Πώς να αντιμετωπίσετε την πνευματική απάθεια;
Αρχιμανδρίτης Μάρκελλος (Παβούκ) για το γιατί η επιδεικτική ανησυχία για τη μοίρα της Εκκλησίας συχνά κρύβει πνευματική αδιαφορία
Αν πιστέψουμε στα σύγχρονα μέσα μαζικής ενημέρωσης, μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι οι περισσότεροι άνθρωποι είναι εξαιρετικά ανήσυχοι για την τύχη της Εκκλησίας και ότι η προσωπική τους πνευματική ζωή είναι άριστη, σχεδόν όπως του ιερομάρτυρα Ιγνατίου του Θεοφόρου - ο Θεός είναι πάντα στην ψυχή τους.
Τέτοιοι άνθρωποι κουνάνε με αυτοπεποίθηση το σπαθί και είναι έτοιμοι να καταστρέψουν οποιονδήποτε αντιτίθεται στην άποψή τους για την οργάνωση της εκκλησιαστικής ζωής. Αλλά στην πραγματικότητα, η ανησυχία τους προκαλείται από την αντίληψη της Εκκλησίας όχι ως θεανθρώπινου οργανισμού, ζωντανού σώματος του Χριστού (βλ. Εφεσ. 1:23), αλλά ως ιδιόμορφου εθνικιστικού κόμματος, που για να ευχαριστήσει τον εκλογέα της πρέπει να επιλύει γρήγορα τα προβλήματα της γήινης οργάνωσης.
Παλαιότερα, στις αρχές της δεκαετίας του '90 του περασμένου αιώνα, πολλοί άνθρωποι απαιτούσαν από τους εκκλησιαστικούς λειτουργούς να τους βαπτίσουν και να τους στεφανώσουν άμεσα και χωρίς κατήχηση, ενώ τώρα απαιτούν η Εκκλησία να ανταποκρίνεται άμεσα στις αλλαγές της πολιτικής ατζέντας. Ωστόσο, η αληθινή εκκλησιαστική ζωή δεν βασίζεται στην απαίτηση προς την Εκκλησία, αλλά, αντίθετα, στη θυσία του εαυτού για Αυτήν. Αλλά εδώ ακριβώς αρχίζουν τα προβλήματα.
Το να θυσιάζεις τον εαυτό σου δεν είναι τόσο απλό. Για αυτό χρειάζεται πίστη, αγάπη, υπομονή και άλλες αρετές. Έτσι, αποδεικνύεται ότι οι αληθινοί χριστιανοί, που πραγματικά ανησυχούν για την Εκκλησία, δεν είναι πολλοί. Σύμφωνα με στατιστικά στοιχεία, το 70-80% των πολιτών δηλώνουν πιστοί, αλλά στην πραγματικότητα συμμετέχουν στην εκκλησιαστική ζωή από 3 έως 10%.
Οι ενορίτες, που τακτικά σε όλες τις Κυριακές και τις εορτές πηγαίνουν στον ναό, συμμετέχουν στα Μυστήρια, - αυτοί είναι που πραγματικά φροντίζουν για την Εκκλησία και την πνευματική τους ζωή.
Έτσι, οι αδιάφοροι είναι αυτοί που δεν συμμετέχουν στην εκκλησιαστική ζωή, δεν θυσιάζουν τον εαυτό τους για την Εκκλησία και ταυτόχρονα απαιτούν να αλλάξει για να ευχαριστήσει την πολιτική κατάσταση.
Η υπέρβαση αυτής της αδιαφορίας δεν γίνεται με εξωτερικές μεταρρυθμίσεις, αλλά με την προσωπική μεταρρύθμιση της εσωτερικής κατάστασης μέσω ειλικρινούς μετάνοιας και ένθερμης προσευχής. Αν μελετούσαν διεξοδικά, στην πράξη, έστω και έναν από τους πέντε τόμους της «Φιλοκαλίας», τότε θα εξαφανιζόταν αμέσως κάθε μεταρρυθμιστική φαγούρα.
Διάφοροι «μέσα-ακτιβιστές», που σήμερα απαιτούν μεταρρυθμίσεις από την Εκκλησία, μαρτυρούν για τον εαυτό τους ότι ποτέ δεν ξεκίνησαν την αληθινή πνευματική και εκκλησιαστική ζωή, αλλά απλώς ζούσαν μέσα στους τοίχους της και χρησιμοποιούσαν τα υλικά της αγαθά. Όταν προέκυψε πραγματική απειλή να χάσουν αυτά τα αγαθά, δείχνουν το αληθινό τους πρόσωπο, όπου, δυστυχώς, δεν υπάρχει χώρος για την εικόνα του Χριστού.
