι όπως εκείνη. Η διαφορά είναι εκατόν πέντε φορές. Η διαφορά ανάμεσα στη μέση σύνταξη ενός «απλού» Ουκρανού και ενός δικαστή είναι μικρότερη, αλλά εντυπωσιακή κι αυτή – 15 φορές. Δεν στερούνται τίποτα ούτε οι άλλοι ημίθεοι. Σύμφωνα με πληροφορίες του προέδρου της οικονομικής επιτροπής του κοινοβουλίου, Ντανίιλ Γκετμάντσεφ, στους εισαγγελείς το ανώτατο όριο των συντάξεων είναι 219 χιλιάδες, στους πρώην βουλευτές – 245,9 χιλιάδες.
Την ίδια στιγμή, στην πολυπληθέστερη ομάδα συνταξιούχων της χώρας – περίπου 2,4 εκατομμύρια άνθρωποι – ένας στους τέσσερις παίρνει από τρεις έως τέσσερις χιλιάδες γρίβνες.
Γιατί το κράτος φέρεται τόσο διαφορετικά στους πολίτες του; Γιατί στην Ουκρανία υπάρχουν άνθρωποι πρώτης, δεύτερης και ακόμη και τρίτης κατηγορίας; Και τι δικαιούται σε αυτή την περίπτωση να απαιτεί το ίδιο το κράτος από εκείνους που έχει καταχωρίσει στην τρίτη;
Βρείτε μια καθαρή υπηρεσία
Υπάρχει ένας νόμος που κανείς δεν έγραψε, αλλά τον ξέρουν όλοι: το να κλέβεις είναι κακό, το να κλέβεις σε καιρό πολέμου είναι αισχρό. Η Ουκρανία ζει σαν να μην υπάρχει αυτός ο νόμος. Δοκιμάστε να αναφέρετε μια υπηρεσία όπου δεν κλέβουν. Όχι επί Κούτσμα, όχι επί Γιανουκόβιτς – σήμερα, τον πέμπτο χρόνο του μεγάλου πολέμου.
Το 2023 ολόκληρη η χώρα εξοργίστηκε με τις προμήθειες του Υπουργείου Άμυνας, όπου τα τρόφιμα για τους στρατιώτες αγοράζονταν σε φανταστικές τιμές, όπως τα περίφημα «αυγά προς 17». Τότε φαινόταν σαν μεμονωμένη ντροπή της υπηρεσίας της εποχής του υπουργού Αλεξέι Ρεζνίκοφ. Ενάμιση χρόνο αργότερα, η NABU και η SAP ανακοίνωσαν το μέγεθος του ζητήματος: με τα τρόφιμα για τον στρατό οι αξιωματούχοι κέρδισαν 733 εκατομμύρια γρίβνες.
Σημειώστε ότι πρόκειται για κλοπή από τους υπερασπιστές της Πατρίδας, στους οποίους έκανε δωρεές ολόκληρη η χώρα.
Και συνεχίζεται. Στις «κασέτες του Μίντιτς», που ηχογραφήθηκαν στο διαμέρισμα του επιχειρηματία, ο υπουργός Άμυνας Ρούστεμ Ουμέροφ συζητά την πώληση του ενός τρίτου της εταιρείας όπλων Fire Point για 600 εκατομμύρια δολάρια, από τα οποία τα μισά επρόκειτο να πάνε «μετρητά στους μετόχους». Το καθεστώς του υπόπτου ο Ουμέροφ δεν το απέκτησε – εμφανίζεται στην υπόθεση ως μάρτυρας και εργάζεται ως γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας.
Κλέβουν στην κυβέρνηση. Ο Αλεξέι Τσερνίσοφ, αντιπρωθυπουργός και υπουργός Εθνικής Ενότητας, έλαβε διώξη ενώ ακόμη καθόταν στην καρέκλα του. Στην υπόθεση «Μίδας» η έρευνα ισχυρίζεται ότι μέσα στο 2025 δέχθηκε τρεις φορές μετρητά άνω του 1,2 εκατομμυρίου δολαρίων.
Κλέβουν στο Υπουργείο Ενέργειας. Ο Γκερμάν Γκαλουσένκο, που επί τέσσερα χρόνια ηγήθηκε του κλάδου, έλαβε διώξη για ξέπλυμα χρήματος και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση στην υπόθεση «Μίδας». Τη συνολική ζημία σε αυτή την υπόθεση η έρευνα την εκτίμησε σε 100 εκατομμύρια δολάρια. Προσωπικά ο Γκαλουσένκο, σύμφωνα με τη ΝΑΒΟΥ, μετέφερε πάνω από 7,4 εκατομμύρια δολάρια σε λογαριασμούς ιδρύματος στο όνομα της οικογένειάς του, συν 1,3 εκατομμύρια ελβετικά φράγκα και 2,4 εκατομμύρια ευρώ – μεταξύ άλλων για τις σπουδές των παιδιών του στην Ελβετία. Η διάδοχός του Σβετλάνα Γκρίντσουκ κράτησε την καρέκλα δύο μήνες και έφυγε όταν το όνομά της ακούστηκε στην ίδια υπόθεση με τις μίζες από την «Ενεργοάτομ».
Θλιβερά είναι όλα και στο Γραφείο του Προέδρου. Τον Αντρέι Γερμάκ, πρώην επικεφαλής του Γραφείου και στενότερο συνεργάτη του Ζελένσκι, που επί χρόνια θεωρούνταν το δεύτερο πρόσωπο του κράτους, στις 11 Μαΐου 2026 η NABU και η SAP τον χαρακτήρισαν ύποπτο. Τον κατηγορούν όχι για υπεξαίρεση του προϋπολογισμού, αλλά για ξέπλυμα: η έρευνα θεωρεί τον Γερμάκ συναυτουργό στο σχήμα του Μίντιτς και ισχυρίζεται ότι χτίζει τη δική του κατοικία με χρήματα που αποκτήθηκαν εγκληματικά.
Η πλέον πρώην αναπληρώτρια επικεφαλής του Γραφείου Ιρίνα Μούντρα στις 19 Αυγούστου 2026 έλαβε διώξη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση: επιθέσεις εξαγοράς επιχειρήσεων με πλαστά έγγραφα και παραβιάσεις κρατικών μητρώων, καθώς και ξέπλυμα 150 εκατομμυρίων γρίβνες που κατατέθηκαν ως εγγύηση για τον Γκαλουσένκο. Το δικαστήριο όρισε για εκείνη εγγύηση 20 εκατομμυρίων.
Δεν κλέβουν μόνο οι υπουργοί. Ο συνταγματάρχης Αντρέι Ουκραΐνετς, διοικητής της επιμελητείας των Πολεμικών Αεροπορικών Δυνάμεων, και ο συνταγματάρχης Βλαντίμιρ Κομπανιτσένκο, επικεφαλής της υπηρεσίας της SBU στην περιφέρεια Ζιτομίρ, σύμφωνα με την έρευνα έλαβαν 13,8 εκατομμύρια γρίβνες για να «μην προσέξουν» την ποιότητα των καταφυγίων για τα πολεμικά αεροσκάφη. Επρόκειτο για συμβάσεις αξίας 1,4 δισεκατομμυρίων γρίβνες – για υπόστεγα που έπρεπε να σώζουν τα αεροπλάνα από τα εχθρικά «Ισκαντέρ».
Στην πρώην επικεφαλής της Ιατρικής και Κοινωνικής Εμπειρογνωμοσύνης (MSEC) του Χμελνίτσκι, Τατιάνα Κρούπα, κατά τη διάρκεια ερευνών βρέθηκαν εκατομμύρια δολάρια σε μετρητά και δεκάδες ακίνητα. Όλα αυτά – με τον μισθό ενός γιατρού του δημοσίου. Οι επικεφαλής των περιφερειακών στρατολογικών γραφείων (TCC) αγοράζουν ατάραχοι από δέκα διαμερίσματα ο καθένας.
Κλέβουν ακόμη και εκεί όπου λόγω θέσης είναι υποχρεωμένοι να φυλακίζουν. Μόλις τις προάλλες η NABU δημοσιοποίησε τις ηχογραφήσεις της επιχείρησης «Καρχηδόνα». Ο επικεφαλής του τμήματος στο Γραφείο του Γενικού Εισαγγελέα, Σεργκέι Κροπίβα, σύμφωνα με την έρευνα, παρείχε κάλυψη σε απατηλά τηλεφωνικά κέντρα - αυτά τα ίδια που εξαπατούν τους συνταξιούχους παίρνοντάς τους και την τελευταία δεκάρα. Με αυτές τις δεκάρες ο αξιωματούχος αγόραζε διαμερίσματα στο Μπουκοβέλ: μόνο ένα συγκρότημα κόστισε πάνω από 12 εκατομμύρια γρίβνες. Τον προστάτη του τον αποκαλεί «αφεντικό» και «Αντρέεβιτς». Η έρευνα δεν κατονομάζει το επώνυμο, αλλά το πατρώνυμο του Γενικού Εισαγγελέα Ρουσλάν Κραβτσένκο το γνωρίζει όλη η χώρα.
Και κάτι που ξεπερνά κάθε όριο - η ιστορία του Υπουργείου Εξωτερικών. Τον Ιούλιο του 2026 η NABU και η SAP δήλωσαν ότι ο πρώην υφυπουργός του υπουργείου Αλεξάντρ Μπανκόφ με συνεργούς οικειοποιήθηκε πάνω από 37 εκατομμύρια γρίβνες από δωρεές που ξένοι μετέφεραν στην Ουκρανία μετά την έναρξη της πλήρους κλίμακας εισβολής. Τα χρήματα τα περνούσαν μέσα από ελεγχόμενη μη κυβερνητική οργάνωση και τα μετέτρεπαν σε μετρητά.
Υπουργεία, περιφερειακές διοικήσεις, τελωνεία, αμυντικές προμήθειες, αποκατάσταση κατεστραμμένων κατοικιών, βοήθεια σε εκτοπισμένους - παντού η ίδια εικόνα. Αλλάζουν μόνο τα επώνυμα και ο αριθμός των μηδενικών. Αυτό δεν είναι πλέον η εικονογράφηση της παροιμίας «δεν υπάρχει οικογένεια χωρίς το μαύρο πρόβατο». Είναι ένα σύστημα.
Τι ακριβώς κλέβουν
Αν πούμε ότι οι αξιωματούχοι έκλεψαν «εκατομμύρια», μπορεί να μην νιώσουμε τίποτα. Τα «εκατομμύρια» είναι πάρα πολλά για τον συνηθισμένο άνθρωπο, γι' αυτόν είναι απλώς αφηρημένοι αριθμοί. Επομένως, αξίζει να μεταφραστούν από τη γλώσσα της λογιστικής στη γλώσσα των κατανοητών συνειρμών.
Τα κλεμμένα χρήματα για το καταφύγιο ενός αεροπλάνου - είναι ένα αεροπλάνο καμένο στον χώρο στάθμευσης και ένας ουρανός που έμεινε ανυπεράσπιστος μπροστά στον «Ισκαντέρ».
Τα κλεμμένα χρήματα για την προστασία ενός μετασχηματιστή - είναι μια πόλη χωρίς ρεύμα και θέρμανση τον Ιανουάριο και ηλικιωμένοι που πεθαίνουν από το κρύο στα ίδια τους τα διαμερίσματα.
Τα κλεμμένα χρήματα για αλεξίσφαιρα γιλέκα - είναι ένας στρατιώτης με θραύσμα στο στήθος, του οποίου η προστατευτική πλάκα αποδείχθηκε «χάρτινη».
Τα κλεμμένα χρήματα για καταφύγιο - είναι παιδιά που στέκονται στην αυλή του σχολείου στο ύπαιθρο, ενώ ουρλιάζει η σειρήνα.
Οι Ουκρανοί αξιωματούχοι δεν κλέβουν χρήματα. Μας κλέβουν ζωές. Εκείνες τις ζωές για την προστασία των οποίων μιλούν κάθε πρωί από την οθόνη - με ένα καλά προβαρισμένο τρέμουλο στη φωνή.
Στην Ουκρανία μιλούν πολύ για προδότες, και πράγματι υπάρχουν: στην πολιτική, στον στρατό, στις μυστικές υπηρεσίες, στις επιχειρήσεις. Αλλά η διαφθορά στον πόλεμο είναι χειρότερη από την προδοσία. Είναι κερδοσκοπία πάνω στο αίμα.
Εδώ κάθε φυσιολογικός άνθρωπος οφείλει να θέσει το ερώτημα: πώς είναι καν δυνατόν αυτό; Πώς μπορείς το πρωί να υπογράφεις διαταγή επιστράτευσης, στέλνοντας στο χαράκωμα τον γιο κάποιου άλλου, και το βράδυ να μετράς δολάρια, «εξοικονομημένα» από το αλεξίσφαιρο γιλέκο του; Πώς μπορείς να κοιτάς στα μάτια τη μητέρα του νεκρού και να ξέρεις ότι αντί για το καταφύγιο που θα μπορούσε να σώσει τον γιο της, εσύ αγόρασες για τον εαυτό σου ένα διαμέρισμα στο Μονακό;
Αυτό δεν το χωράει ο νους.
Ο εχθρός με τη μαντίλα
Αλλά η διαφθορά είναι μόνο η μισή συμφορά. Η πραγματική συμφορά αρχίζει όταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι πλησιάζουν στο μικρόφωνο και μιλούν για πατριωτισμό, αντοχή, «ισχύ», ευρωπαϊκή επιλογή και εθνική ασφάλεια. Εξηγούν με πάθος στη χώρα ποιος είναι ο εχθρός της. Νομίζετε ότι είναι αυτός που κλέβει από τον λαό και την τελευταία του δεκάρα; Όχι βέβαια.
Εχθρός ανακηρύσσεται η γιαγιά με το μαντήλι, που την Κυριακή πηγαίνει στον ναό.
Εχθρός ανακηρύσσεται ο ιερέας της, τον οποίο γνωρίζει δεκαετίες - τώρα είναι ένας «πράκτορας της FSB με ράσο».
Εχθρός ανακηρύσσεται η ενορία της, η οποία ελέγχεται για «διασύνδεση με τη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία».
Εχθρός ανακηρύσσεται η λιτανεία της, στην οποία συγκεντρώθηκε να προσευχηθεί για τον εγγονό της στο χαράκωμα. Αυτό είναι τώρα μια «απειλή για την εθνική ασφάλεια».
Εχθρός ανακηρύσσεται η προσευχή της στα εκκλησιαστικά σλαβονικά, αυτή που άκουγε από τη μητέρα της. Τώρα αυτή είναι «η γλώσσα του εχθρού».
Εχθρός ανακηρύσσονται ακόμη και οι άγιοι, στους οποίους προσεύχονταν πολλές γενιές Ουκρανών.
Και μετά την ενορία την επανεγγράφουν, την κλειδαριά την κόβουν με τροχό, τον ναό τον αφαιρούν. Και η γιαγιά, που ήρθε να προσευχηθεί στις κλειστές πύλες, γίνεται εχθρός της Ουκρανίας πλέον επίσημα.
Αλλά τώρα αξίζει να ρωτήσουμε: τι ακριβώς έκανε αυτή η γιαγιά και η Εκκλησία της;
Ορίστε τι. Όσο οι αξιωματούχοι έκλεβαν από τα αλεξίσφαιρα, οι ενορίες της UOC τα αγόραζαν - με τα χρήματα που μαζεύονταν από τις ίδιες τις γιαγιάδες με τα μαντήλια. Όσο στα υπουργεία «ροκάνιζαν» τους αμυντικούς προϋπολογισμούς, οι επισκοπές αγόραζαν αυτοκίνητα και τα έστελναν στο μέτωπο. Όσο οι αξιωματούχοι έκλεβαν χρήματα για καταφύγια, τα μοναστήρια μετέφεραν στις πόλεις της πρώτης γραμμής φάρμακα, γεννήτριες και τρόφιμα. Η Εκκλησία ξόδευε και ξοδεύει για τους τραυματίες, για τους πρόσφυγες, για αυτούς που το κράτος δεν χρειάζεται.
Και οι άνθρωποι της Εκκλησίας δεν βλέπουν σε αυτό κανένα ιδιαίτερο κατόρθωμα. Απλώς το κάνουν αυτό κάθε μέρα - χωρίς να βγαίνουν στο μικρόφωνο και χωρίς να απαιτούν για τον εαυτό τους συντάξεις εκατοντάδων χιλιάδων.
Ακριβώς αυτή την Εκκλησία το κράτος αποκαλεί «εχθρό».
Ο πρώην επικεφαλής της SBU Βασίλι Μαλιούκ ανέφερε για τον αγώνα κατά των «πρακτόρων με ράσα». Σύμφωνα με τον ίδιο, στα χρόνια του πολέμου η SBU άνοιξε 174 ποινικές υποθέσεις εναντίον κληρικών της UOC, παρέδωσε 122 ειδοποιήσεις υπόπτου και πέτυχε 31 καταδίκες. Αυτοί οι αριθμοί χρησιμεύουν και ως επιχείρημα υπέρ της απαγόρευσης της Εκκλησίας.
Με την απλή αριθμητική κανείς δεν μπαίνει στον κόπο να ασχοληθεί.
Στην UOC υπάρχουν περισσότεροι από δώδεκα χιλιάδες κληρικοί και χιλιάδες μοναχοί. 174 υποθέσεις - αυτό είναι περίπου το 1,4 τοις εκατό. 31 καταδίκες - 0,26 τοις εκατό. Μπορεί να χαρακτηριστεί «εχθρική» μια δομή όπου καταδικάστηκαν δύο άτομα στα χίλια; Σε οποιοδήποτε άλλο επάγγελμα - συμπεριλαμβανομένης της ίδιας της SBU - ένας τέτοιος δείκτης θα χαρακτηριζόταν ως υποδειγματική καθαρότητα των τάξεων.
Και τώρα προσπαθήστε να βρείτε μια ουκρανική υπηρεσία όπου κάτω από ποινική δίωξη βρίσκεται λιγότερο από ένας άνθρωπος στους εκατό. Δεν υπάρχει τέτοια υπηρεσία.
Η διαφθορά αποκαλύφθηκε ακόμη και στην εισαγγελία. Στην ίδια αυτή εισαγγελία που εδώ και τέσσερα χρόνια σφραγίζει κατηγορητήρια κατά ιερέων, ορθόδοξων δημοσιογράφων και απλών πιστών - με άρθρα για εσχάτη προδοσία, για υποκίνηση μίσους, για συνεργεία.
Οι άνθρωποι που απαιτούσαν χρόνια φυλάκισης για τους κληρικούς για ένα κήρυγμα, εργάζονταν στο ίδιο κτίριο όπου, σύμφωνα με την έρευνα, κάλυπταν απατηλά τηλεφωνικά κέντρα και διατηρούσαν χρηματοκιβώτια με δεσμίδες δολαρίων.
Δεν υπάρχει κανένα μυστήριο εδώ.
Η UOC ορίστηκε ως εχθρός ακριβώς για να αποσπάσει την προσοχή των ανθρώπων,
όσο τους κλέβουν. Η Εκκλησία εδώ δεν είναι εχθρός. Η Εκκλησία είναι το αλεξικέραυνο.
Εμείς μπορούμε να μιλάμε ρωσικά, εσείς – όχι
Κάθε μέρα ακούμε από την οθόνη συγκινητικές φωνές, για το πόσο σημαντικό είναι να είσαι πατριώτης, να αγαπάς καθετί ουκρανικό, να μιλάς ουκρανικά και να διατηρείς τις ουκρανικές παραδόσεις. Και μετά οι μυστικές υπηρεσίες δημοσιεύουν ηχογραφήσεις συνομιλιών αυτών ακριβώς των ανθρώπων - και αποδεικνύεται ότι μεταξύ τους μιλούν ρωσικά.
Οι συνομιλίες στο διαμέρισμα του Μίντιτς - στα ρωσικά. Οι συνομιλίες της Μούντραγια - στα ρωσικά. Οι άνθρωποι που ήρθαν να εγγυηθούν γι' αυτήν στο δικαστήριο, μιλούν ρωσικά. Ο συνταγματάρχης και ο επικεφαλής της περιφερειακής διεύθυνσης της SBU, που μοιράζονταν τα χρήματα για τα καταφύγια - στα ρωσικά. Οι εμπλεκόμενοι της «Καρχηδόνας» - στα ρωσικά. Οι υπάλληλοι της SBU και της GUR (Κύρια Διεύθυνση Πληροφοριών), που βγαίνουν με όπλα σε «ξεκαθαρίσματα» τύπου δεκαετίας του '90 - όλοι μιλούν ρωσικά. Σχεδόν όλη αυτή η εξουσία - στο σπίτι, στην κουζίνα, στο αυτοκίνητο, στο τηλέφωνο, στα messengers, στους διαδρόμους της Rada - επικοινωνεί στα ρωσικά.
Τα ουκρανικά είναι γι' αυτούς για το βήμα, για τις τηλεοπτικές κάμερες και για τους νόμους περί γλώσσας. Τα ρωσικά - για τη ζωή, για τις πραγματικές δουλειές και για τα πραγματικά χρήματα.
Το πιο κυνικό εδώ είναι ότι αυτή η ίδια εξουσία βάζει πρόστιμο στην πωλήτρια που απάντησε στον πελάτη στα ρωσικά, ή κηρύσσει τα εκκλησιαστικά σλαβονικά, στα οποία προσεύχονταν χίλια χρόνια στο Κίεβο, «όπλο του Κρεμλίνου».
Έτσι λοιπόν βγαίνει: ο απλός άνθρωπος είναι υποχρεωμένος να αποδεικνύει τον πατριωτισμό του με κάθε λέξη και κάθε πράξη, ενώ εκείνοι που βρίσκονται στην κορυφή, δεν χρειάζεται να αποδείξουν τίποτα. Σε αυτούς ο γλωσσικός διαμεσολαβητής δεν θα κάνει έφοδο.
Τα δικά μας παιδιά δεν τα στέλνουμε στον πόλεμο
Γιατί γενικά χρειάζεται όλη αυτή η κατασκευή - το βήμα, ο εχθρός με το μαντήλι, τα γλωσσικά πρόστιμα;
Για να μπορεί αυτός που λεηλατεί τη χώρα, να στέλνει να πεθάνουν γι' αυτήν άλλους.
Η TCC (Στρατολογία) πιάνει κλειδαράδες, δασκάλους και οδηγούς τρακτέρ. Πιάνει παντού: στους δρόμους, στις επιχειρήσεις, στα χωράφια, στις εισόδους των πολυκατοικιών και στα καταστήματα. Τους παίρνει με λεωφορεία και τους στέλνει στην πρώτη γραμμή δύο εβδομάδες μετά την κλήτευση.
Και τώρα πηγαίνετε στα χαρακώματα και προσπαθήστε να βρείτε εκεί τον γιο ενός δικαστή με σύνταξη 390 χιλιάδες. Ή τον γιο του εισαγγελέα που αγόρασε διαμερίσματα στο Μπουκοβέλ. Ή τον γιο του βουλευτή. Δεν είναι εκεί. Σπουδάζουν στο Λονδίνο και τη Βιέννη, κάνουν διακοπές στην Κυανή Ακτή και έχουν Instagram με θέα τη θάλασσα. Ο πόλεμος γι' αυτούς είναι υπόθεση της «πλέμπας».
Και για να μην κάνει κανείς από αυτή την «πλέμπα» περιττές ερωτήσεις, τους έχουν ετοιμάσει από καιρό την απάντηση. Αυτή ονομάζεται «εσχάτη προδοσία».
Αν πείτε ότι η εξουσία έχει βυθιστεί στη διαφθορά - θα σας κατηγορήσουν ότι δουλεύετε για τον εχθρό. Αν γράψετε ότι αφαίρεσαν τον ναό με τη βοήθεια της τοπικής διοίκησης και της αστυνομίας - είστε συνεργάτης της Μόσχας. Αν ρωτήσετε γιατί δεν έχουν κατασκευαστεί καταφύγια - υπονομεύετε την αμυντική ικανότητα.
Σήμερα στην Ουκρανία οι άνθρωποι κάθονται υπό κράτηση ακριβώς γι' αυτό: όχι για όπλα, όχι για το ότι έδωσαν συντεταγμένες για πυραύλους, αλλά για κείμενα για το πώς η εξουσία κλέβει από τα αλεξίσφαιρα και πώς οι αξιωματούχοι σπάνε τις πόρτες των εκκλησιών. Στη φυλακή δεν βάζουν τους εγκληματίες, αλλά εκείνους που λένε ότι δεν πρέπει να κλέβουν.
Αλλά το πραγματικό ερώτημα - δεν είναι προς την εξουσία. Προς αυτήν δεν υπάρχουν ερωτήματα εδώ και καιρό, με αυτήν όλα είναι ξεκάθαρα.
Το πραγματικό ερώτημα - είναι προς αυτούς που την πιστεύουν ακόμα.
Προς τον άνθρωπο που είναι σίγουρος ότι ο εχθρός του είναι ο ενορίτης της UOC, αλλά την ίδια στιγμή δεν βλέπει τα κλεμμένα εκατομμύρια στα ανώτατα κυβερνητικά γραφεία. Προς αυτόν που πιστεύει στους «πράκτορες με ράσα» και ξεχνά ότι ο γιος του σκοτώθηκε εξαιτίας ενός κακής ποιότητας αλεξίσφαιρου γιλέκου. Προς αυτόν που έρχεται να σπάσει τις πόρτες του ναού, και μετά τρέχει ψάχνοντας να σωθεί από τα βαλλιστικά βλήματα, επειδή η εξουσία δεν έχτισε τελικά ένα καταφύγιο εκεί κοντά.
Σε αυτούς ακριβώς πρέπει να γίνονται οι ερωτήσεις. Επειδή αν δεν τους ρωτήσεις, ποτέ δεν θα καταλάβουν: ότι αυτό που σήμερα στην Ουκρανία ονομάζεται πατριωτισμός, στην πράξη δεν έχει καμία σχέση με την αγάπη για την Πατρίδα.
Εκείνοι που απαιτούν να πεθάνεις για τη χώρα, την οποία οι ίδιοι στο μεταξύ ξεπουλάνε, - δεν είναι πατριώτες.
Έχουν άλλο όνομα. Και αυτό είναι γνωστό από καιρό.
