Πέτρωση της καρδιάς: πώς να μη συνηθίσουμε στον πόνο των άλλων
Το πρωί αρχίζει με τη ροή ειδήσεων, όπου πίσω από τους αριθμούς εξαφανίζεται ο άνθρωπος. Πώς η προστατευτική πανοπλία της καρδιάς γίνεται ανεπαίσθητα απειλή για την πίστη και την ανθρωπιά μας.
Επτά το πρωί. Το δωμάτιο είναι ακόμη γεμάτο με γκρίζο σούρουπο, αλλά το πρόσωπο φωτίζεται ήδη από την κυανή λάμψη της οθόνης. Συνηθισμένη κίνηση: ο αντίχειρας σκουπίζει τις ειδοποιήσεις. Εφαρμογές μηνυμάτων, ενημερώσεις, σύντομα βίντεο. Κάπου εκεί – όχι στη γειτονιά μας, όχι στον δρόμο μας – συμβαίνει κάτι τρομερό. Το βίντεο διαρκεί μερικά δευτερόλεπτα. Συνεχίζουμε να κάνουμε scroll.
Και μετά, ενώ παρασκευάζουμε καφέ, πιάνουμε τον εαυτό μας σε μια άβολη αίσθηση: δεν νιώσαμε τίποτα.
Δεν μιλάμε για συνειδητή σκληρότητα. Μιλάμε για το ότι ο πόνος των άλλων έπαυσε να είναι γεγονός. Ενσωματώθηκε στο πρωινό τελετουργικό κάπου ανάμεσα στην πρόγνωση καιρού και τις συναλλαγματικές ισοτιμίες. Δεν παρατηρήσαμε πώς μέσα μας μεγάλωσε ένας κουφός τοίχος.
Οι Άγιοι Πατέρες ονομάζουν αυτή την κατάσταση «πέτρωση αναισθησίας». Στην αρχαία ιατρική έτσι ονόμαζαν το κάλο, την ανάπτυξη στη θέση του κατάγματος. Τέτοιο κάλο είναι σκληρό και ανθεκτικό, ο σκοπός του είναι να προστατεύσει το τραυματισμένο μέρος από νέο χτύπημα. Η πετρωμένη καρδιά είναι καρδιά που καλύπτεται ακριβώς από τέτοιο στρώμα. Δεν εξαφανίστηκε, εξακολουθεί να αντλεί αίμα. Απλώς έπαυσε να αισθάνεται, επειδή οι νευρικές απολήξεις κρύβονται κάτω από την πανοπλία.
Αυτή η ανάπτυξη εμφανίζεται ανεπαίσθητα, και τρέφεται ακριβώς από τον πόνο. Όταν ο πόνος γύρω μας γίνεται υπερβολικά πολύς, η ψυχή ενεργοποιεί τις ασφάλειες. Είναι αντανακλαστικό επιβίωσης, προσπάθεια να μη χάσουμε τα λογικά μας. Κατανοούμε αυτόν τον μηχανισμό. Αλλά για τον άνθρωπο αυτό το προστατευτικό κέλυφος είναι επικίνδυνο: μας κάνει άτρωτους στον πόνο, αλλά ταυτόχρονα – αδιαπέραστους στην αγάπη.
Πρόσωπο και ετικέτα
Υπάρχει μια ιστορία από το 1914. Χριστούγεννα στο Δυτικό Μέτωπο του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Στρατιώτες – Γερμανοί και Βρετανοί – βγήκαν αυθόρμητα από τα χαρακώματα. Χωρίς διαταγές, παρά τις απαγορεύσεις. Συναντήθηκαν στη ουδέτερη ζώνη, ανταλλάσσοντας φαγητό, τραγουδώντας μαζί ύμνους και θάβοντας τους νεκρούς. Η διοίκηση αναγκάστηκε να λάβει μέτρα για την αποκατάσταση της πειθαρχίας, και σε ορισμένους τομείς να μεταφέρει άλλες μονάδες.
Εκείνοι που είδαν ο ένας στον άλλον ανθρώπους, δεν μπορούσαν πια να πυροβολούν. Η προπαγάνδα που διαμόρφωνε την εικόνα του τέρατος, κατέρρευσε από ένα ζωντανό βλέμμα στα μάτια του αντιπάλου.
Αυτός ο μηχανισμός λειτουργεί και προς την αντίθετη κατεύθυνση. Η απανθρωποποίηση αρχίζει από τη γλώσσα. Στη Ρουάντα των ενενήντα, τη γενοκτονία προηγήθηκε η εκπομπή ραδιοφωνικών σταθμών που αποκαλούσαν τον λαό των Τούτσι «κατσαρίδες». Στη Γερμανία των τριάντα, συγκεκριμένες ομάδες ανθρώπων μετατρέπονταν σε «μόλυνση». Όταν η λέξη «άνθρωπος» αντικαθίσταται από ετικέτα, η εσωτερική απαγόρευση της σκληρότητας αίρεται. Το κακό διαπράττεται όχι επειδή όλοι έγιναν μανιακοί, αλλά επειδή το αντικείμενο αυτού του κακού στα μάτια του πλήθους έπαυσε να είναι άνθρωπος.
Σήμερα συνηθίζουμε σε λέξεις που μας επιτρέπουν να μη συμπάσχουμε. «Και διά το πληθυνθήναι την ανομίαν, ψυγήσεται η αγάπη των πολλών» (Ματθ. 24:12), – προειδοποιεί ο Χριστός. Το εξωτερικό χάος ψύχει την αγάπη μέσα μας. Είναι αντίδραση της ψυχής στο κρύο του κόσμου. Αλλά αν αυτή είναι φυσική διαδικασία, τι μας απομένει; Απλώς να προσπαθούμε να είμαστε καλοί; Υπό την πίεση της πραγματικότητας τέτοιες προσπάθειες σπάνε γρήγορα.
Τα δάκρυα του Θεού
Η απάντηση κρύβεται σε ένα σύντομο στίχο από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη. Ο Ιησούς στον τάφο του φίλου Του Λαζάρου. Μόλις μίλησε με τη Μάρθα για την αιωνιότητα, γνωρίζει απολύτως ακριβώς ότι σε πέντε λεπτά θα αναστήσει τον Λάζαρο. Για Εκείνον ο θάνατος εδώ είναι μόνο προσωρινός ύπνος. Και όμως: «εδάκρυσεν ο Ιησούς» (Ιωάν. 11:35).
Κλαίει μαζί με τις αδελφές. Δεν λέει: «Ελάτε τώρα, γιατί κλαίτε, τώρα θα τα διορθώσουμε όλα».
Τα δάκρυά Του είναι αναγνώριση του ότι ο ανθρώπινος πόνος έχει δικαίωμα να είναι πόνος. Ακόμη και αν η νίκη είναι προαποφασισμένη, ο πόνος αυτή τη στιγμή παραμένει πόνος.
Αυτό το δικαίωμα να κλαίμε μαζί με τους κλαίοντες είναι αυτό που χάνουμε σήμερα, προσπαθώντας να είμαστε δυνατοί και ενημερωμένοι.
Στον 3ο αιώνα τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία συγκλόνιζαν επιδημίες. Οι ειδωλολάτρες, καθοδηγούμενοι από το ένστικτο αυτοσυντήρησης, συχνά εγκατέλειπαν τους ασθενείς συγγενείς και έφευγαν από τις πόλεις. Οι Χριστιανοί έμεναν. Φρόντιζαν τους ασθενείς – και τους δικούς τους, και τους ξένους. Όχι επειδή δεν είχαν φόβο. Αλλά επειδή δεν μπορούσαν να κοιτάξουν στο πρόσωπο έναν ετοιμοθάνατο και να φύγουν. Αυτή η συμπεριφορά έγινε σημαντική μαρτυρία πίστης, που άνοιξε σε πολλούς τον δρόμο προς την Εκκλησία.
Εσωτερική εργασία
Η ελληνική λέξη σπλαγχνίζομαι, που μεταφράζεται ως «συμπάσχω», έχει ρίζα που σημαίνει «σπλάχνα». Στη βιβλική κατανόηση η συμπάθεια είναι εσωτερικός πόνος από το ότι κάποιος άλλος πάσχει. Είναι όταν η πληγή του άλλου αντηχεί αισθητά στο σώμα σου.
Γνωρίζουμε πόσο δύσκολο είναι να το διατηρήσουμε αυτό. Πιάνουμε τον εαυτό μας να θέλει να κλείσει τα μάτια, να κάνει scroll παραπέρα στη ροή ειδήσεων, να κλειστεί σε κουκούλι. Ο άνθρωπος δεν έχει δικό του πόρο για να κρατάει ατελείωτα τη καρδιά ζωντανή σε ατμόσφαιρα μίσους. Το κάλο μεγαλώνει από μόνο του.
Αλλά στη Βίβλο υπάρχει υπόσχεση: «και θα πάρω από τη σάρκα τους την πέτρινη καρδιά, και θα τους δώσω καρδιά σαρκίνη» (Ιεζ. 36:26). Σαρκίνη – σημαίνει μαλακή, ευάλωτη, ικανή να πονάει.
Δεν είναι δική μας δουλειά να κάνουμε τον εαυτό μας ζωντανό. Είναι δουλειά του Θεού. Το καθήκον μας είναι να μη κρυβόμαστε από αυτή την επέμβαση. Να μην επιτρέπουμε στην πανοπλία της αδιαφορίας να γίνει το δεύτερο δέρμα μας.
Η Μητέρα Μαρία (Σκομπτσόβα), ορθόδοξη μοναχή στο στρατόπεδο Ράβενσμπρουκ, θα μπορούσε να επιλέξει στρατηγική συναισθηματικής προστασίας. Στην κόλαση του στρατοπέδου συγκέντρωσης αυτό φαίνεται ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις. Αλλά έδινε τη μερίδα της σε άλλους, παρηγορούσε, έκανε συζητήσεις για το νόημα της ζωής. Σύμφωνα με μαρτυρίες, στο τέλος μπήκε εθελοντικά στον θάλαμο αερίων αντί για μια άλλη γυναίκα. Αυτή είναι μαρτυρία ότι ακόμη και σε μέρος προορισμένο για απανθρωποποίηση, μπορεί κανείς να διατηρήσει «σαρκίνη» καρδιά.
Το να παραμένεις άνθρωπος με ζωντανή καρδιά δεν είναι αφέλεια. Είναι η πιο δύσκολη προσπάθεια. Είναι σημαντικότερο από οποιεσδήποτε θέσεις και διακηρύξεις.
Αν νικήσουμε στις συγκρούσεις και τις συζητήσεις, αλλά η καρδιά μας γίνει τόσο πέτρινη όσο εκείνων με τους οποίους παλέψαμε, τότε ποιον ακριβώς νικήσαμε; Το να διατηρήσουμε την ικανότητα να κλαίμε με τους κλαίοντες και να βλέπουμε τον άνθρωπο πίσω από την ετικέτα – αυτός είναι ο δρόμος που ο Χριστός χάραξε με τα δάκρυά Του. Πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι δεν υπάρχει ξένος πόνος, όσο αναπνέουμε με τους ανθρώπους γύρω μας τον ίδιο αέρα. Είναι επώδυνο, μερικές φορές – δυσάρεστο, αλλά είναι ο μόνος τρόπος να παραμείνουμε πραγματικά ζωντανοί.
