Το σχέδιο του Γιελένσκι: γιατί η DESS απαιτεί από την UOC ό,τι έχει ήδη κάνει;
Η DESS απαιτεί από την UOC να κάνει ό,τι έχει ήδη κάνει και δεν υπόσχεται ότι δεν θα υπάρξουν νέες απαιτήσεις. Τι κρύβεται πίσω από το τελεσίγραφο του Γιελένσκι;
Ο επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας για την Εθνοπολιτική και την Ελευθερία της Συνείδησης Βίκτορ Γιελένσκι παραχώρησε συνέντευξη στον κληρικό της Επαρχίας Βιννίτσα της UOC (Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία), πρωτοπρεσβύτερο Ρομάν Μακάρ, στο κανάλι του YouTube «DNK».
Αναλύουμε τι ακριβώς επιδιώκει ο αξιωματούχος από την Εκκλησία.
Οι απαιτήσεις που έχουν ήδη εκπληρωθεί
Στην ερώτηση τι θέλει το κράτος από την UOC, ο Γιελένσκι απάντησε πολύ σύντομα: «Το ουκρανικό κράτος, εκπροσωπούμενο από την DESS, θέλει η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία να αποχωρήσει από τη σύνθεση της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας». Στη συνέχεια το ανέλυσε σε τέσσερα σημεία.
Πρώτο: η Μητρόπολη του Κιέβου «οφείλει να εξασφαλίσει την αποχώρηση από τη σύνθεση της ROC όλων των ενοριών, επαρχιών, μοναστηριών, θεολογικών σχολών, ιεραποστολών, αδελφοτήτων και αδελφοτήτων γυναικών».
Δεύτερο: «Ο Προκαθήμενος της Εκκλησίας οφείλει να αποχωρήσει από την Ιερά Σύνοδο της ROC και να ενημερώσει σχετικά τους πιστούς. Με τον ίδιο τρόπο, η Μητρόπολη του Κιέβου οφείλει να ενημερώσει τους πιστούς για την αποχώρησή της από τη σύνθεση της ROC».
Τρίτο: η μητρόπολη «αναγνωρίζει ως άκυρο για τον εαυτό της το καταστατικό της ROC».
Τέταρτο: η μητρόπολη «λαμβάνει απόφαση ότι δεν αναγνωρίζει την προσάρτηση οκτώ επαρχιών στην ανατολική Ουκρανία και στην Κριμαία».
Ο π. Ρομάν και ο επικεφαλής της DESS συζήτησαν αρκετά εκτενώς αυτά τα σημεία, καθώς και την «πραγματογνωμοσύνη» του Καταστατικού της UOC που διενήργησε η Κρατική Υπηρεσία Εθνοπολιτικής το 2023 και τη «μελέτη» του 2025. Ωστόσο, για οποιονδήποτε παρακολουθεί έστω και λίγο το θέμα, είναι δύσκολο να καταλάβει τι υπάρχει εδώ προς συζήτηση. Διότι από τις τέσσερις απαιτήσεις οι τρεις η UOC τις έχει εκπληρώσει εδώ και καιρό, και μάλιστα πλήρως: με τις αποφάσεις της Συνόδου στη Φεοφανία.
Σε μία από τις αποφάσεις της Συνόδου αναφέρεται: «Η Σύνοδος ενέκρινε τις αντίστοιχες προσθήκες και τροποποιήσεις στο Καταστατικό Διοίκησης της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, οι οποίες μαρτυρούν την πλήρη αυτοτέλεια και ανεξαρτησία της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας».
Μόλις λίγες ημέρες μετά τη Σύνοδο, την 1η Ιουνίου 2022, ο Μακαριώτατος Ονούφριος απέστειλε στην τότε επικεφαλής της DESS Ελένα Μπογκντάν την επιστολή αρ. 0464, η οποία έχει δημοσιευθεί στην ιστοσελίδα της DESS.
Σε αυτήν αναφέρεται ότι:
- η UOC αποκόπτεται από το Πατριαρχείο της Μόσχας·
- ο Προκαθήμενος της UOC δεν είναι πλέον μέλος της Ιεράς Συνόδου της ROC·
- οι αποφάσεις των Συνόδων της ROC δεν αποτελούν πλέον βάση για τη δραστηριότητα της Συνόδου των Επισκόπων της UOC.
Συνεπώς, δεν υπάρχει πλέον τίποτα να εκπληρωθεί εδώ. Το να συγκληθεί ο επισκοπικός κλήρος μόνο και μόνο για να επαναληφθεί, κατά το θέλημα του Γιελένσκι, ό,τι έχει ήδη αποφασιστεί, είναι άσκοπο. Επιπλέον, δεν υπάρχει καμία εγγύηση ότι η DESS δεν θα βρει «ελλείψεις» και στη νέα δήλωση.
Όσον αφορά την απαίτηση να μην αναγνωριστούν οι επαρχίες που προσαρτήθηκαν από τη Ρωσική Εκκλησία, και εδώ η κατάσταση είναι διφορούμενη. Στην UOC εξέφρασαν τη διαφωνία τους με τις ενέργειες της Ρωσικής Εκκλησίας στα κατεχόμενα εδάφη. Αυτό αφορούσε, για παράδειγμα, τις επαρχίες Μπερντιάνσκ, Χερσώνας και της Κριμαίας.
Τον Οκτώβριο του 2024 δημοσιεύθηκε η «Δήλωση των αρχιερέων της ΟΟΕ σχετικά με τις ενέργειες της Συνόδου της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας έναντι των επαρχιών της ΟΟΕ που βρίσκονται στα προσωρινά κατεχόμενα εδάφη της Ουκρανίας». Την υπέγραψαν αρκετές δεκάδες αρχιερείς. Ναι, τυπικά αυτό δεν είναι το έγγραφο της Μητρόπολης του Κιέβου, το οποίο απαιτεί ο Γιελένσκι. Για τις αρχές όμως θα έπρεπε να έχει αξία ακριβώς επειδή εμφανίστηκε χωρίς να το απαιτήσουν εκείνες. Περιέχει έκκληση για «σεβασμό των ορίων της κανονικής Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας» – δηλαδή ακριβώς αυτό που, κατά τα λεγόμενα του Γιελένσκι, επιδιώκει η υπηρεσία του.
Στην πραγματικότητα, ο παρουσιαστής της εκπομπής, ο π. Ρομάν Μακάρ, επισήμανε ακριβώς αυτό στον Γιελένσκι, ότι οι απαιτήσεις της DESS έχουν ήδη εκπληρωθεί: «Μα έχουν ήδη εκδοθεί. Απλώς εσείς χρειάζεστε ένα έγγραφο, και εκεί βρίσκεται όλο το πρόβλημα».
Ο Γιελένσκι, ωστόσο, ισχυρίζεται ότι η Εκκλησία «δεν έδωσε ουσιαστική απάντηση», αλλά «δόθηκε μια απάντηση, στην οποία δεν αναφέρεται ούτε λέξη για την ίδια την εντολή».
Εδώ πρέπει να εξηγήσουμε το πλαίσιο στους αναγνώστες. Ο επικεφαλής της DESS μιλά για την απάντηση της Μητρόπολης του Κιέβου της 16ης Αυγούστου 2025 στην απαίτηση της υπηρεσίας να διακόψει τη σύνδεσή της με το Πατριαρχείο Μόσχας, την οποία «ανακάλυψαν» οι υπάλληλοι της Κρατικής Υπηρεσίας Εθνοτικής Πολιτικής στη μελέτη τους.
Το έγγραφο αυτό, με την υπογραφή του Μητροπολίτη Ονουφρίου, περιείχε άμεση αξιολόγηση της εντολής της DESS. Οι απαιτήσεις της υπηρεσίας χαρακτηρίζονται σε αυτό «όχι τόσο νομική πράξη μιας κρατικής υπηρεσίας, όσο δημόσιο τελεσίγραφο προς τα ανώτατα διοικητικά όργανα της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας, στη βάση του οποίου δεν τέθηκαν επίσημα έγγραφα και αντικειμενικά γεγονότα, αλλά οι υποκειμενικές απόψεις του ίδιου του επικεφαλής».
Ο λόγος είναι απλός: στην UOC δεν αναγνωρίζουν τη νομιμότητα της «μελέτης», στην οποία η DESS διαπίστωσε εξάρτηση της Μητρόπολης του Κιέβου από τη Μόσχα. Στην επιστολή εξηγείται με σαφήνεια γιατί η Εκκλησία θεωρεί αδύνατη την εκπλήρωση του τελεσιγράφου, το οποίο η DESS ονόμασε «εντολή».
Ουσιαστικά, η σύγκρουση της UOC με τον Γιελένσκι καταλήγει στο ότι ο αξιωματούχος δεν αναγνωρίζει ως νόμιμες τις αποφάσεις της Συνόδου και τις επίσημες επιστολές με την υπογραφή του Προκαθημένου.
Επαναλαμβάνει συνεχώς το ίδιο: «Ας μας προσκομίσουν την απόφαση ότι η UOC αποχώρησε από τη σύνθεση του Πατριαρχείου Μόσχας. Αυτό είναι όλο». Στην παρατήρηση ότι το Καταστατικό της UOC είναι ακριβώς μια τέτοια απόφαση, ο Γιελένσκι αντιτείνει: «η μελέτη ανέλυσε αυτό το Καταστατικό και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι δεν αποτελεί τέτοια βάση».
Με άλλα λόγια, η απόφαση της Συνόδου – του ανώτατου οργάνου της εκκλησιαστικής εξουσίας – δεν σημαίνει τίποτα για τον Γιελένσκι, ενώ ένα κατάλληλο χαρτί με τη σωστή διατύπωση σημαίνει τα πάντα. Μένει να καταλάβουμε ποια ακριβώς διατύπωση θα τον ικανοποιούσε. Γι' αυτό παρακάτω.
Κανόνες που αλλάζουν εν κινήσει
Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης ο Γιελένσκι είπε ότι παλαιότερα οι απαιτήσεις προς την UOC έμοιαζαν διαφορετικές και περιείχαν άλλα σημεία. «Ήρθαν σε μένα, για παράδειγμα, εκπρόσωποι της Ορθόδοξης Εκκλησίας στην Αμερική, φιλικής προς το Πατριαρχείο Μόσχας. Τους έδειξα – εντολή τότε δεν υπήρχε ακόμη – τι θέλει το ουκρανικό κράτος από την UOC. Εκείνοι είπαν τότε: „Αυτό το σημείο, προφανώς, είναι περιττό". Εκεί αναφερόταν η αποστολή ειρηνικών γραμμάτων – και αυτό είναι ήδη αξίωση αυτοκεφαλίας. Καλώς, τέτοιου σημείου τώρα δεν υπάρχει».
Από αυτή την παραδοχή προκύπτουν αμέσως αρκετά πράγματα. Το σχέδιο των απαιτήσεων προς την UOC (Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία) το κράτος το έδειξε σε μια ξένη Εκκλησία νωρίτερα απ’ ό,τι στην ίδια την UOC. Οι απαιτήσεις ήταν πέντε, και η πέμπτη – οι «ειρηνικοί τόμοι», δηλαδή η αυτοανακήρυξη αυτοκεφαλίας – αφαιρέθηκε μόνο και μόνο επειδή οι Αμερικανοί την χαρακτήρισαν «προφανώς περιττή».
Ακόμη νωρίτερα ο Γιελένσκι πρότεινε κάτι άλλο. Για παράδειγμα, συμβούλευε τις ενορίες να γράψουν στη Μόσχα ότι αποχωρούν από το Πατριαρχείο Μόσχας. Να μια φράση του: «Ο επικεφαλής εκείνης της θρησκευτικής οργάνωσης, η οποία βρίσκεται επισήμως στη σύνθεση του Πατριαρχείου Μόσχας αλλά δεν θέλει να είναι, απλώς κάνει μια δήλωση, στέλνει εκεί μια επιστολή, μας στέλνει αντίγραφο και τέλος. Σε εμάς αυτό αρκεί, η εντολή έχει εκτελεστεί».
Όμως τώρα ο Γιελένσκι λέει ότι κάτι τέτοιο δεν υπήρξε, ότι «δεν απαιτεί από τους ιερείς και τους επισκόπους να απευθυνθούν στον Πατριάρχη Κύριλλο, όπως έγραψαν ορισμένα μέσα». Να υπενθυμίσουμε ότι τα μέσα δεν το έγραψαν από το πουθενά: η θέση του αξιωματούχου άλλαζε, και κάθε επόμενη εκδοχή παρουσιαζόταν ως η μοναδική και οριστική.
Το κυριότερο όμως είναι ότι πουθενά – ούτε στον νόμο ούτε στην εντολή – δεν προβλέπεται τι θα συμβεί αν η Εκκλησία εκπληρώσει και τα τέσσερα σημεία. Τον Ιούνιο του 2026 ο Γιελένσκι δήλωσε στο «Interfax» ότι σε αυτή την περίπτωση το καθεστώς της «σύνδεσης» θα αρθεί και η αγωγή θα αποσυρθεί. Πρόκειται όμως μόνο για προφορική υπόσχεση ενός αξιωματούχου και όχι για διαδικασία κατοχυρωμένη στον νόμο.
Στη συνέντευξη ο ίδιος έδειξε πόσο αξίζουν τέτοιες υποσχέσεις. Όταν το δικαστήριο έκρινε παράνομη την έγκριση της πραγματογνωμοσύνης του 2023 λόγω μη τήρησης της διαδικασίας, στην DESS (Κρατική Υπηρεσία Εθνοτικής Πολιτικής και Ελευθερίας Συνείδησης), σύμφωνα με τον Γιελένσκι, απλώς «εξέδωσαν εκ νέου τη διαταγή». «Με την ίδια διατύπωση;» – ρώτησε ο δημοσιογράφος. «Φυσικά», απάντησε ο Γιελένσκι. Δηλαδή το δικαστήριο ακύρωσε τη διαταγή, και η DESS απλώς την εξέδωσε ξανά. Τι θα εμπόδιζε την υπηρεσία να πράξει το ίδιο και με την εντολή – αν η Εκκλησία εκπληρώσει όλες τις απαιτήσεις, να την «εκδώσει εκ νέου» με ένα νέο σημείο –, ο Γιελένσκι δεν εξήγησε.
Εδώ αξίζει να θυμηθούμε ότι η θέση αυτού του αξιωματούχου έχει αλλάξει στη ζωή του περισσότερες από μία φορές στο ακριβώς αντίθετο. Το 1988, όπως υπενθύμιζε ο ΕΟΔ (Ένωση Ορθοδόξων Δημοσιογράφων) νωρίτερα, έγραφε σε μία από τις εργασίες του ότι «δεν γίνεται να μη θαυμάσει κανείς το εύρος και το βάθος της σκέψης του Λένιν», ενώ την UAOC (Ουκρανική Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία) την αποκαλούσε «δημιούργημα φανατικών αστών εθνικιστών, λακέδων του Πετλιούρα». Ένας άνθρωπος που ξέρει να κάνει τέτοιες στροφές μπορεί να κάνει στροφή και στο ζήτημα του πόσα σημεία πρέπει να εκπληρώσει η UOC.
Να υπενθυμίσουμε ότι η Μητρόπολη του Κιέβου στην απάντησή της χαρακτήρισε την εντολή «δημόσιο τελεσίγραφο», στη βάση του οποίου βρίσκονται «οι δικές του υποκειμενικές απόψεις του επικεφαλής». Μετά από αυτή τη συνέντευξη είναι δύσκολο να χαρακτηριστεί άδικη μια τέτοια διατύπωση.
Η απειλή που κανείς δεν έδειξε
Όλη τη συζήτηση ο Γιελένσκι την κάνει στο πλαίσιο της εθνικής ασφάλειας. Το Πατριαρχείο Μόσχας είναι «τρομοκρατική οργάνωση», «αποτελεί μέρος αυτού του πολέμου», «ο νόμιμος στόχος του νόμου είναι η έξοδος από αυτή την τρομοκρατική οργάνωση». Ισχυρίζεται ότι ο Πατριάρχης Κύριλλος «λέει ευθέως ότι θέλουμε να σας καταστρέψουμε, να σας σκοτώσουμε, να σας βιάσουμε».
Πού ακριβώς τα είπε όλα αυτά ο Πατριάρχης Κύριλλος, ο Γιελένσκι δεν διευκρίνισε. Το πρόβλημα όμως είναι αλλού. Ας θέσουμε το ερώτημα που ο δημοσιογράφος δεν πρόλαβε να θέσει και που ο αξιωματούχος δεν το έθεσε ούτε μία φορά μέσα σε τρία χρόνια: σε τι συγκεκριμένα εκδηλώνεται σήμερα η σύνδεση της UOC με τη ROC (Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία) και ποια απειλή για την εθνική ασφάλεια συνεπάγεται;
Μπορεί ο Πατριάρχης Κύριλλος να δώσει εντολή έστω και σε έναν επίσκοπο της UOC (Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας); Δεν μπορεί — και ο Γιελένσκι το γνωρίζει πολύ καλά. Μπορούν από τη Μόσχα να αναγκάσουν έναν ιερέα της UOC να πει στο κήρυγμά του έστω και μία λέξη υπέρ της «SMO»; Δεν μπορούν — διαφορετικά, μέσα σε τέσσερα χρόνια θα είχε βρεθεί έστω και μία τέτοια περίπτωση, και η DESS (Κρατική Υπηρεσία Εθνοτικής Πολιτικής και Ελευθερίας Συνείδησης) θα την επιδείκνυε σε κάθε ευκαιρία.
Το μόνο πράγμα στο οποίο στηρίζεται η «μελέτη» είναι ο Τόμος του 1990, στον οποίο αναφέρεται ότι η UOC ενώνεται με την Οικουμενική Ορθοδοξία μέσω της Ρωσικής Εκκλησίας.
Πρόκειται όμως αποκλειστικά για ενδοεκκλησιαστικά ζητήματα, που δεν έχουν καμία σχέση με την εθνική ασφάλεια. Στο Καταστατικό της OCU (Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας) αναφέρεται το ίδιο για την Κωνσταντινούπολη: η σύνδεσή της με την Ορθοδοξία περνά μέσω του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Αν η «ένωση μέσω» αποτελεί απειλή για την ασφάλεια, τότε η OCU είναι «συνδεδεμένη» με την Τουρκία ακριβώς όπως η UOC με τη Ρωσική Ομοσπονδία.
Ο ιερέας που δεν επέτρεψαν να γίνει στρατιωτικός ιερέας
Ίσως το ισχυρότερο σημείο της συζήτησης δεν είναι ένα επιχείρημα, αλλά μια ιστορία. Ο π. Ρομάν Μακάρ την αφηγήθηκε σε πρώτο πρόσωπο: «Όταν άρχισε ο πόλεμος, τις πρώτες ημέρες ήμασταν σε σοκ. Προσευχόμασταν κάθε μέρα, συγκεντρωνόμασταν. Έπειτα οι δικοί μας ενορίτες, τα παιδιά, έφυγαν ως εθελοντές. Κρατούσα επαφή μαζί τους και πολύ σύντομα — νομίζω ότι δεν πέρασε ούτε ένας μήνας — από την επικοινωνία μαζί τους, νιώθοντας ότι χρειάζονταν στήριξη, μου γεννήθηκε η επιθυμία να γίνω στρατιωτικός ιερέας… Και στο τέλος μου είπαν: „Συγγνώμη, αλλά δεν είσαι από εκείνη τη θρησκευτική ομολογία, η πρόσβαση στη στρατιωτική ιερωσύνη σου είναι κλειστή εκ των προτέρων“».
Και ο ιερέας ρωτά τον Γιελένσκι: «Δεν θεωρείτε, ως επικεφαλής της DESS, ότι εδώ παραβιάζονται τα δικαιώματά μου και τα δικαιώματα άλλων νέων, δραστήριων ιερέων, που δεν είναι εχθροί του κράτους τους, αλλά, αντίθετα, το στηρίζουν;»
Σε απάντηση ο αξιωματούχος παρέθεσε τη διάταξη του νόμου, «η οποία δεν επιτρέπει να γίνει στρατιωτικός ιερέας κληρικός θρησκευτικής οργάνωσης της οποίας το κέντρο βρίσκεται εκτός Ουκρανίας, σε κράτος που διέπραξε επίθεση κατά της Ουκρανίας». Και πρόσθεσε: «Απλώς ζείτε και υπηρετείτε σε λίγο διαφορετική ατμόσφαιρα».
Ταυτόχρονα αξίζει να υπενθυμιστεί ότι οι εκπρόσωποι των ομολογιών που υπηρετούν στη «σωστή» ατμόσφαιρα δεν θέλουν να γίνουν στρατιωτικοί ιερείς. Ακόμη και πριν από τρία χρόνια, όταν το κύμα των εθελοντών προς το μέτωπο βρισκόταν σε άνοδο, ούτε οι κληρικοί της OCU ούτε οι ιερείς της UGCC (Ουκρανική Ελληνοκαθολική Εκκλησία) βιάζονταν να καταταγούν στον στρατό. Τον Αύγουστο του 2023 είχαν καλυφθεί μόνο 165 θέσεις στρατιωτικών ιερέων από τις 738.
Η κατάσταση δεν έχει βελτιωθεί ούτε σήμερα. Ο «μητροπολίτης» της OCU Κλήμης Κουστς εκφράζει την αγανάκτησή του ότι «υπάρχει πρόβλημα με τους στρατιωτικούς ιερείς στον στρατό, δυστυχώς η συντριπτική πλειονότητα των κληρικών δεν θέλει να πάει στις μονάδες».
Και να, μπροστά στον αξιωματούχο κάθεται ένας ιερέας, οι ενορίτες του οποίου έφυγαν εθελοντές στο μέτωπο, που εδώ και τέσσερα χρόνια θέλει να είναι κοντά τους και στον οποίο ο νόμος, που διαμορφώθηκε με τη συμμετοχή της DESS, κλείνει τον δρόμο «εκ των προτέρων». Οι στρατιώτες, τους οποίους ο ιερέας αυτός πνευματικά φρόντιζε πριν από τον πόλεμο, μένουν στο μέτωπο χωρίς πνευματική στήριξη. Όχι επειδή ο π. Ρομάν έφταιξε σε κάτι, αλλά επειδή ζει σε «διαφορετική ατμόσφαιρα».
Είναι αδύνατη η απαλλαγή του κλήρου της UOC από τη στράτευση σε οποιαδήποτε περίπτωση;
Ακόμη πιο κυνική είναι η κατάσταση με τη στρατολόγηση των κληρικών της UOC. Ειδήσεις για το πώς οι υπάλληλοι των TCC συλλαμβάνουν κληρικούς εμφανίζονται σχεδόν καθημερινά. Ο Γιέλενσκι το εξηγεί με το ότι στην UOC δεν τηρούν τον λεγόμενο νόμο περί μετονομασίας του 2018, σύμφωνα με τον οποίο οι κοινότητες υποχρεούνται να αποκαλούν τον εαυτό τους «ROC στην Ουκρανία». Ο π. Ρομάν προτείνει να προσομοιώσουμε μια κατάσταση στην οποία κάποιος συμφώνησε σε αυτό.
«Ας υποθέσουμε ότι εκπληρώνω τη διάταξη του νόμου, ξαναγράφω το καταστατικό, το φέρνω — και εμένα, ως μέρος της ROC, θα με εξαιρέσουν από τη στράτευση;» — ρωτά.
Ο Γιέλενσκι απαντά ότι ακόμη και σε αυτή την περίπτωση δεν θα υπάρξει εξαίρεση. «Αυτό έπρεπε να γίνει το 2018. Τώρα πια είναι αδύνατον», — λέει ο αξιωματούχος και προτείνει να αλλάξει το καταστατικό «έτσι ώστε να μην είστε συνδεδεμένοι και να μην έχετε καμία σχέση με τη ROC».
Και εδώ βρίσκεται το πιο ενδιαφέρον — τι ακριβώς προτείνει ο επικεφαλής της DESS. Σύμφωνα με τα λόγια του, οι δομές μετά τη ρήξη με την UOC μπορούν να γίνονται «ανεξάρτητες». Ταυτόχρονα ο ίδιος παραδέχεται ότι «αυτό δεν ανταποκρίνεται και τόσο στην ορθόδοξη εκκλησιολογία».
«Να, μια επαρχία αποχωρεί από τη σύνθεση — όχι της ROC, αλλά της Μητροπόλεως Κιέβου της UOC — και υπάρχει από μόνη της. Δεν μπορώ να σας προτείνω — προτείνετε το δικό σας μοντέλο», — δηλώνει ο Γιέλενσκι.
Δεν χρειάζεται να υπογράψετε με αίμα
Τώρα για το πώς ο Γιέλενσκι περιγράφει την ίδια τη διαδικασία της «αποχώρησης». Σύμφωνα με τα λόγια του, «η εντολή δεν απαιτεί να υπογράψετε με αίμα, δεν απαιτεί να βγείτε στην πλατεία και να φωνάξετε κάτι. Έχει επιλεγεί μια τέτοια διαδικασία που πραγματικά δεν επιβαρύνει τη συνείδηση των πιστών».
Ας δούμε όμως πώς φαίνεται στην πράξη αυτό που, κατά τον Γιέλενσκι, «δεν επιβαρύνει τη συνείδηση». Ένας ιερέας της UOC δεν μπορεί να γίνει στρατιωτικός ιερέας, μολονότι στο μέτωπο υπάρχουν πολλοί ενορίτες του. Αντιθέτως, ο ίδιος μπορεί να συλληφθεί από τα TCC ανά πάσα στιγμή. Και μολονότι οι κανόνες της Εκκλησίας, υπό την απειλή της καθαίρεσης, του απαγορεύουν να πιάσει όπλα, μπορούν να τον στείλουν στην πρώτη γραμμή.
Για να αποφύγει όλα αυτά, ο ιερέας πρέπει να αλλάξει το καταστατικό της κοινότητας. Αλλά ένα τέτοιο καταστατικό δεν θα ανταποκρίνεται στην ορθόδοξη εκκλησιολογία. Εξαιρετική επιλογή, δεν έχει να πει κανείς.
Και παρ' όλα αυτά ο Γιέλενσκι σε κάθε γωνιά διαλαλεί ότι στην Ουκρανία υπάρχει εξαιρετική ελευθερία θρησκευτικής συνείδησης.
Συμπεράσματα
Έμεινε το τελευταίο ερώτημα: για ποιον σκοπό γίνονται όλα αυτά; Ο Γιέλενσκι απάντησε και σε αυτό, έστω και όχι άμεσα.
Ο Γιέλενσκι είπε ότι οι συνταγματολόγοι μπορεί να του «επιτεθούν και να μιλούν πολύ για το ότι έχουμε κοσμικό κράτος», αλλά η μη αναγνώριση της ανεξαρτησίας της OCU είναι, αν και όχι άμεση, εντούτοις μη αναγνώριση της κρατικότητας της χώρας. «Το λέω συχνά αυτό στους συναδέλφους μου από εκείνες τις χώρες, των οποίων οι ορθόδοξες εκκλησίες δεν αναγνωρίζουν την αυτοκέφαλη εκκλησία της Ουκρανίας», — τόνισε ο Γιέλενσκι.
Και είναι δύσκολο να πιστέψει κανείς ότι το θέμα της OCU, που δεν ακούστηκε σε όλη τη διάρκεια της συνέντευξης, εμφανίστηκε ξαφνικά στο τέλος της τυχαία.
Αν συνοψίσουμε τη συζήτηση, προκύπτει το εξής: η UOC πρέπει να εκπληρώσει όρους που έχει εκπληρώσει εδώ και καιρό. Ταυτόχρονα, κανείς δεν εγγυάται ότι ακόμη και μετά την εκπλήρωση του τελεσιγράφου δεν θα εμφανιστούν νέες απαιτήσεις από την ηγεσία της DESS.
Στις δομές της UOC προτείνουν να διακόψουν τους δεσμούς με τη Μητρόπολη Κιέβου και να βρεθούν σε «ακαθόριστο» κανονικό καθεστώς.
Για ποιον λόγο γίνεται αυτό, είχε εξηγήσει ανοιχτά νωρίτερα η εμπειρογνώμονας της DESS Λιουντμίλα Φιλίποβιτς: «Σε περίπτωση εξόδου από τις δομές της ROC, αυτοί (η UOC – Σημ. Σύντ.) κατά την αντίληψη της Μόσχας θα φέρουν οικειοθελώς τον εαυτό τους σε κατάσταση „ακανονικότητας“, στη „γκρίζα ζώνη“, στην οποία βρισκόταν το Πατριαρχείο του Κιέβου επί 30 χρόνια».
Προκύπτει, λοιπόν, ότι ο Γιελένσκι επιδιώκει να αποσπάσει από την UOC τις «κατάλληλες» διατυπώσεις, ώστε οι άλλες Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες να αποκτήσουν βάση για να κηρύξουν την UOC σε κατάσταση σχίσματος.
Και μετά από αυτό, επάνω σε λευκό άλογο πρέπει να εμφανιστεί ο Σεργκέι Ντουμένκο και να αγκαλιάσει όλους με τις αδελφικές του αγκάλες.
«Και η εκκλησία που θα προκύψει – η ενιαία Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία – θα στηρίζεται στις ευαγγελικές, χριστιανικές αρχές της αγάπης, της υπομονής, του αλληλοσεβασμού», – με αυτά τα λόγια ολοκλήρωσε την εκπομπή ο Βίκτορ Γιελένσκι.
Αυτό είναι το στρατηγικό σχέδιο του επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας Εθνοτικής Πολιτικής. Με την πολιτική όλα είναι εντάξει. Με την Ορθοδοξία – όχι και τόσο.
