Γιατί η βοήθεια σε παιδιά με καρκίνο αποτελεί απειλή για την εθνική ασφάλεια
Θα έπρεπε εδώ και καιρό να έχουμε συνηθίσει στις εκκεντρικότητες ορισμένων βουλευτών, που μισούν με ιδιαίτερη μανία την ΟΠΕ. Αλλά δεν παύουν να εκπλήσσουν.
Η βουλευτής Σολομία Μπομπρόφσκα βρήκε χρόνο στο πυκνό της πρόγραμμα για να γράψει μια επιστολή προς το δημοτικό συμβούλιο του Ρόβνο. Την εξόργισε το γεγονός ότι οι αρχές επέτρεψαν στην Επισκοπή Ρόβνο να διοργανώσει στο τοπικό πολιτιστικό κέντρο ένα φιλανθρωπικό φεστιβάλ για παιδιά με καρκίνο. Σε αυτό, ιερείς και πιστοί συγκέντρωσαν περισσότερες από 210 χιλιάδες γρίβνια, τα οποία ίσως βοήθησαν να σωθεί κάποια ζωή.
Λοιπόν, η Μπομπρόφσκα δήλωσε ότι η Επισκοπή Ρόβνο έχει «θεσμική και ιδεολογική σύνδεση με τη χώρα-επιτιθέμενο», και γι' αυτό μια τέτοια εκδήλωση απειλούσε την εθνική ασφάλεια της χώρας και δεν έπρεπε να διεξαχθεί.
Ας θέσουμε ερωτήματα.
1. Έχει η Μπομπρόφσκα αποδείξεις για συνδέσεις των ιερέων και λαϊκών της Επισκοπής Ρόβνο με τη χώρα-επιτιθέμενο; Έχει γεγονότα ότι το φιλανθρωπικό φεστιβάλ απειλούσε την εθνική ασφάλεια;
Αν υπήρχαν, θα τα είχε παρουσιάσει εδώ και καιρό. Δηλαδή, δεν υπάρχουν.
2. Η Μπομπρόφσκα επιχειρηματολογεί την επιστολή με το γεγονός ότι το περιφερειακό συμβούλιο Ρόβνο απαγόρευσε την ΟΠΕ. Αλλά δεν μπορεί να μην ξέρει ότι οι απαγορεύσεις θρησκευμάτων από τοπικές αρχές είναι – παράνομες και δεν μπορούν να έχουν καμία συνέπεια. Και αν δεν το ξέρει – τι κάνει στη Βουλή;
3. Μήπως η βουλευτής η ίδια στέλνει χρήματα σε παιδιά με καρκίνο, και αυτά τα ποσά καλύπτουν με το παραπάνω όλα όσα θα μπορούσαν να συγκεντρώσουν στην ΟΠΕ; Όχι, τίποτα τέτοιο δεν βλέπουμε.
Η επιστολή της Μπομπρόφσκα έχει απολύτως προβλέψιμες συνέπειες: την επόμενη φορά οι αρχές του Ρόβνο (και όχι μόνο) θα απαγορεύσουν τις φιλανθρωπικές δράσεις της ΟΠΕ, έστω και για να μην χρειαστεί να δικαιολογηθούν αργότερα μπροστά σε εξαγριωμένους βουλευτές. Και αυτό σημαίνει – παιδιά, ηλικιωμένοι ή άλλοι άνθρωποι που χρειάζονται βοήθεια, δεν θα τη λάβουν. Ποιος θα κερδίσει από αυτό; Τα παιδιά, ο λαός, η χώρα-επιτιθέμενος;
Μήπως είναι καιρός αυτός ο λαός να θυμηθεί ότι οι βουλευτές δεν είναι «αφέντες της ζωής», αλλά εκλεγμένοι του; Ότι άμεση υποχρέωσή τους είναι να φροντίζουν όχι για τα πορτοφόλια τους, αλλά για τους ανθρώπους; Να κάνουν τη ζωή τους καλύτερη, να τους αγαπούν; Και όταν ακούς τη Μπομπρόφσκα, τον Γκουζ και τους άλλους Ποτουράεφ, η εντύπωση είναι ότι όλη τους η φροντίδα είναι να διώχνουν, να κυνηγούν και να μισούν.
Καμία εξουσία δεν είναι αιώνια, συμπεριλαμβανομένης και αυτής. Και στις επόμενες εκλογές ο λαός πρέπει να μην ξεχνά όλα τα «κατορθώματα» των σημερινών εξουσιαστών. Ας εγκατασταθούν όλοι μαζί κάπου στις Μαλδίβες με τα «τίμια κερδισμένα» και ας μισούν πια ο ένας τον άλλον.
Αλλά όχι εμάς.
